Çivili Krampon

Spainsons

2011-01-22T15:09:00.001+01:00

Sergio Ramos muhtesem, Iniesta komik, bi tek Casillas pek olmamis gibi...

Oyunlar ve Gercekleri

2010-08-29T04:28:00.006+02:00

Sanki son zamanlarda teknoloji gelisimini en iyi yeni cikan cep telefonu modellerinden takip eder gibiyiz. Aslinda hic bi alakasi olmasa da, her yeni cep telefonlari ciktikca bilgisayar oyunlarindan beklentiler de bi o kadar artiyor. PC oyunu, PS3 oyunu farketmiyor. Hepsi ayni kefeye konuyor, konmali da.

Kiyasiya mucadele edercesine oyun karsilarstirmalari, PES mi daha iyi, FIFA mi daha baskin, her kose basindaki internet kafede muhabbet konusu oluyor. Gun gelip Konami'nin PES'i dudagimizi ucuklatacak screenshot'lar yayinliyor, EA'in FIFA'si da 11'e 11'lik online multiplayer oynanabilirlik sunacagini acikliyor. Haliyle insan dusunmuyor degil, "Tamam da kac kisi hakikaten PS3'un basina oturup 22 kisi toplayip bi futbol maci ayarlayacak" diye. Bu duruma geldik mi? "Millet, bu hafta mahalle/hali saha macini internette yapcaz." diye arkadaslar arasinda haber dagitma nin anormal bir durum oldugunu umit ediyorum.

Ben belki artik mahallede top kosturacak yasimi gectim, ama yeni nesil peki gercekten top arkasinda kosturmayi oyunlara yegliyor mu? Bir cok insana ters gelen bi kavram olabilir. Gel gor ki, ABD'de bile bas bas "Cocuklarinizi sokaga oyun oynamak icin cikarin!!!" diye velilere reklamlarda seslenirlerken, oturma odasina tikilmis kös kös oturan asosyal bir nesil cocuk gormek beni hakikaten bir oyun programcisi olduguma bin pisman eder.

Bir gercek var ki o spor dalina hakkini veren oyunlar, o spor dalinda size bilmediginiz yeni seyler ogretir. Hatta eger bu oyun cok iyi ise, o sporu gercek hayatta takip etmenize vesile olabilir. Mesela son zamanlarda 2 sene aradan sonra yeniden oynamaya basladigim Top Spin 3 tenis oyunu bunun muazzam bir ornegi. Aslinda tenis hakkinda bilgim o kadar genis degildir. Ancak bir nebze de olsa, Top Spin 3 sayesinde, 1-2 ay once Dunya Kupasi'nin devre aralarinda Wimbledon'i izlerken stratejileri ve taktikleri takip edip turnuvayi izlemekten biraz daha zevk alabildigimi farkettim. Haliyle cok uzun boylu da konusmamak lazim. Birisinin kacirdigi vusuru da "Ben olsam tam koseye cakardim" diye icimden gecirsem de, aslinda becerimin sadece bir bilgisayar oyunundan ibaret oldugunu unutmamaya calisiyorum.

Hastanelik Ettiler

2010-08-15T22:14:00.005+02:00

Superlig'imize bu sene yeni bir "manşetlerin eğlenceli takımı" katıldı, tahmin edebileceğiniz üzere bu takım Medikal Park Antalyaspor. "Şeker gibi skor", "Bol şekerli", "Çayda boğuldu", "Çayda çıra" gibi üstün yaratıcılık isteyen yeni şahane manşetler gazetelerde boy boy bizi bekliyor olacak. Ben de bu furya başlamadan hemen ilk manşeti geçmeden edemeyeceğim sevgili blogdaşlar, Şifo'ya da başsağlığı dileriz, neyse ki hastane yakın...

2010-08-01T11:18:00.000+02:00

"Hiç kimse geçilmez değildir. Ben bir gün onlardan daha iyi olacağım ve o gün geç değil çok yakın."

Nevin Yanıt, bundan 1,5 sene önce verdiği röportajda bunu söylüyordu. Bugün Nevin, Avrupa'nın en iyisi oldu. Kazandığı başarı ayrıca Türkiye tarihinde de bir ilk: coğrafi yapısı ve spor kültürü orta ve uzun mesafe koşulara uygun bir ülkede, kısa mesafenin bence en zor dalı olan engelli yarışta bir şampiyon çıkarıyoruz.

Nevin'in doğup büyüdüğü kent Mersin, tıpkı şampiyon olduğu Barselona gibi; nüfusları aynı, ikisi de Akdeniz'in önemli bir liman kenti ve yüzden de bölgenin en önemli ticaret merkezlerinden biri. Fakat Mersin ile Barselona'nın benzerliği buraya kadar: 1992 Olimpiyatları öncesinde yaşanan büyük inşaat hamlesi sayesinde, gerek profesyonel gerek amatör sporculara kent alanı içinde yeterli tesis ve imkanı sağlayan Barselona kenti, 1992'den beridir Olimpiyat dışında sayısız spor etkinliğine ve Nevin gibi sayısız şampiyona ev sahipliği yaparken, Mersinimiz, kendi kızına bir tartan pist bile bulamıyor. Nevin şu anda Fenerbahçe klübünün sporcusu, şartları herhalde ilk gençlik yıllarına göre daha iyidir ama o zamanlarda her gün en yakın tartan pistin bulunduğu kent olan Adana'ya 70 km mesafeyi gitmek zorunda kalıyormuş. Fakat sonra Nevin'in alt branşlardaki başarı ve rekorları (ve diğer Mersinli atletlerin de çabalarıyla) yetkilileri harekete geçirmiş ve geç de olsa Mersin tartan bir piste kavuşmuş.

Nevin bugünün kahramanı, herkes onu bir süreliğine hatırlayacak. Sonra tekrar bir başarı kazanacak ve toplum olarak onu tekrar hatırlayacağız. Fakat bu arada, birileri bu başarıdan nemalanmak adına, yetenekli sporcuların bulunduğu bölgeler başta olmak üzere ülkedeki bütün kentlere en temel spor tesislerini inşa etse, Nevin gibi şampiyonların başarıları sadece kendisinin değil, onun gibi nice gencin önünü açar.

En Sonunda Birileri Gana'ya Dur Dedi...

2010-07-03T02:59:00.000+02:00

Bir ahlaksızlığı başka bir ahlaksızlık ile engellemek mübah mıdır? Tartışılacak bir soru, ama bu gece Uruguay buna kendince bir cevap verdi. Gana, her ne kadar yetenekli oyunculardan kurulu bir kadroya sahip olsa da, ortalamanın altında futbolu ile beklenenin ötesinde bir yere gelmişti bu turnuvada... Doğru düzgün ortasaha organizasyonu olmayan, kalecisi amatör takım kalecisinden hallice, hücüm becerisi bireysel yeteneklere ve şansa bağlı Gana takımı, beyaz adamın vicdan muhabesi yüzünden turnuva boyunca hep kayırılmıştı. Allahtan karşılarına , Latin Amerika'nın en sert takımı Uruguay çıktı da, bu rezilliğe bir son verdiler.

Doğrudur, Uruguay bu işten temiz sıyrılmadı ama, post-kolonyal sendromdan müzdarip olmayan bizlerin de bir sakin kafayla düşünmesi lazım: takım bile olamayan Gana, yarıfinali hakediyor muydu?

Artık Dünya Kupasından Konuşabiliriz

2010-07-03T02:44:00.000+02:00

Yüzyılın overrated iki takımı, İngiltere ve Brezilya artık -ve en sonunda- elendikleri için artık gerçek futboldan konuşabiliriz.

Yıldızı olmadan kendini favori gören Brezilya, bugün gerçek futbolcular karşısında teknik olmasa bile taktiksel üstünlüğünü koruyamadı ve beklenen sonuçla kupadan elendi.

Brezilyasız bir dünya kupası izlemek, en azından çeyrek finalden sonra, geç de olsa hakettiğimiz bir keyif. Bunu bize sağlayan Hollanda'ya teşekkürü borç biliriz.

Darısı, Brezilya'nın elemelerden çıkamadığı bir Dünya kupası.... Biliyorum çok şey istiyorum, ama ben futbola inanıyorum....

Cernat Karabük'de....

2010-06-30T23:16:00.000+02:00

Dünya Kupası'nın tozu dumanı altında kalsa da gerçekten önemli bir transfer, hatta Bursaspor'un Insua transferinden sonra yapılan en önemli transfer hamlelerinden biri Florin Cernat. Kendisini pek çok futbolsever gibi Dinamo Kiev'de oynadığı dönemde tanıyıp sevmiştik. Uzun süre, Kiev'in ve Romen futbolunun bel bağladığı isimler arasında gösteriliyordu, özellikle top tekniği ve gole yatkınlığı yüzünden kariyerinin en azından vatandaşları Mutu ya da İlie düzeyinde seyretmesi bekleniliyordu, fakat olmadı... 30 yaşındaki Cernat şimdi Karabük'te ve Süperlig'de eski günlerinden bir demet bize sergiler mi bilinmez, fakat bilinen bir şey var ki o da Karabük'ün, en azından kağıt üzerinde, sezonun en önemli transferlerinden birine imza attı.

Dünya Kupası 2010 Beyazperdede

2010-06-30T23:12:00.003+02:00

İnananlar İnanmayanları İnandırsın

2010-06-30T11:03:00.000+02:00

İki uğuru Türkiye'den
Arjantin futbolunun önemli ismi Noray Nakis, Güney Afrika'da SABAH'a konuştu.
Maradona'yı maçlarda tespih ile görüyoruz. Bu onun uğuru mu, başka uğurları var mı? Maradona'nın Dünya Kupası'nda 4 tane uğuru var. Bunlardan biri elinden bırakmadığı tesbihi, diğeri torunu Benjamin ve sürekli yanında taşıdığı Ertuğrul Sağlam'ın imzalayıp gönderdiği özel kaşkol.. Bir de dördüncü bir uğuru var. Fakat onu size şu an açıklayamam. Finali oynadıktan sonra söyleyeceğim. “Tesbih hediye olarak geldi. Çok hoşuna gitti. Biraz da benden kaynaklanarak tesbih taşıma alışkanlığının kendisine uğur getireceğine inanmaya başladı. Ertuğrul Sağlam'ın Maradona ya gönderdiği 'Dünya'nın en büyük futbolcusuna sevgilerle' imzalı kaşkolu Maradona'yı çok etkiledi. İnanın Maradona, bir Bursaspor ve Ertuğrul Sağlam fanatiği oldu.”
Süleyman Gültekin/Sabah

Dünya Kupası Unplugged

2010-06-29T21:54:00.003+02:00

Heinze'nin Kafası

2010-06-28T13:12:00.003+02:00

Kafa sonrası yüz ifadesinin dramatik değişimi harika...

Sylvester Stallone da Dunya Kupasında!!!

2010-06-22T21:21:00.006+02:00

Dünya Kupası Notları #6 : Isla-Sanchez, Hittzfeld ve Forlan

2010-06-16T23:10:00.000+02:00

Dünya kupasının 6. gününe geldiğimizde, seyir zevkinin yavaş yavaş da olsa belli standartların üstüne çıktığını görüyoruz. Honduras-Şili karşılaşması bu açıdan önemli idi. Maç Şili'nin 0-1 üstünlüğüyle sona erdi ancak maçın temposunu düşündüğümüzde yalnızca 1 golün vuku bulması izleyenleri pek de rahatsız etmedi sanıyorum.

Şili hakkında herkesin ezber ettiği ilk ve en önemli bilgi Güney Amerika eleme gruplarından Brezilya'nın ardından ikinci çıkmış olduğu gerçeğiydi. Benimse, Şili ile ilgili hatırladığım ilk sahne Fransa 98'e dayanıyor. Grup maçlarında kimseye yenilmeyerek dikkat çeken bu "uzun ince" ülke, topladığı 3 puanla B Grubu'nu İtalya'nın ardından ikinci olarak bitirmiş, ikinci tur mücadelelerinde Brezilya'nın rakibi olmuştu. O zaman, daha ikinci turda Brezilya ile eşleşmeleri talihsizlik olarak nitelendirilmişti. Yine aynı tablo gerçekleşebilir. Dilerim Şili aynı talihsizliği bir kez daha yaşamaz ve çeyrek finale ulaşabilir. Bunu hakediyorlar zira... Alexis Sanchez- Mauricio Isla ikilisi, Lahm-Müller ikilisiyle birlikte turnuvada izlediğim en iyi arkalı-önlü hücum organizasyonlarını oluşturdular. Şili'nin çok teknik ismi var fakat İspanya'nın başına gelen onların da başına gelebilir, İsviçre savunmasını açmakta zorlanacakları açık. Öte yandan, Honduras'ın ciddi tecrübe eksikliği göze çarpıyor. Böylesi büyük turnuvalara pek sık katılamıyor oluşları, hücumlarının cılız kalmasına, son vuruşlarda beceriksizliklere yol açıyor. Buna karşın mücadeleci bir takım. Oynayacakları hiç bir maçta rakiplerine ezilmezler.

İspanya-İsviçre karşılaşmasında beklediğim sürpriz gerçekleşti. İsviçre'nin bu turnuvada bir umudu varsa tamamını Hittzfeld'e borçludur. Bir teknik direktör takımının başarısında ne kadar etkilidir sorusunun cevabını en iyi Hittzfeld'e bakarak cevaplayabiliriz. Eğer Hittzfeld gibi bir teknik adamınız varsa, rakibiniz ne kadar iyi paslaşırsa paslaşsın istediği pozisyonları yaratamayabilir ve siz gol bulmak için rakibinizin savunmada bıraktığı boşluklardan faydalanabilirsiniz. Sanıyorum iki ya da üç pozisyon buldu İsviçre. Biri gol oldu. İspanya, turnuvanın ilk günü Meksika'nın yakalandığı tuzakla karşı karşıya kaldı. Topa hakim olmak bir süre sonra beyhude top çevirişlere, açık arama oyununa dönüştü. Dediğim gibi, Hittzfeld İsviçre'ye ikinci tur umudu getirdi. Bakalım Şili karşısında ne yapacaklar?

Günün son maçında sürpriz olmadı. Uruguay'ın G.Afrika'yı zorlanmadan yenebileceği belliydi fakat ev sahibinin turnuvanın açılış maçında Meksika karşısında gösterdiği direnç ve disiplin çoğumuzu şaşırtmıştı. İlk maçın yıldızlarından Tshabalala bu akşam ortada yoktu. Zaten Pienaar turnuvanın başından beri "yok". Bir tek poisyon dahi üretemedi G.Afrika. Bu anlamda, şimdiye kadar oynanan maçlar arasında bir tek pozisyon dahi yakalayamayan bir takım yoktur sanıyorum. O kadar kötüydüler. İlk maçın ardından Khune hakkında çok iddialı sözler sarfetmiştim. Kırmızı kart gördü. Yüksek ihtimalle turnuvayı kapattı. Onun gibi bir kaleciyi daha fazla izleme imkanına sahip olmak isterdim. Uruguay'da ilk maç hayal kırıklığı yaratan hücum ayakları Forlan ve Suarez bu akşam yanlarına Palermolu Cavani'yi de almışlardı. İlk dakikadan itibaren ölçülü de olsa pozisyon üretmeye, rakip kaleyi yoklamaya başladılar. Nhayetinde, Forlan rakibin sırtına çarpmış olsa da çok şık bir gole imza attı. İkinci yarı, maçın en hareketli ismi Suarez, Khune tarafından düşürüldü. Forlan riskli olsa da penaltının nasıl atılacağını gösterdi adeta. Öylesi bir vuruşun kaleciler tarafından kurtarılmasının imkanı yoktur. Maçın son dakikasında, düdük yerine, Suarez'in zarif ortasında Pereira'nın golü geldi. Forlan'ın kaydettiği iki gol ona gol krallığı yarışında çok büyük bir avantaj sağlayacaktır. En büyük rakipleri ise Podolski ve Klose olacaktır diye düşünüyorum.

Baros Dunya Kupasi'nda

2010-06-15T11:09:00.000+02:00

Gormemis olanlara: Tunus asilli Alman futbolcu Khedira ve Milan Baros
(Biraz daha ugrasirsak Hollanda'dan da birini ekleyebiliriz buraya gibi geliyor ama kimdi bu benzer insan tam hatirlayamadim)

Not: Real Sociedad tekrar La Liga'da. Oh be....

Dünya Kupası Notları #3 : Futbol Almanlarla Güzel

2010-06-13T23:16:00.003+02:00

Cezayir-Slovenya maçı o kadar can sıkıcıydı ki iki takıma da ayrı bir bölüm açacak kadar takip edemedim bile. Oyuncular kendilerini ne kadar zorlarsa zorlasın, paslar istenen yere gitmiyor, basit hatalar yapılıyordu. Yani, beceriksizliğin hüküm sürdüğü bir maç idi. Galibiyeti getiren golün de Cezayir'in kalecisi Chaouchi'nin beceriksizliğinin ardından gelmesi manidar oldu. Cezayir'in bundan sonra işi zor. İngilizler karşılarına öfkeyle çıkacaklardır. A.B.D ise umutla...Dilerim Cezayir kupaya puansız ve golsüz veda etmez. Belhadj dışında hiçbir futbolcuyu beğenemedim. Wolfsburg'lu Ziani ve oyuna sonradan girip, 15 dakika içerisinde iki sarı kartla oyundan atılan Ghezzal ise açık ara sahanın en kötüleriydi. Slovenya'da şimdilik havalar güneşli. Çok büyük bir avantaj elde ettiler. Ancak, yapılabileceklerin en iyisini onlar değil, İngiltere'den puan almayı başaran A.B.d gerçekleştirdi. Kimi araştırma şirketleri Slovenya'yı yarı finale kadar göndermişti kupa öncesinde. Böyle bir futbolla gol atmaları dahi mucizeydi, mucize gerçekleşti. Bundesliga'nın önemli isimleri Novakovic ve Dedic hareket etmekte zorlandılar ki takımlarının en önemli kozlarını oluşturuyorlar. Slovenya'nın vasata ulaşabilen bölgeleri Koren-Birsa orta alanı ve Suler-Cesar tandemiydi. Maçı Slovenya lehine çevirebilecek tüm aksiyonlar Birsa-Koren ikilisi tarafından gerçekleştirildi. Ne var ki, içlerinden en kötü top gol oldu. Öyle ki Koren'İn vuruşunda top falso dahi almamıştı.

Sırbistan-Gana... Büyük bir sürpriz gerçekleşti. Sırbistan 4-5-1'den bozma 4-4-2 oynuyordu. Savunma hattında hemen hiç sorun yoktu aslında. Kolarov-Vidic-Lukovic-Ivanovic dörtlüsünün hepsi iyiydi. Özellikle kırmızı kart görmesine rağmen Lukovic'i çok beğendim. Orta sahada ise aynı uyum yoktu. Öncelikli sorun ise Krasic'in silikliği ve Milijas-Stankovic ikilisinin ağırlığıydı. Gana orta alanına göre çok daha zayıf kaldılar. İki beyin yanyana oynuyordu sanki. Duran toplar, defans arkasına şişirilen toplar, düşük tempoda top çevirişler tamam ancak iş mücadele etmeye geldi mi Milijas-Stankovic ikilisinin ne yaşı ne de gücü Gana orta sahasıyla mücadele etmeye yeter. Sırbistan'ın en iyisi Jovanovic idi. Tekniğinin iyi olduğunu biliyorduk da bu kadar üst düzey mücadele verebileceğini hiç beklemiyordum. Sırbistan'ın her pozisyonunda o vardı adeta. Zigic'i çok başarılı buldum. Capello'nun Heskey'e yüklediği görevin bir benzerini Antic de Zigic'e yüklemişti. Pantelic'in önünde konumlanacak, topla birlikte orta alana kadar gerileyecek ve rakip savunmada gedikler yaratacaktı. Çabaladı ama Pantelic ile iyi bir iletişim kuramadı. Kısacası, Sırbistan umut vermiyor. İkinci maçları da Almanya'yla. 2006'da da onlardan çok şey bekleyenler vardı fakat "0" puanla dönmüşlerdi. Almanya maçında mucize yaratamazlarsa 2006 kabusu yeniden gerçekleşebilir.

Gana'nın Ömer Üründül ırkçılığına bulaşmadan, şimdiye kadar turnuvadaki en iyi Afrika takımı olduğunu söyleyelim. Mücadele güçleri en iyi takımlarla dahi baş etmeye yetecek seviyede. Ayrıca, Ayew ve Tagoe çok etkili kanat oyuncuları. Top taşıyabiliyorlar, takımı ileri taşıyabiliyorlar. Haliyle Asamoah Gyan da vasat üstü bir forvet. Önümüzdeki maç Avustralya ile karşılaşacaklar ve Kangurular'ın en büyük gol ümidi Cahill sahada olmayacak. Ne diyelim, talih belki de hiç bir zaman bu kadar yanlarından olmamıştı. 2006'daki ikinci tur sürprizini gerçekleştirebilirler.

Söz Avustralya'ya gelmişken; sadece Türkiye'deki değil tüm dünyadaki hayranlarını hayal kırıklığına uğrattıklarını belirtmek gerekir. Dilerim ikinci maça toparlanmış bir şekilde çıkarlar. Yine de, Cahill'siz işleri çok zor. Kewell dönerse, yeniden umutlanabilirler.

Futbolun Almanlarla daha bir güzel olduğu kesin. Şimdiye kadar izlediğimiz en iyi takımdı. Kesin. Daha önce hiç bir takımda izleyemediğimiz çeşitlilikte ataklar izledik. Futbolseverlerin bu akşamki en önemli görevleri Almanlar'a şükretmek olmalıdır. Zira hepimizi bir kısırlığın içinden çekip almış olabilirler. 4-2-3-1 oynadılar. Savunma hatasız idi. Schweinsteiger için ayrı bir cümle yazmak lazım. Yüksek top tekniği ve soğukkanlı yapısı onu şu an için Almanlar'ın en kritik futbolcusu yapıyor. Khedira ile de iyi anlaştıklarını gördük. Müller-Mesut-Podolski üçlüsü doğrudan sonuca gitmek istiyorsanız çok doğru bir seçim. Zira Podolski'nin her şutu gol tehlikesi yaratabiliyor. Klose de çok değerli bir golcü. İkinci maçlarını da kazanırlarsa, çok rahatlayacaklar. Gol kralı Panzerler'den çıkabilir. Almanya'yı biraz fazla övmüş olabilirim fakat futbolsuz geçen 3 günün ardından böyle bir tabloyla karşılaşınca soğukkanlılığımı kaybetmiş sayılırım. Tahminimi yineleyerek bitireyim yazıyı: Almanya final, hiç değilse yarı final oynayacaktır G.Afrika'da...

Dünya Kupası sahtekarlığı ve Afrika

2010-06-13T16:23:00.007+02:00

"2010 Dünya Futbol Kupası denen sahtekarlığın foyası ortaya çıkarılmalı. Zabalaza Anarşist Komünist Cephesi, organizasyonu Güney Afrika Cumhuriyeti’nin ve kıtanın geri kalanında yaşayanların ekonomik ve sosyal durumunun iyileştirilmesi için hayatta bir kez denk gelinen bir fırsat olarak sunan devletin cüretini ve riyakarlığını kınamaktadır. “Fırsat” denilen şeyin Güney Afrika’nın hakim zümrelerini, küresel ve yerel sermayeyi semirtmek manasına geldiği apaçıktır. Hatta, organizasyonun Güney Afrika’nın fakir ve çalışan kesmi için yıkıcı sonuçları olacaktır ve olmaktadır.

Dünya Kupası’na hazırlanırken devlet 800 milyar rand harcamıştır (altyapı gelişimi için 757 milyar rand, bir daha hiçbir zaman dolmayacak stadyumlar için 30 milyar rand). Bu, umutsuz bir sefalet ve yüzde 40’a yakın işsizlik oranıyla boğuşan bir ülkede yaşayanların yüzüne vurulmuş bir tokattır. Geçtiğimiz beş sene içerisinde, çalışan fakir kesim temel hizmetlerin ve iskanın sağlanmasına dair 8 binden fazla eylem yapmış, devletin devasa sosyal eşitsizliği ortadan kaldırmaktaki başarısızlığına dair hissettiği öfke ve hayal kırıklığını yansıtmıştır. Bu harcama döngüsü, kifayetsizliği ortaya çıkmış neoliberal kapitalist modelin ve küresel çaptaki eşitsizlikler ve yoksulluğu derinleştiren “saraydan zekat” ekonominin sürdürülebilmesine yöneliktir. Devlet, daha önce aksini iddia etmesine rağmen, şu an projenin hiçbir zaman kar amaçlı bir girişim olmadığı numarasını yapmaktadır.

Güney Afrika’nın, özellikle Johannesburg dahil olmak üzere birçok şehirde hiç olmayan toplu taşıma alanında, büyük ölçekte bir kamusal altyapıya vahim bir şekilde ihtiyacı vardır. Organizasyon için tam zamanında, 8 Haziran’da, çalışmaya başlayan Gautrain bu konuda acı bir alaydır: büyük çoğunluğun güvensiz özel minibüslerle günlük bazda uzun mesafeler kat ettiği bir ülkede, Gautrain Johannesburg ve Pretoria arasında tek bir sefer için 100 rand ödeyebilecek turistler ve zenginlere hızlı ve lüks bir ulaşım imkanı sunmaktadır. Bu resim kendini her yerde belli etmektedir: Güney Afrika havayolları şirketi havaalanlarını iyileştirmek için 16 milyar rand harcamış, Karayolları İdaresi yeni paralı yollar yapmak için 23 milyar rand dökmüştür – harcanan bu parayı geri döndürmek için sert maliyet düşürme önlemleri getirilecek, bu da yeni imkanlardan yararlanamayacak fakir kesimlerin sırtından yürütülecektir. Belediyeler ülkenin dört bir köşesinde kentsel dönüşüm ve “ıslah” girişimlerinde bulunmuş, bu sayede katı Güney Afrika gerçeğini gizlemeye kalkışmıştır. Sadece Johannesburg’da 15.000’den fazla evsiz insan ve sokak çocuğu toplanıp barınaklara tıkılmış, Cape Town’da fakir bölgelerde ve gecekondu kamplarında yaşayan binlerce kişi evlerinden edilmiştir. Cape Town şehri, başarısız da olsa, N2 karayolunda seyahat eden turistlerin görmemesi için Joe Slovo’da ikamet eden 10.000 insanı yaşadıkları yerden atmaya kalkışmış, bu insanlar başka şehirlerde stadyumlar, taraftar parkları ve tren istasyonları inşası için sokağa atılmıştır. Soweto’da ana turist ve FIFA güzergahları üzerindeki yollar iyileştirilirken hemen yakındaki okullar yıkılmak üzere olan binalar ve kırık camlarla eğitime devam etmektedir.

Bir kısım Güney Afrikalı ikna olmamış olsa da, Dünya Kupası denen sirkten dikkati uzaklaştırmak için dayatılan milliyetçi propagandayla birçoğunun gözleri boyanmaktadır. Her Cuma günü “futbol Cuma’sı” ilan edilmiş, “millet” Bafana-Bafana tişörtleri giymeye teşvik edilmiş, hatta okul çocukları bunu yapmaya zorlanmıştır. Arabalar bayraklarla donatılmakta, halk turist restoranlarında düzenli olarak sergilenen Diski dansını öğrenmeye ve maskot oyuncaklar almaya itilmektedir. Bu heyecan dalgasına şüpheci bir şekilde yaklaşanlar vatan düşmanı olarak etiketlenmekte, örneğin greve gitmek isteyen Güney Afrika Birleşik Ulaşım İşçileri Sendikası “milli çıkar”lar uğruna engellenmektedir. Geçtiğimiz yıl 1 milyondan fazla işin buharlaştığı bir ülkede, devletin Dünya Kupası sayesinde yaratılan 400 bin iş üzerinden dayattığı coşku boş ve aşağılayıcıdır. Yaratılan iş imkanları sınırlı süreler için geçerli, geçici kontratlar üzerinden yürütülmekte, bu işlerde sendikasız ve asgari ücretin son derece altında miktarlar kazanan işçiler çalışmaktadır.

Sendikal baskının yanısıra, Dünya Kupası esnasında tüm faaliyetleri yasaklanan tüm sosyal hareketler devletin nefretini çekmektedir. Hatta bu baskıların Mart’tan beri sürdüğüne dair kanıtlar bulunmaktadır. Dünya Kupası maçlarının gerçekleşeceği belediyelere dair yapılan araştırmalar organizasyon esnasında genel bir toplantı ve gösteri yasağı olduğunu ortaya koymaktadır. Rustenberg, kupa boyunca toplantılara kapalıdır. Mbombela belediyesi de kupa boyunca toplantıları yasaklamıştır. Cape Town şehir kurulu yürüyüşler için başvuru almaya devam etse de, bunun kupa boyunca problem olacağını bildirmiştir. Nelson Mandela Bay ve Ethekwini belediyelerine göre, polis Dünya Kupası boyunca toplantı ve yürüyüşlere izin vermeyecektir. Bu baskı metodları, her ne kadar ilerici mahiyeti övülse de devletin iddia ettiği şekilde özgürlük ve eşitliğin sigortası olmaktan uzakta olan anayasadaki ifade ve toplantı haklarıyla bile çelişmektedir. Bütün bunlara rağmen Özelleştirme Karşıtı Forum ve başka birkaç sosyal hareket dahil olmak üzere Johannesburg’daki bazı örgütler kolay kolay pes etmemiş, İfade Özgürlüğü Enstitüsü’nün desteğiyle açılış gününde bir protesto yürüyüşü yapmak için izin koparmıştır. Ancak yürüyüş stadyumdan üç kilometre ötede gerçekleşecek, bu sayede devletin çekindiği medya ilgisine mazhar olmayacaktır.

Güney Afrika kendisini pahalı otelleri, yatak-kahvaltı pansiyonları ve kokteyl barlarını dolduracaklara kollarını misafirperver bir şekilde açan bir devlet olarak sunma çabası içerisinde fakir kesime baskıcı politikalar uygulamakla kalmamış, bütün bunları Sepp Blatter ve arkadaşlarının FIFA isimli (Durban Sosyal Forumu’nun deyimiyle THIEFA) yasal suç örgütünün rehberliği altında yapmıştır. FIFA neredeyse 1.2 milyar euro’luk kar pastasının en kalın dilimini yemeyecektir sadece, şimdiden 1 milyar euro’yu aşan yayın haklarını cebe atmıştır. Stadyumlar ve stadyum çevresindeki alanlar turnuva boyunca FIFA’ya verilmiş, bu sayede FIFA’nın kontrol edip gözetlediği, devlet yasalarından ve normal vergi kanunlarından muaf kozalara dönüştürülmüş, stadyumlara giden bütün yollar FIFA ürünleri satan esnaftan temizlenmiş, havaalanlarına giden yollardaki gecekondular yıkılmıştır. Bu sebeple, Dünya Kupası’nı fırsat bilip hayatta kalmak için ihtiyaç duydukları gelirlerini arttırmak isteyen sıradan insanlar yine saraydan zekat sisteminin pençesine düşmüştür. Dünya Kupası markasının ve alakalı ürün haklarının tek sahibi olan FIFA, 100 kadar avukattan oluşan ekibini ülkenin içine salmış, markaya dair ürünleri izinsiz bir şekilde satan kişileri tek tek yakalatmaktadır. Ülkede ve kıta genelinde çoğu insanın ihtiyaç duydukları ürünleri gayrıresmi ticari yollardan tedarik etmesine ve bir tişörte 400 rand verecek durumda olmamasına rağmen, FIFA ürünleri satıcılardan gasp edilmekte ve söz konusu esnaf tutuklanmaktadır. FIFA akreditasyon tehditini kullanarak organizasyonu eleştiren yazılar yazma niyetindeki gazetecilerin boğazına basmakta, açık bir şekilde basın özgürlüğünü ihlal etmektedir.

Bütün bunların en garip yönü futbolun bir zamanlar gerçekten emekçi kesimin oyunu olmasıdır. Eskiden stada gidip canlı maç izlemek, devlet baskısını ve günlük hayatın acımasızlığını unutmak için 90 dakikalarını futbol izleyere geçirmek isteyen insanlar için ucuz ve ulaşılabilir bir eğlence aracıydı. Bugün ise küresel kapitalist bir krizin yaşandığı bir dönemde gereksiz paralar harcanmakta, profesyonel futbol ve Dünya Kupası olguları zengin zümrelere fahiş karlar getirmekte, cilalı sahalarda en ufak bir darbede yerlerde sürünen ve parazit menajerleri vasıtasıyla mide bulandırıcı derecede yüksek ücretler alan futbolcuları izlemek isteyenlerin ceplerinden binlerce rand, pound ve euro sülük misali emilmektedir. Birçok yönden estetik güzelliğini sürdüren bir oyun emekçi kesimin ruhunu kaybetmiş ve sömürülmeyi bekleyen ürünlere indirgenmiştir.

Bakunin bir zamanlar şöyle demişti: “İnsanlar kiliseye de tavernaya da aynı sebepten gidiyorlar: Kendilerini aptallaştırmak, ızdıraplarını unutmak, birkaç dakika için bile olsa kendilerini özgür ve mutlu bir şekilde hayal etmek için.” Kör bayrak sallamalar ve vuvuzela üflemeleri arasında, sporu da bu denklemin içine yerleştirebilir, unutma eyleminin aktif bir şekilde adaletsizlik ve eşitsizlikle savaşmaktan daha kolay olduğunu söyleyebiliriz. Yine de savaşmayı tercih edenler var; emekçi kesim, fakirler ve ilişkili örgütler yanılsamalara karşı devletin inanmak istediği kadar edilgen ve çaresiz değil. Tehditlere, etiketlemelere ve ifade özgürlüğüne engellere rağmen, stadyum kapılarındaki gecekondulardan kitlesel protesto, gösteriler ve grevlere, ne şekilde olursa olsun, toplumu eline geçiren korkunç eşitsizliklere karşı sesimizi yılmadan duyuracak, başkalarının hayatları üzerinden inşa edilen imparatorlukların küresel oyunlarını bozacağız.

Dünya Kupası’na hayır!
Devlet baskısı ve bölücü milliyetçiliğin canı cehenneme!
Yaşasın insanların sömürüye ve vurgunculuğa karşı mücadelesi!"

anarkismo.net'ten

Neden Güney Afrika? [sol.org]

Dünya Kupası Notları #2 : Yunan Usulü 4-3-3, Çalışılmış Bir Maradona Golü ve Robert Green

2010-06-13T00:16:00.000+02:00

Günün ilk maçından başlayalım; Yunanistan ve Rehhagel'in futbolun değişen yapısından haberdar olmadıklarını düşünüyorum. Tamam, sıkıca kapanarak ve hemen her duran topu gole dönüştürmeyi bilerek 2004'te efsanevi bir şampiyonluk kazandılar ancak günümüz futbolunda savunma anlayışı değişti, artık Vyntra-Papadopoulos tandemiyle değil turu geçmek, maç dahi kazanamazsınız. Biz dahi öğrendik, top karşı takımda olduğu vakit takımın nasıl konumlanacağını, nasıl alan daraltılacağını, takım savunmasının nasıl örgütleneceğini... Siz hala Vyntra'nın fiziki üstünlüğüyle rakip santraforu korkutmayı deneyin. Söz Vyntra'ya gelmişken; Panathinaikos'lu stoper sahanın açık ara en kötüsüydü. Samaras, ondan sol açık yaratmaya çalışan hocası kadar suçlu olamaz fakat yine de sahanın en kötülerindendi. Karagounis kötüydü, yerine giren Katsouranis daha da kötüydü. İsim isim gidersek Yunanistan'ı bitiremeyiz. Sadece, acilen 4-3-3'ü terk etmeleri gerektiğini söyleyelim. Orta sahada topa biraz daha fazla olmadan gol dahi atamazlar. Bunun için tek alternatifleri Siena'lı Tziolis'e daha fazla güvenmek ve belki de Ninnis'in çabukluğundan orta alanda faydalanmak olabilir. Zira öbür türlü, yarı alanı geçtikten hemen sonra, topu ceza alanına şişirmekten başka yapabilecekleri hiçbir şey olmuyor.

G.Kore, tertip ve disiplin açısından şimdiye kadar izlediğimiz en iyi takımdı. Hemen her oyuncusu çabuk, çok iyi alan kapatıyorlar ve Yunanistan gibi bir takıma neredeyse hiç hava topu bırakmadılar. Üstelik ilk golleri bir duran toptan geldi. Rakibini en güvendiği silahıyla yıkmak çok eşsiz bir duygu olsa gerek. Kore'nin Yunanistan sınavını geçtikten sonra Nijerya önünde zorlanacağını söylemek de gerçekçi olmayacaktır. Zira her iki ceza sahasında da Yunanistan'a üstün gelebildilerse, Nijerya'nın görece fiziki üstünlüğü de onlar için çok bir şey ifade etmeyecektir. Önleri açık, Park Ji-Sung ve Park Chu-Yong formda. Freiburg'lu Cha Du Ri turnuvaya çok iyi başladı.

Kaybedenden devam edelim; Nijerya hakkında ne kadar iyi şeyler söylenebilir ki? Organizasyon fakiri, top tekniği düşük, sürate ve fiziki üstünlüğe dayalı bir takım görünümünde "Kartallar". Kesinlikle hevesliler ancak mental anlamda turnuvanın en yoksul ekiplerinden biri olduklarına şüphe yok. Acele vuruşlar, "timing" hataları, hatalı paslar ve pas tercihleri, basit pozisyon hataları, hepsini gördük. İyi bir şey yok mu? Var tabii, Martins, Yakubu ve Obasi oyuna katkıları ne olursa olsun, hırslılar. Bu turnuvayı önemsedikleri belli. Çok ciddi bir seyirci avantajları var. Topla arası iyi olan tek isim Odemwingie daha fazla yer almalı.

Maradonayı eleştirebilirsiniz. Oyuncu tercihlerini ve oyun şablonunu da eleştireblirsiniz. Ancak bugün gördük ki; teknik yönden bizlerin eleştiremeyeceği kadar bilgi sahibi. Golü kesinlikle çalışılmış. Söz konusu kornerden önce, saha içindeki ve yedek kulübesindeki tüm Arjantinli'ler o topun gol olacağını biliyorlardı sanki. Hedef adam da Heinze idi. Kimi ceza alanını karıştırdı, kimi rakibe hareket imkanı tanımadı ve Heinze zor bir kafa vuruşu yaparak ülkesini öne geçirdi. Bunun dışında, Di Maria ve Veron halen aksıyor. Gutierrez -bence- esas olarak bek değil. Messi turnuvaya iyi başladı. Maradona, 86'daki misyonunu doğrudan Messi'ye yüklemiş durumda. Turnuva boyunca onu kanada hapsolmuş olarak izlemeyeceğimiz kesin. Daha çok gezecektir. Ancak burada ki mesele Higuain ve Tevez'in ilk maç itibariyle gösterdikleri kötü performans. Gerçi Arjantin için bu hiç sorun değil. Agüero ve Milito her daim hazır olarak bekliyorlar. Sözün özü, Arjantin kötüydü; savunmada organize olamadılar, çok pas hatası yaptılar, çok gol kaçırdılar, fakat ibre hala onlardan yana.

İngilizler beraberliği Green'in hatasına bağlasalar da durumun iç açıcı olmadığı ortada. Aslında gayet iyi başlamışlardı ve Heskey'in muhteşem asistinde kaptan Gerrard şık dokunuşuyla henüz 4. dakikada durumu ülkesi lehine çevirmişti. Bu noktada, Heskey'in kapalı savunmalarda çok işe yarayacağından söz edebiliriz. Heskey, Capello için stratejik bir öneme sahip ve adeta planlarının başrolünde yer alır vaziyette. Nitekim, Gerrard'ın golü Capello'nun planladığı golün somut haliydi. Turnuva boyunca Gerrard'dan buna benzer goller, Heskey'den de buna benzer asistler bekleyebiliriz. Bu arada bir tahmin: Heskey turnuvanın asist kralı olabilir! Savunmaya dönersek; Ferdinand kaybının yara açacağı belliydi de herhalde kimse King'den bu kadar sönük bir performans beklemiyordu. Capello da King ve türevleri konumundaki Upson ve Dawson'a olan inancını kaybetmiş olacak ki yedek sağ bek olarak değerlendireceğini düşündüğümüz Carragher'i ikinci yarıda sahaya stoper olarak sürdü. Aslında İngiltere'nin temel problemi yapısal değil, hatta bizzat Barry'nin yokluğuyla ilgili. Yerine düşünülen Milner de sakatlandı. Elde bir tek Carrick kaldı. Carrick bu sezonki performansıyla bu yükü taşıyamaz.

A.B.D'nin belki de tek sempatik tarafı futbol takımı. Dempsey, Donovan ve Bradley gibi isimler oldukça yetenekliler. Özellikle Dempsey çok ayrı bir futbolcu. Kimi futbolcular özellikleri sıradan olsa dahi gol atma konusunda diğer meslektaşlarından daha başarılı ve şanslılardır. Bu türün en iyi örneklerini de Solskjaer, Inzaghi ve Forlan oluştururlar. İşte Dempsey de onlardan biri. An itibariyle, A.B.D'nin gruptan çıkma ihitmali İngiltere'ninkinden bile fazladır kanaatimce. Kaleci Howard'ın takım arkadaşlarına verdiği güvenin onda birini Green kendi takım arkadaşlarına verebilseydi maç daha farklı noktalanabilirdi. Gecenin sonunda orta ya çıkan tablo ise şu şekilde oldu: A.B.D her alanda olduğu gibi futbolda da "yolunu bulmakta"...

Dünya Kupası: Güney Kore 2 - Yunanistan 0

2010-06-12T15:49:00.000+02:00

1994 felaketinden sonra, bu turnuva Yunanistan bir temize çekilecek dünya kupası tarihinin başlangıç paragrafı olabilirdi. Hem 94'ten beridir köprünün altından çok sular akmıştı: Yunan halkı dışında pek kimsenin hatırlamak istemediği bir Avrupa Şampiyonluğu vardı araya sıkıştırdıkları. Bu sefer, turnuva şanssızlıklarını kırmak, gol atmak, hatta galip gelmek istiyorlardı. Güney Kore maçı bütün bunlar için en ideal başlangıçtı zira Koreliler ne Arjantinliler gibi üst düzey tekniğe, ne de Nijeryalılar gibi baskıcı bir fiziğe sahiptiler.

Yunanistan'ın ve Otto Rehhagel'in atladığı ufak bir nokta vardı: çocukluğumdan beri izlediğim her turnuvaya katılan Güney Kore, rakibine göre ciddi bir tecrübe avantajına sahipti. Ayrıca özellikle Hiddink döneminde, sınırlı teknik kapasiteleri ve fizik güçlerini akıllıca kullanmayı öğrendiler ve bunu maç boyunca sürdürme konusunda ciddi yol katettiler. Yunanistan ise klasik düşük tempolu oyunu ile rakibini önce defansta sönümleyip, sonra Charisteas gibi pivot forvetlerle bitirmeyi düşünüyordu. Yunanistan'ın artık modası geçmiş taktiği bugün Kore karşısında patladı. Tam Türk tipi, yan topta adam kaçırarak yenilen golden sonra, Rehhagel'in taktiği iflas etti. Düşük tempo ile hücum etmeye çalışan Yunanistan, defansını ileri çıkaran Kore takımı tarafından hemen orta sahanın önünde durduruldu. Rakiplerinin aksine tek top ve hızlı tempo ile oynayan Kore, kontra-ataklarla rakibinin ceza sahasında ciddi tehlikeler oluşturdu.

FUTBOLUN AFFEDİLMEZİ: DÜŞÜK TEMPO

Günümüz futbolunda, hemen her eksikliği kapatacak bir merhem tipi oyun planı mevcut. Kısa oyuncular, hızla ara paslarla, fizikli oyuncular tam saha presle, güçlü yönlerini vurgulayıp, eksik yönlerini kapatan futbolu sahaya yerleştirebiliyorlar. Günümüz futbolunun affetmediği tek şey ise düşük tempo. Gerçekten de düşük tempoya merhem olacak bir oyun planı yok ve tempolu rakipler bu eksikliği hiç affetmiyorlar. Yunanistan bu ağır tempo ile oynamaya devam ederse, Dünya kupalarında değil galibiyet, gol bile atamaz.

Kore futbolunun 2002'den beridir yaşadığı gelişim inanılmaz. Artık Avrupalı nispeten zayıf takımları -Yunanistan, Slovakya vb- rahatça yenebilecek duruma gelmişler. Maç öncesi herkesin sıkıcı ve temposuz olacağını düşündüğü bir maçı, neredeyse tek taraflı gayretleri ile bu turnuvaya yakışacak bir düzeye getirdiler. Bu başarıda Hiddink'in payı büyük olsa da, bu ne tek adamla, ne de tek başına milli takımla başarılacak bir şey: açıkçası son 10 senede gösterdikleri uluslararası performans, Avrupa'nın büyük takımlarında oynayan yıldız oyuncuları, Kıta Avrupası'nı örnek alan taktiksel dağılımları ile Güney Kore, şu an tartışmasız Asya kıtasının en büyük futbol takımı ve futbol ülkesi olmuş durumda. Japonya başta olmak üzere diğer kıtasal rakiplerinin, Kore'nin seviyesine ulaşması için daha çok fırın ekmek yemesi gerekiyor.

Yunanistan içinse diyebileceğim tek şey, ülkece iyi bir sene geçirmedikleri. Futbol ekonomik krize merhem olmasa bile, olası başarılar kötü günler geçiren Yunan halkı için moral olacaktı, ne yazık ki olmadı. Bu oyun ile Nijerya ve Arjantin karşısında varlık gösteremezler. Aslında turnuva Ege karşısı için çoktan bitmiş bile olabilir.

Dünya Kupası Notları #1 : C.Blanco, Tshabalala ve Khune

2010-06-12T12:38:00.004+02:00

Açılış müsabakasında G.Afrika ile Meksika karşı karşıya geldi. Karşılaşma Meksika'nın mutlak hakimiyetiyle başladı. G.Afrika ise "ender gelişen" etkili ataklarıyla rakibine karşı koymaya çalıştı. Aguirre geldiğinden beri Meksika'nın oyun şablonunda ve temposunda gözle görülür bir değişim yaşanmıştı. Bu değişimi bu akşam da gözlemledik. Topa sürekli hakim olmayı ve oyunun kontrolünü elinde tutmayı seven bir takım yaratmış Aguirre. Bu sistemde en zorlanacağı ekip sahaya 4-5-1 şeklinde yayılan ve katı bir savunma anlayışına sahip G.Afrika olacaktı. Üstelik, kadrosunda Gaxa, Tshabalala, Masilela gibi kontra atak futboluna yatkın, süratli isimler bulunuyordu kadrolarında. Meksika ise sağ kanadı Aguillar ile oldukça etkili kullanıyordu. Ancak aynı şeyi sol kanattaki Vela için söyleyebilmek güç. Orta alanı ise Torrado-Juarez-dos Santos üçlüsüyle parsellemeyi planlamıştı Aguirre. Bu üçlü hem çok etkili biçimde pas yapabiliyor hem de Juarez ve Torrado'nun fiziki avantajları sayesinde top rakipteyken alan kapatıp, top kapma mücadelesine girebiliyordu. Ne var ki, özellikle ikinci yarıdan sonra, topun, başka hiçbir çaresi olmadığı için, adeta "mecburiyetten" Meksikalı'ların ayağında kaldığını gözlemledik. Nitekim bu dakikalarda, savunmanın arkasına sarkan Tshabalala, dar bir açıdan, enfes bir şut çıkarıyor ve 2010 Dünya Kupası'nın ilk golünü kaydediyordu.

Aguirre maça başladığı G.Franco-C.Vela ikilisinin yerine J.Hernandez-C.Blanco ikilisini sokmuştu. Bu dakikalarda oyuna giren Guardado'nun da dikine gitme çabalarıyla Meksika hücumlarına çeşitlilik kazandırdığını söyleyebiliriz. Ancak, Meksika adına asıl farklılığı 37'lik C.Blanco yaratıyordu. Halısaha maçlarındaki "göbekli amcaları" andıran Blanco tıpkı o göbekli amcalar gibi haddini bilerek aynı zamanda da tekniğini konuşturarak oynuyordu. O dakikadan sonra Meksika'nın beyhude top çevirişileri, Blanco'nun doğrudan ceza sahasına şişirdiği toplarla somut pozisyonlara dönüşüyordu. Bu pozisyonlardan birinde, Blanco, Guardado'ya kontrol edilmesi zor bir pas veriyordu, pası kontrol etmeyi başaran Guardado topu arka direkteki Marquez'e ortalayınca "El Tri" beraberliği yakalıyordu.

Açılış maçı, benim açımdan doyrurucuydu. Ancak maçı doyurucu kılan detaylardan en önemlisini halısaha topçusu tavırlarıyla Blanco, süratli ve akıllı futboluya Tshabalala ve topu oyuna hızlı ve etkili bir şekilde sokma yetisine sahip G.Afrikalı kaleci Itumeleng Khune oluşturuyorlardı. Açıkçası, Khune'yi ilk kez izledim. Ülkesinin en önemli takımlarından Kaiser Chiefs'te forma giyiyormuş. Çok atletik bir yapıya sahip ve topu oyuna çok iyi sokuyor. Bu turnuva boynca böyle oynamaya devam ederse, yaz sonu onu Avrupa'nın önemli kulüplerinden birinde görebiliriz diye düşünüyorum.

Urugay-Fransa maçının son yarım saatini izleyebildim. Dolayısıyla uzun uzadıya yorum yapmam doğru olmayacaktır. Fakat, Fransa'nın arka bölgesinin çok sağlam olduğunu söylemeliyim. Özellikle Toulalan-Diaby-Gourcuff üçlüsü turnuvanın en dominant üçlüsü olabilirler. Ne var ki, hücum hattındaki kara büyü sürmekte. Fransa için, bu hücum oyuncularıyla bu turnuva bitmez! Unutmadan, Govou'nun yerine derhal Malouda monte edilmelidir. Uruguay'ın futboluna oldum olası ısınamadım. Bunda, Forlan'ın, Suarez'in tarzını beğenmemem de etkilidir muhakkak. Sonuç olarak, 2010 Dünya Kupası'nın ilk gecesinden bizlere, biri Meksika, biri G.Afrika tarafından atılmış iki gol, Tshabalala, Khune ve C.Blanco'nun futbolu sevdiren çabaları kalıyordu.

Amerikalı'nın Futboldan Anladığı

2010-06-07T23:26:00.000+02:00

TIME takip ettiğim dergiler arasında değildir. Yine de, raflarda dergilere göz gezdirirken, kapağında güzel bir ilüstrasyonla dosya konusunu futbola -daha doğrusu Dünya Kupası'na- ayıran son sayısı ilgimi çekti ve aldım. Nerdeyse 30 sayfa futbol ve dünya kupası hakkında bilgi veren dergi ana okuyucu kitlesi futboldan uzak Amerikalılar olduğu için bu blogu takip eden pek çoğumuz için bayat ve genel geçer bilgiler vermekten öteye gidememiş. Fakat işin asıl ilginç yanı, futbol gibi Amerika'nın belki de göreceli en iddiasız sayıldığı spor alanında bile, futbol cahili Amerikalılar'ın kafasını karıştıracak denli şovenist davranışlara girmişler.

KUPAYI KAZANMA ŞANSI OLAN ABD!

İlk olarak bu kupanın izlenmesi gereken yıldızlarını saymışlar: listede 7 oyuncu var ve 6 tanesi Messi, Ronaldo, Maicon, Rooney, Casillas, Eto'o gibi gerçek anlamda yıldız oyuncular. Fakat hınzır Time editörleri biraz da rayting kaygısı ile araya 7. olarak ABD takımından Clint Dempsey'i yerleştirmişler. Bu listeye bakan bir garibim Amerikalı, ya kendi oyuncusunu Maicon, Rooney klasında sanır. Yetmemiş, bir sonraki sayfada "Kupayı Kazanabilecek 7 Takım" listesi yapmışlar. Brezilya, İspanya, Arjantin, İngiltere, Hollanda ve İtalya'nın yanında bilin bakalım kim var? 60-1 şans verdikleri (ama listeye de soktukları!) ABD... Kazanabilecek 7 ülke arasında Almanya'nın sayılmaması da başka bir tartışma konusu...

Yetmemiş, Dünya Kupası'nda başarı elde etmiş ülkeler arasına ABD'yi koymak için 3.leri de içeren garip bir "kazananlar" listesi yapmışlar. 1930'da kazandıkları bronz ile ABD sıralamaya girerken, 2002'de üçüncü olan Türkiye bu kazananlar listesinde yok. Listenin Amerika-Avrupa mücadelesini ortaya koymak için yapılması durumu daha da vahim hale getiriyor.

Son olarak bir de dikkatle izlenmesi gereken 4 oyuncu belirlemişler. Bu sefer, birileri evsahibi ülkeyi hatırlamış da listeye Pienaar'ı koymuş. David Villa ve Buffon'un olduğu listenin 4. oyuncusu ise Tim Howard! Bu arada, Amerikan takımının gerçek starı Landon Donovan'dan ise kapak konusunda değil, bir sonraki yazıda "kısaca" değiniyorlar.

Not: Aldığım derginin Amerikan iç pazarı için üretilen edisyonu değil, Avrupa edisyonu olduğunu da belirtmeliyim.

Marca'ya gore Schuster Besiktas'la imzaladi

2010-06-04T14:39:00.005+02:00

...geçen gece meneceri Marco Kirdemir ile Milan'da sozlesme imzalandi. Pellegrini ise FB ile gorusuyor... Bir Besiktasli olarak tersini tercih ederdim, Pellegrini daha Besiktaslik bir adam gibi geliyor amma velakin hadi bakalim, Marca'nin yalancisiyiz:

http://www.marca.com/2010/06/03/futbol/futbol_internacional/1275564841.html

...Al sana bir demet Şili kasımpatlarından...

2010-06-03T09:02:00.005+02:00

"...Hapisten çıktığında karşılaşmıştık seninle,
zorbalık ve acı kuyusu gibi loş hapisten,
zulmün izlerini görmüştüm ellerinde,
kinin oklarını aramıştım gözlerinde,
ama parlak bir yüreğin vardı,
yara ve ışık dolu bir yürek..."

"...Al sana bir demet Şili kasımpatlarından,
al güney denizleri üstündeki ayın soğuk parlaklığını,
halkların savaşını, kendi dövüşümü
ve yurdumun kederli davullarının boğuk gürültüsünü
kardeşim benim, dünyada nasıl yalnızım sensiz,
çiçek açmış kiraz ağacının altınına benzeyen yüzüne hasret,
benim için ekmek olan, susuzluğumu gideren, kanıma güç
veren dostluğundan yoksun..."

Pablo Neruda (Çeviren Ataol Behramoğlu)

'' en müthiş kudretim yasak bana:
yeni bir hayat aşılamak,
bereketli bir rahimde yenmek ölümü,
yaratmak seninle beraber:
sevgilim, yasak bana etine dokunmak senin ''

Vassell odasindaki Ataturk resminden dolayi tehditler aldi

2010-05-30T13:14:00.002+02:00

Hic yoruma gerek yok, direk ingilizceden Vassellin kendi blogundan çeviriyorum:

Bu endisem icin diger bir sebep de guvenligim, bazi tehditkar konusmalar yasadim ve beni cok rahatsiz etti, turkiyedeki politik guc dengelerini pek bilmiyorum ve herseyden habersiz birseyler baslatmis olabilirim. Bildiginiz gibi otel odamda satin aldigim ataturk portresiyle fotograflarim cekilmisti ve sorular sorulmustu, sonra da bana bazi kisilerin onaylamayacagi politik bir durus aldigim soylendi...

"Another cause for concern is my safety, i have had some threatening conversations which have left me very uncomfortable and im so unaware of any political power struggles that i may have started something without even knowing anything… As you know i was photographed and asked about a picture of Ataturk that i bought at my hotel, then im told that im making a political statement that certain people will not condone…"

http://www.vassell.net/Ankaragucu/Blog/Entries/2010/5/29_Letter_from_a_lost_soul.html

Karşıyaka'nın Bahtsızlığı

2010-05-22T09:00:00.000+02:00

Perşembe akşamı arkadaşlarla beraber Karşıyaka tribünlerindeydik. İzmirle bir alakam olmamasına rağmen, Karşıyaka ve Göztepe takımlarının oluşturduğu lokal rekabeti her zaman takdir etmişimdir. İzmir'in takımlarından bu sene en bahtlısı kuşkusuz Bucaspor. Bucalılar tarihlerinde ilk kez Süperlig'e çıkarlarken, Süperlig'in (Eski adıyla Birinci Lig) eski gediklilerinden Karşıyaka ve Altay da yükselme grubunda Süperlig'e kalan son bileti kapmak için kıyasıya bir mücadeleye girdiler.

Karşıyaka son yıllarda sık sık Süperlig'in kapısını çalıyor fakat bir türlü istenen, özlenen Süperlig Karşıyakalılara kısmet olmuyordu. Perşembe akşamı da benzer bir durum yaşandı; Ziya Doğan'ın yönetiminde tam bir "Mahmutpaşa kesimi Lucescu futbolu" oynayan Konyaspor, tek şut ve tek golle maçı aldı. Karşıyaka adına ilk yarıda sahada hiç bir şey yoktu. Konyaspor çok sakin bir oyun ve sıkı alan savunması ile Karşıyaka ortasahasını sindirdi. Arada da kanattan bindirmeler ile gol aramaya çalıştı. Konyaspor'da Ziya Doğan'ın çanta oyuncularından Celalettin Koçak gibi fuleli açıkların olmayışı Karşıyaka için olumlu bir durumdu; defansı ağır olan Karşıyaka kalesinde daha fazla gol görebilirdi.

İkinci yarıda ise, özellikle de taraftarın desteği ile Karşıyaka oyunun hakimi oldu. Fakat ortasahada Kıvanç Karakaş dışında ayağına top yakışan ve iyi top dağıtan oyuncu yok. Bu arada Kıvanç için ayrı bir paragraf açmak lazım, kendisi 1985 Üsküdar doğumlu ve bu sezonki performansı ile pek çok Süperlig ekibinin ilgisini çekiyor. Bu maçta da, Karşıyaka adına kritik pas ve şutların çoğu onun ayağından çıktı. Onu yakında başka bir takımda görebiliriz.

Erdoğan Arıca, Ziya Doğan'dan önceki Anadolu takımı hocası neslini temsil ediyor. Ziya Doğan ve benzerleri Lucescu başta olmak üzere İtalyan ve Doğu Avrupa futbol ekollerinden etkilenirken, Arıca ve nesildaşları daha çok uzun toplar ve doldur-boşaltlar ile rakibin üzerinde baskı kurmaya çalışıyor. Açıkçası bu sistem bana artık eskimiş ve geçerliliğini çoktan yitirmiş bir sistem gibi geliyor. Zaten Ziya Doğan'ın fizik gücü kuvvetli takımı karşısında yüksek topların çoğu geri döndü, 2. yarı Karşıyaka dominasyonu ile geçmiş gibi görünse de aslında topu topu birkaç ciddi pozisyon yaratılabildi.

Karşıyaka'nın aslında bu futbol anlayışı ile buraya kadar bile gelmesi mucize ..... dememek lazım çünkü bunun arkasında bence tek bir cevap var: Reha Kapsal. Reha hoca -ki kendisi Rıdvan Şimşek gibi bir yıldızı da futbolumuza kazandırmıştır- geçen sezon adeta yeni baştan kurduğu takımla ve dar bütçeyle büyük başarı elde etti. Kurduğu bu kadro, kendisi klüpten ayrılsa da yine de aynı sinerji ile devam etti ve bugünlere geldi. Reha Hoca ilginç bir kişilik, takım kurma ve genç oyuncu bulma özellikleri ile bana Ersun Yanal'ı hatırlatıyor. Ersun Hoca'nın kurduğu Manisa ve Trabzon takımları kendisinden sonra gelenler tarafından korundu ve çeşitli başarılara ulaştılar. "Takım kuran hoca" ile "Takım yöneten hoca" farklı şeyler gibi, bazen ikisi birden yürümeyebiliyor, sizin kurduğunuz takımı başkaları alıp başarıya ulaştırıyor. Umarım Reha Hoca zamanla sadece takım kuran değil, kurduğu takımla Süperlig'e çıkan hocalardan olur zira onun gibi yetenekli hocalara ne kadar ihtiyacımız olduğunu bu sezon hepimiz Bursaspor ve Ertuğrul Sağlam örneğinde gördük.

Karşıyaka taraftarına değinmeden geçmemek lazım çünkü onlar gecenin gerçek şampiyonlarıydılar. Tribünlerde Konyalı ve Karşıyakalı taraftarlar nerdeyse eşit sayıda olmalarına rağmen (Karşıyaka biraz daha fazlaydı) organize şarkı ve tezahüratlarıyla rakip taraftarları susturdular. Konyalılar 80. dakikadan sonra biraz da umutları azalan Karşıyakalıların izin vermesiyle, seslerini duyurmaya başladılar. Sahada maçın hakimi ve galibi Konya, tribünlerde ise Karşıyaka idi.

Süperlig'e çıkmaya çok yaklaşan Konyaspor'a tebrikler, Karşıyaka'ya da geçmiş olsun....

David Villa: Hadi Bakalim Hayirlisi...

2010-05-21T23:49:00.006+02:00

Nihayet sonunda gerçeklesen David Villa transferi Barça için bir tasla birkaç kus vurmak anlamina geldi. Ilk olarak Ispanya'nin en iyi forvetlerinden birinin ezeli Rakip Madrid'e gitmesi engellendi. Bu kalibrede bir oyuncuyu istemeyecek takim yoktur sanirim. Ikincisi ise daha lig biter bitmez ilk bombayi patlatip transfer sezonunu açmis oldular, boylece Barça gundemde kalmaya devam etti. Ucuncu neden ise biraz daha farkli: yeni formalar tanitildi! Bu yesil olan deplasman formasi benim pek hosuma gitmedi acikcasi. Bircok kez bir takimin kendi renkleriyle alakasiz formaya geçmesinin dususun baslangici oldugunu gozlemledigimi hatirlarim (ornekleri yorumlara yazabiliriz isterseniz).

E tabi Valencia'da -ki kendileri fena halde krizdeler- nihayet oyuncusunu iyi bir fiyata satmayi basardi. Bu ise en çok uzulenler de Bojan ve Jeffren olmuslardir sanirim. Valenciali Mata da biricik hucum esini kaybetti, bakalim onlar bu boslugu kiminle doldururlar. Hala geçen sene Madrid'in bu oyuncuyu neden al(a)madigini anlamis degilim açikçasi, forma girer ve yeni takimina rahat alisirsa muthis bir transfer dogrusu...

Bu moralle Villa'dan Dunya Kupasinda muthis bir performans beklenebilir bence. Hadi bakalim hayirlisi...

Ve Yılın Transferi Gerçekleşti: David Villa Barcelona'da

2010-05-19T21:41:00.000+02:00

David Villa transferi tarih olarak sezonun ilk ve büyük olasılıkla en büyük transferi olarak gözüküyor. Oysa ki, aslında Barcelona için 2009-2010 sezonunun resmen kapanması bir anlamda... Aslında Villa 2009 yazında Barcelona yolunu tutacaktı, zaten finansal krizle boğuşan Valencia bütün oyuncularının satılmasına yeşil ışık yakmıştı. Liverpool, Real Madrid ve Barcelona'nın çok istediği Villa'nın da gönlü açıkçası Barça'dan yanaydı. Fakat ne olduysa, bu transfer gerçekleşmedi, Guardiola İbrahimovic'in yeterli bir transfer olduğunu düşündü ve yaklaşık 35-40 milyon avro bonservis istenen Villa'dan vazgeçildi.

Fakat İbrahimoviç bu sezon İnter'deki günlerinden uzak olunca ibre yine Villa'ya döndü. The Guardian'ın haberine göre taraflar bu sabah (19 Mayıs) 40 milyon avroluk bonservis bedelinde anlaşmaya vardılar. Resmi izma töreni de sağlık kontrollerinden sonra yapılacak.

Villa transferi ile Henry ve İbrahimoviç ikilisinden birinin gitmesi olası gözüküyor. Şimdilik Barcelona yönetimi iki oyuncusundan da memnun olduğunu açıklasa da, foma savaşında Guardiola'nın ilk alternatifi safkan bir La Liga golcüsü olan Villa olacakmış gibi gözüküyor. 28 yaşındaki oyuncunun La Liga'da Valencia forması ile 166 maçta 107 golü bulunuyor ve İspanya Milli Takımı'nın da Torres ile birlikte en önemli gol silahı.

Bu transfer ile birlikte geçen sezondan bu zamanlara sarkan Villa defteri kapanırken, bu sezonun asıl yeni transferi için de yeşil ışık yakılmış durumda: eğer işler Barcelona yönetiminin umduğu gibi giderse Fabregas da yıllar sonra evine geri dönecek gibi gözüküyor. Fabregas'ın gelmesi ile ilk 11'den kim kesilir merak ediyorum, belki de Kaiowas'ın dediği gibi İniesta artık daha az süre almaya başlayacaktır.

Barcelona geçen sezonun aksine transfere hızlı bir giriş yaptı. Bakalım rakipleri neler yapacak...

Haberin kaynağı ve fotoğraflar için: http://www.guardian.co.uk/football/2010/may/19/david-villa-valencia-barcelona-arsenal

ÇK Yükselme Grubunda: Konyaspor 3 - Adanaspor 1

2010-05-19T10:38:00.000+02:00

Süperlig bitmiş olsa da, futbol heyecanı bazıları için hiç olmadığı kadar üst perdeden devam ediyor. İstanbul'da oynanan yükselme grubu maçları ile Buca ve Karabük'ten sonraki 3. takım da belli olacak. Dün akşam oynanan maçta Konyaspor Adanaspor'u 3-1 ile geçti ve yenişemeyen İzmirliler'in önünde şimdilik liderliği aldı.

Maça blogun takipçilerinden Deniz kardeşimiz gitmişti, rica ettim kırmadı ve bize çektiği fotoğraftardan bazılarını yolladı. Bu arada gözden kaçmaması gereken ufak bir detay da, Konyaspor'un kazandığı maçları bir kaç ay önce geçirdiği kaza sonucu felç kalan eski futbolcuları Poljak'a ithaf etmeleri.

Yarın da hep beraber Karşıyaka tribünlerinde olacağız. Saat 20:00'de, Ali Sami Yen'de, rakip Adanaspor. İki büyük camianın İstanbul kapışmasını kaçırmayın derim.

Iki Timsah Arasindaki iki gozyasini bulun

2010-05-17T17:44:00.004+02:00

Fetullahçilari ve alenen irkçilari (bkz. Bursaspor-Diyarbakirspor karsilasmasi) simdilik bir yana birakip Bursaspor'un hakli sampiyonlugunu kutluyorum. Hosgeldin 5. sampiyon, ne de çok bekledik seni...

Sokaklar Sessiz, Bursa'ya Gitmiş Sevgilim...

2010-05-16T22:22:00.000+02:00

Sezonun son akşamı için alışılmadık derecede sessiz İstanbul sokakları. Kadıköy'de devam eden olayları saymazsak da bu gece kendi kişisel tarihimde ilk defa "Şampiyonluk Gecesi" İstanbulumun dışında yaşanıyor. Bizim gibi burada doğup büyüyenler için kupa, aslında hep evin içinde kalan ama durmadan da salondan yatak odasına oradan da başka bir odaya geçen sarı parlakça bir nesnedir. Normalde en fazla bir seneliğine kiralanan kupaya, İstanbul o kadar uzun süre el koydu ki, kupanın bir gün bize nanik yapıp evin dışına, başka ellere gideceğine kimse inanmadı, ta bu geceye kadar...

1984'teki Trabzonspor şampiyonluğunda sadece 3 yaşındaydım, o yüzden yaşananlar hakkında bir hatıratım yok. 1996'da Trabzon'da oynanan maça, Kocaelispor, Gaziantepspor ve en son geçen sene Sivasspor'un şampiyonluk deparlarına şahit oldum. Ne olduysa artık, son düzlükte bu takımların nefesi yetmedi ve kovaladıkları kupa yine bizim evde kaldı. Ama hınzır Bursalılar, bu akşam kupayı bizim alıp kapıp kaçtılar, ve bizim evde de yaşayan pek çok futbolseveri de gizliden gizliye mutlu ettiler.

Sezon başı ve sezon ortası yazdığım Bursa yazılarında değindiğim bir konu vardı: Bursaspor zaten büyük bir camia ve geçen seneye göre kadrosunu en akıllıca güçlendiren takım. Şampiyonluğu kazanmaları bu büyüklüklerinin tescillenmesi anlamına geliyor. Fakat bu olayların bir yüzü, diğer taraftan bakınca Türk Futbolu için tarihin 2. büyük dönüm noktasında bulunuyor olabiliriz. Nasıl ki Galatasaray'ın UEFA Kupası'nı kazanması takımlarımız için bir milat ve yeni bir -ve gayet yüksek- bir çıta olmuşsa, Bursaspor'un bu şampiyonluğu da ülke içindeki rekabet açısından benzer bir etki yaratacaktır. Bu akşam Bursa'nın sokaklarında karnaval yaşanırken, Anadolu'nun çeşitli kentlerinde akşam yatağına girecek olan kulüp yöneticileri ve futbolcularının kafasında şu soru olacaktır: "Acaba biz de yapabilir miyiz?"

Futbolu güzel kılan yegane şey tarihidir çünkü tarih anlatıldıkça abartılır, güzelleştirilir ve bir efsaneye dönüşür. Böyle efsane anlara çok fazla tanıklık edilmez. Kişisel futbol ajandamda, Bursaspor'un bu şampiyonluğu, 92'de Danimarka'nın ve 99'da Galatasaray'ın yaptığı ile aynı sayfaya yazılacak. Aynı sayfanın bir köşesinde şu not yer alacak: "Beşiktaş'tan zorla istifa ettirilen Ertuğrul Sağlam, başına geçtiği Bursaspor'u 1,5 senede şampiyonluk kazanan bir takım haline getirdi."

Bu haftayı Fulham'a ayırmayı düşünüyordum, artık Bursaspor ve Fulham'a ayıracağım. Yılın takımlarına gereken ilgi ve saygıyı göstermenin zamanı geldi de geçiyor.

Tebrikler Bursa, tebrikler Bursaspor ve tebrikler "adam gibi adam" Ertuğrul Sağlam.

Daltonlar

2010-05-14T15:57:00.001+02:00

Jo Silva‚ izinsiz olarak ülkesine döndü.

Fenerbahçe Büyüklüğü Şampiyonluk Büyüklüğüdür De

2010-05-12T09:18:00.005+02:00

Mayıs ayında güneş gibi parlamaya devam ediyor Fenerbahçe Spor Kulübü. Voleyboldan sonra Kadın Basketbol takımı da sezonu şampiyon tamamladı. Futboldaki kaotik ortama rağmen sadece futbola değil spora gönül vermiş Fenerbahçe taraftarları mutlu mutlu izliyorlar yazın gelişini. Bu süreçte belki de tek üzücü ama aynı zamanda gurur verici olan kaçırılan Avrupa Kupası oldu.

Genelde hep hatırladığımız, özellikle kötü sonuçlar sonrası dile getirdiğimiz İslam Çupi'nin sözünü tekrar etmeye gerek yok, ama son yıllarda Fenerbahçe büyüklüğü bir çok dalda şampiyonluk ve kupa büyüklüğü olarak önümüzde dimdik duruyor...

Flying Dutchman'in organize ettiği Amsterdam buluşmasında Fırat blogunda düzenlediği Türk Futbolunun En Nefret Edilen Figürü oylamasında Aziz Yıldırım'ın neden en üstlerde olduğunu anlamadığını söylemişti. Rakip takım taraftarlarını anlayabiliyorum, kendi yönetimlerine olan kırgınlıklarından ve kızgınlıklarından doğan nefreti Aziz Yıldırım üzerinden çıkarıyorlar. Ben de demiştim ki Fırat'a ben Fenerbahçe'li olarak ne sevmek zorundayım kendisini ne nefret etmek. Hayat görüşlerimizle hiç bağdaşmayan bir tek adam olabilir, egosu dünyada ender görülen bir yükseklikte olabilir ama bu adam Fenerbahçe'yi bir spor kulübü yaptı. Tek bu neden bile benim Aziz Yıldırıma'a sempati ve daha önemlisi saygı duymam için fazlasıyla yeterli. Futbolda başarısız deniyor ona da katılmıyorum, ben çocukluktan gençliğe geçerken 'acıların takımı' ile büyüdüm her sene ilk ikiye giren Avrupa'da eh işte kendine göre birşeyler yapan Fenerbahçe Futbol Şubesi de başarılıdır gözümde.

Sonuç olarak güzel günler yaşıyoruz, tadını çıkara çıkara, gülümseye gülümseye... Tebrikler ve Teşekkürler Fenerbahçe...

Doğadan Çaldığın Yeter - Doğa İçin Çal (2)

2010-05-11T10:20:00.002+02:00

Divane Bir Aşık Gibi'den sonra şimdi de Aşık Veysel'den Uzun İnce Bir Yoldayım, 91 sanatçı doğa için çalmış. Çok çok güzel olmuş yine...

http://www.dogaicincal.com/

Doga icin Cal 2 / Uzun ince bir yoldayim - official video from Doga icin cal on Vimeo.

Futbol Blogları Amsterdam'da Toplanıyor

2010-05-07T09:09:00.004+02:00

Flying Dutchman'ın organize ettiği "FD Avrupa Organizasyonu" kapsamında bu cumartesi akşamı Amsterdam'da buluşuyoruz. Sanırım şu an altı blogger geliyor ve FD ilgili yazısında katılmak isteyen olursa rezervasyonda boşluk olduğunu söylüyor. Heyecanlı ve güzel bir gün olacak...

Son İngiliz Takımı Fulham - Bölüm 1 / Patronun Hikayesi

2010-05-06T13:11:00.000+02:00

İngiliz futbolu dendiğinde aklımıza ne geliyor? Klasik kesim bir ada futbolu için uzun paslar, kanat bindirmeleri ve ceza sahasına yüksekten ve çizgiden inen ortalar lazım. 4-4-2'nin adeta tabu haline geldiği bu futbol tarzının bizim pek de konuşmadığımız bambaşka bir yönü var. İngilizler sadece modern futbolu icat etmekle kalmadılar, takım ruhunu da herkesten önce yakaladılar. Günümüzde disiplin kelimesi aklımıza Almanları getirse de, İngiliz futbolu aslında kıtadaki bütün rakiplerinden daha sert bir ast-üst ilişkisine ve asker disiplinine sahip bir futbol ekolüdür. Britanya'da futbolcular askerdir ve tek bir generalin emri altındadırlar: teknik direktörün. O yüzden futbol uluslararası yıldızlar yetiştirme çağına girdiğinde, nasıl İtalyan ve İspanyollar büyük futbolcu yetiştirdiyse İngilizler de önce büyük teknik direktör yetiştirdiler. Kıtada, Puskaş, Di Stefano, Sivori gibi yıldızlar varken, Britanya'da Jock Stein ve Bill Shankly gibi gerektiğinde sert, gerektiğinde babacan ama her zaman mutlak patron olan teknik direktörler yıldız mertebesine yükseldiler. Taraftarlar onların adına pankartlar açıp, zafer şarkıları söylerken Britanya futbolu da zaten ilk başarılarını bu generallerin emrindeki asker-futbolcularla kazandı.

Bölüm 1: Lizbon'un Aslanlarından Heysel Kapılarına

1967'nin "Lizbon Aslanları" hakkında çok şey yazılıp çizildi. Tamamı Glasgow ve çevresinde doğup büyümüş İskoç ve İrlandalı oyunculardan oluşan Celtic takımı, Lizbon'da Helenio Herrera'nın yıldızlarla dolu İnter takımını yendiğinde sanılanın aksine İngiliz futbolunda aslında hiç bir şey değişmedi. Bu tarihi başarı Britanyalıların takım oyununa ve "tek yıldız vardır o da menejerdir" düsturuna daha da bağlanmasını sağladı. Zaten Lizbon Aslanları hala Jock Stein'in takımı olarak bilinir ve oyuncularının hiç biri uluslararası bir üne ulaşmamıştır. Tıpkı Shankly'nin takımını hatırlamamız ama o dönemden aklımıza doğru düzgün bir Liverpool oyuncusunun gelmemesi gibi...

Britanyalılar'ın niye böyle bir yol izledikleri ile ilgili çeşitli teoriler var. Benimkisi son derece basit bir yaklaşım: İngiltere kısa süren Cromwell dönemi dışında Viking istilasından beridir monarşi ile yönetiliyor ve bununla ilgili pek de sıkıntıları yok. Zor zamanlarda liderlerinin arkasında toplanılması ve birlik halinde hareket edilmesi gerektiğine dair derin bir inanç, kültürlerinin içine işlemiş durumda. Buna yüzyıllardır devam eden aristokrasiyi de ekleyince aslında karşımıza çıkan tablo, herkesin çocukluktan beri nerde nasıl davranması gerektiği adeta genlerine işlemiş, yerine göre hem yönetmeyi hem de yönetilmeyi çok iyi bilen bir toplum... Böyle bir toplumun sporu olan futbolda da, kralların yerini teknik direktörlerin (menejerlerin) alması kadar doğal bir şey yok.

Teknik direktörün mutlak hakimiyeti ve başarıdan sık sık rol çalmasına rağmen, İngilizler de Stanley Matthews'den beridir pek çok yıldız yetiştirdiler. Bu oyuncuların pek çoğu kıta takımlarına transfer oldu, oralarda da başarılara imza attılar. Fakat İngilizler ne kadar kıtasal mücadelenin içinde olsalar da, futbolları ve futbola bakışları hep kendilerine has oldu. Bu derin fark yüzünden de, başarılı örneklerin yanısıra pek çok üstün yetenekli futbolcu ve strateji dehası teknik direktör kıta takımlarında beklenenin çok altında performans gösterdiler. Fark o kadar derinlere işlemişti ki, İngiliz taraftarlar ve taraftarlık kültürleri bile kıta Avrupası'nda uzaylı gibi karşılanıyordu. Bunun en acı örneği 1985'te Heysel'de yaşananlardır; İngiliz Holiganlar her maç öncesi yaptıkları koşma hareketiyle -aptalca bir fikir olmasına rağmen- Juventus taraftarlarına gözdağı vermek istediler, İtalyanlar üzerlerine koşan İngilizler'in onları döveceğini düşündüler. Aralarında pek çok kadın ve çocuğun olduğu Juventus taraftarları panik halinde çıkışlara kaçıştılar ve o arbede esnasında onlarca kişi ezildi ve hayatını kaybetti. Bu olay sonrası İngiliz takımları 5 yıl (Liverpool 8 yıl) Avrupa kupalarından men edildi. Heysel bu açıdan bakıldığında, farklı kültürlerin etkileşimlerinin bazen ne kadar ölümcül sonuçlar doğurabileceğine dair acı bir örnektir.

Heysel faciası ve sonrasında yaşananlar aslında İngiliz Futbol Rönesansının miladı sayılabilir. Bu olay sonrası İngiliz taraftarlık kültürü baştan ele alındı. 1985 cezasına kadar Avrupa'da fırtınalar estiren İngiliz takımları bir anda oda hapsi ile cezalandırılmışlardı. Bunun futbolun kendisine de ciddi etkileri oldu. Waddle, Hoddle, Allen, Lineker ve Hughes gibi yıldızlar (sonradan buna Gascoigne da eklendi) Avrupa kupalarında oynamak için İtalya, İspanya ve Fransa liglerine gittiler. Zaten yabancıların fazla tutunamadığı ağırlıklı olarak Adalı yıldızlara sahip İngiltere ligi, bir de Adalı yıldızların en iyilerini kaybedince futbolda tepetaklak bir iniş yaşadı.

Bölüm 2: The British Empire Strikes Back!

Bu tepetaklak inişi sona erdiren ve hayata dönüşü sağlayan iki önemli olay da futbol sahası dışında yaşandı. 1992'de Birinci Lig, Federasyon'dan özerklik kazanıp Premiyer Lig adı altında bir şirkete dönüştü. Amaç, bütün Premiyer Lig takımlarının gelirlerini arttırıp, İngiliz futbolunu ayağa kaldırmaktı. En önemli gelir ise, o zamanlar potansiyeli tam kavranmamış bir kaynaktan geldi: şifreli kanallardaki maç yayınları. 1992'de yapılanma henüz tamamlandığında, Premiyer Lig yöneticilerinin yaptığı ilk iş canlı yayın ihalesi açmak oldu. İki ciddi aday yarıştı: ITV 40 milyon pound tutarında bir teklif verirken, BSkyB tam 300 milyon poundluk bir teklif ile maçları paralı kanalda yayınlamayı taahhüt etti. Döneminin en pahalı canlı yayın ihalesini gerçekleştirmeyi başaran İngilizler için de Premiyer Lig efsanesi bu ihale ile başlamış oldu.

Hikayenin bu bölümden sonrası futbolu özellikle de Britanya Futbolu'nu takip edenler için son derece tanıdık. Premiyer Lig önce diğer rakibi olan İskoç Ligi ve Old Firm'ü solladı, Ada içindeki liderliğini tartışılmaz bir hale getirdi. Sonrasında, dönemin en pahalı ligi olan Serie A başta olmak üzere Avrupa'dan futbolcu ithaline başladılar. Buna ikinci dalgada, İngiliz futbolunu benimsemiş oyuncu-antrenörler (Vialli gibi) ve yabancı teknik direktörler (Wenger gibi) eklenince, daha 10 sene öncesinde yabancı oyuncunun İrlandalı olmak anlamına geldiği İngiliz ligleri, paraya ve yabancıya boğuldu.

Yabancılar sadece futbolun seyir zevkini değiştirmediler. Oyunun yapısını, taktikleri ve saha dışını da değiştirdiler. Artık kaprisli ama son derece yetenekli Avrupalı ve Latin yıldızlarla çalışan teknik direktörler yavaş yavaş generallikten yöneticiliğe kendilerini devşirdiler. Klasik Ada futboluna alternatif İtalyan ve Fransız tarzı oyunlar ve bunların karmaları ortaya çıktı. Kıtanın sıkı idman programı da Britanya Futbolu'nun göbeğine yerleşti. 70'ler ve 80'lerde alkole ciddi yetenekler kurban veren İngiliz futbolu, yabancı hoca ve kondisyonerlerin yardımıyla profesyonel futboldaki alkol bağımlılığını asgari seviyeye indirdi. Bunun en kayda değer örneği kuşkusuz Arsenal'in kaptanı ve bayrak adamı Tony Adams'tır. Wenger gelmeden önce alkol yüzünden kariyeri bitme noktasına gelen Adams, Wenger'in desteği ile kendini toparlamış ve üst düzey futbolunu 35-36 yaşlarına kadar sürdürebilmiştir. İngiliz oyuncular güçlendikçe ve yabancı oyuncularla rekabetleri arttıkça futbolun kalitesi kısa sürede müthiş bir sıçrama gösterdi.

Bu gelişimin baştacı herhalde 1999 Şampiyonlar Ligi finalidir. Son dakika golüyle Bayern Münih'i yıkan Manchester United, bu başarısıyla Heysel sonrası İngiltere adına ilk büyük kupayı kazanmakla kalmıyor, Premiyer Lig'de gösterdiği başarıyı kıtasal düzeye de taşıyordu. 1999'dan sonra İngilizler iki kere daha bu kupayı kazandılar. Manchester United'ın başını çektiği mücadeleye zamanla Arsenal, Liverpool ve Chelsea de katıldı. Rekabet ve kazanılan para diğer liglere o kadar fark attı ki, pek çok yıldız oyuncu İtalya ya da İspanya'da iyi bir takımda oynamak yerine, sırf Premiyer Lig'de oynamak için Bolton, Middlesborough gibi takımların yolunu tuttu. İngiliz takımlarının çoğunun hisselere sahip şirketler olması, yurtdışından ciddi yatırımcıları çekti. 3. lige kadar her ligde, neredeyse her takımı başka bir ülkenin işadamı aldı. Stadyumlar yenilendi, stad ve stad dışı gelirlerde, lisanslı ürün satışlarında patlama yaşandı. Her şey İngiliz Futbolu için güzel gidiyordu ve eğer ekonomistlerin tahmini doğruysa, İngiliz Ligi daha önce hiç bir ligin başaramadığı şekilde Avrupa futbolunu domine edecekti gelecek yıllar içinde.

Fakat ekonomik tabirle "Boom" diye adlandırılan bu lale devri düşünüldüğü kadar uzun sürmedi. Bir adamın İngiltere'ye gelişi ile bütün dengeler değişti...

Bundan sonrasını ve Fulham'ın nasıl bir ortamda başarıya koştuğunu yazının ikinci bölümünde anlatalım...

Kaptanın İntiharı

2010-05-06T00:54:00.001+02:00

Kaptan nasıl bir hırs yaptıyla, yaradana sığınmış basmış tekmeyi Balotelli'ye! Karşı takımın günah keçisine saldırdığı için olaylar çok da büyümemiş ama aynısını misal Zanetti'ye yapsa herhalde sahada kan gövdeyi götürürdü.

Totti bu hareketi niye yaptı, açıkçası maçın hepsini izlemediğim için bir fikrim yok. Yalnız, İtalya'da kendi şehri Roma'da bile üstün zekasından parıltılar(!) gösteren Totti fıkraları pek meşhur. Kaptan iyi futbolcu, yetenekli ve karizmatik fakat sanırım göründüğü kadar zeki değil. Zaten bu Totti'nin yediği ne ilk ne de son halt.

Roma'nın ve Totti'nin kazanacakları bir şampiyonluk bu gece Balotelli'nin baldırlarında sona erdi. Kaptan gayet Roma tarzına uygun şekilde, kendi gladio'sunun üstünde intihar etti.

Şenol Güneş ve Engin Baytar

2010-05-05T23:36:00.002+02:00

Türkiye'den her hafta yalnızca bir takımın maçını izleyebilme hakkım olsa hiç düşünmeden Trabzon'u seçerim.Deli-dolu,tempolu bir takım...Muhakkak arkada çok önemli eksiklikleri var ama öndeki oyuncuları,gayretli,her biri birbirinden savruk,hareketleri kestirilmez,tahmin edilemez isimler...

Güneş Daum'a benzemez,daha doğrusu şu anki Dauma'a...Dönüştürmeye,değiştirmeye meraklı bir teknik adam,hiç alışık olmadığımız bir tür yani...Kesinlikle hazıra konmacı değil,korumacı,muhafazakar hiç değil.Amacı,aynı hayattaki gibi,kendini kabul ettirebilmek.Rakibi küçümsemeden tabii.Hatta titizlikle analiz ederek.Kendini tanımanın bir yolu da bundan geçer zaten:rakibini tanımak.

Engin,Burak,Umut,Alanzinho...Dahası da var:Serkan Balcı en son ne zaman zihnimizde bir iz bırakmıştı?Onur gibi bir kaleciye başka hangi teknik adam güvenebilirdi?Bu soruların teker teker ya da tümden tek cevabı Şenol Güneş'tir.Yarın Umut gol kralı olursa ya da Engin milli takıma alınırsa veya Alanzinho yurtdışına flaş bir taransfer gerçekleştirirse,bu olanların hepsini Güneş'e borçluyuz demektir.Unutmadan,bu takımın asıl temellerinin Ersun Yanal döneminde atıldığını da belirtelim.Sadri Şener yönetenler sınıfının en iyi niyetli,en "yönetilen görünümlü" başkanıdır.Dileyelim,Yanal'ı gönderirken yaptığı hatayı şimdi tekrarlamasın.

Fatih Terim Türkiye'nin en büyük hocasıdır,onun getirdiği kupanın bir benzeri daha gelmemiştir Türkiye'ye,Mustafa Denizli nev-i şahsına münhasır,özel bir adamdır.Öyle ki,dediklerine inanmak zorunda hissedersiniz kendinizi...Ama Şenol Güneş hiç abartmıyorum,Trabzonla uzun yıllar çalışabildiği takdirde,ülkenin Arsene Wenger'i olabilecek tek teknik direktördür.Bu topraklara ait bir büyü aranacaksa,ilk olarak Şenol Güneş'in o "bizden" görünüşünün altındaki sabırlı,vakur, UzakDoğulu bilgeye veya öğrenmeye aç,hırslı,Batılı aydına bakılmalıdır.

Bir paragraf da Engin için yazalım.Şimdi söylemenin pek bir anlamı olamayacak ama Engin'i uzun zamandır hayranlıkla izleyenlerden biriyim.Öncelikle,yurtdışında yetiştiğinin en iyi göstergesi olan,yüksek özgüveni beni çok etkiliyor.Topu kaybetmesi hiç umrunda olmuyor,doğru işi yapana kadar topla oynamayı seviyor.Bilekleri inanılmaz gelişmiş bir futbolcu,orta sahada da basması,top kapabilmesi onu günümüz statik orta sahalarından ayırıyor.Düzgün bir planlamayla ülkenin en önemli futbolcularından biri olabilir.

La Liga'da Günün Maçı: Mallorca - Real Madrid

2010-05-05T14:56:00.001+02:00

FC Barcelona dünkü Tenerife galibiyetiyle Real Madrid üzerinde büyük bir baskı oluşturdu. Şayet eğer bugün RM deplasanda Mallorca'yi yenemezse, cumartesi Barça kazanıp (Sevilla deplasmani, dikkat) şampiyonluğunu ilan edebilir. Şampiyonluk yarısının yanında Mallorca ve Sevilla'nin 4.luk mücadelesi kalan son 3 haftada çok çetin geçeceğe benziyor.

Mallorca ligde bu senenin sürpriz takımı, şu anda 4. durumdalar ve tarihlerinde ilk defa Şampiyonlar Ligi'ne katılmaya bu kadar yaklaştılar (ilk 4 ŞL'ye gidiyor) ve evlerinde yaptıkları 17 maçın 14'unu kazandılar. Sadece Barça ve Madrid'in daha iyi iç saha performansı gösterdiklerini unutmayalım - ki bu takımların Mallorca'dan 30 puan fazlaları var.

Gecenin maçı budur arkadaşlar. Madrid bu gece Mallorca'dan 3 puanla dönemezse kanımca Pellegrini son bir adios der, ve artık bütün yaz Madrid'in başına Maurinho mu Benitez mi geçecek diye konuşup dururuz. Fakat yine de biz Sevilla'nin bu haftasonu Barça'nın basını epey ağrıtacağını unutmayalım.

Son hafta hem Madrid hem de Barça düşmemeye oynayan Valladolid ve Malaga'yla oynayacak. Şampiyonluk yarışının yanında 2. lige düşmemeye çalışacak takımlar ve son ŞL biletini kapma mücadelesi son haftaya taşınabilir.

İyi seyirler, keyifli maçlar herkese...

Johan Cruijff: Mourinho is a bad example

2010-05-05T12:47:00.002+02:00

Barcelona's honorary president Johan Cruyff has blasted Internazionale boss Jose Mourinho. The Dutch legend said he would not have enjoyed playing for the Portuguese manager. "I would not have wanted him as my coach," said Cruyff. "He is a great coach but a bad example. "When you join a certain status, you have more responsibility to win games only. Football is more than the simple result, it is to teach young people behavior and respect." "I'm a bigger fan of coaches like (Frank) Riijkaard, (Barcelona's Pep) Guardiola -- gentlemen. I think this sport is about something more than just winning."

ÜLKÜCÜ GENÇLİK SAHAYA İNDİ

2010-05-05T10:55:00.000+02:00

Günün en önemli haberi "Türkgücü Ülküspor"un kurulması. Futbol tarihimizde benzer bir örneği var mı diye bakıyorum ama bulamıyorum. Amatör bir spor klübü olarak kalırlarsa bence bir problem yok, sporcu etiği ve ahlakına uygun davrandıkları sürece tabii ki...

Fakat işleri ilerletip, profesyonel liglerde hatta üst liglerde oynamaya başlarlarsa o zaman işin rengi değişir. Siyasi bir parti ile açıkça ilişkisi bulunan bir takımın yaptığı her maç aynı zamanda politik mücadele olarak algılanacaktır, işin içine girecek futbol-dışı tartışma ve spekülasyonları düşünmek istemiyorum bile.

Olumlu ya da olumsuz görüşlerden bağımsız olarak, Türkgücü Ülküspor'un kurulması haliyle diğer siyasi fikir ve partilerin de benzer takımlar kurmasının yolunu açmıştır. Bu yoldan devam etmek isteyenler olur mu bilinmez ama, açıkçası bir futbolsever olarak siyasetin futbola asgari düzeyde temas etmesini savunuyorum. Nizam-ı alem gençliği, TKP'liler, AKP'liler ya da BDP'liler takım kurmaya kalkarsa sonumuz ne olur bilmiyorum.

"Ülkücü gençleri sokak kavgalarından uzak tutmak için, “silah değil bilgisayar kullanın” çağrısı yapan MHP Genel BaşkanıDevlet Bahçeli, bu konuda yeni bir adım attı. Bahçeli, ülkücü gençler için, “Türkgücü Ülküspor” adında bir spor kulübü kurdurdu.

Bahçeli, ülkücü gençlerin spor sahalarına ineceğini, kurdukları spor kulübünün adının Türkgücü Ülküspor olduğunu belirterek, “Kulübün adında Türk kelimesinin geçmesi konusunda İçişleri Bakanlığı’ndan bir mütalaa bekleniyordu. Olumlu yanıt geldi. Artık gençlerimiz için bir spor kulübü kurmuş bulunuyoruz” diye konuştu.
Kulübün beş ana dalda mücadele edeceğini kaydeden Bahçeli, bunları; “futbol, basketbol, voleybol, tekvando ve aikido” olarak sıraladı.

Atıcılık yok
Bahçeli, kulüpte atıcılık spor dalının olup olmayacağı konusunda şunları söyledi: “Atıcılık spor dalı olmayacak. Farklı şekilde ilişkilendirme yapılması ve yanlış yorumlar çıkarılmasını istemiyoruz. Bu nedenle atıcılık spor dalı olmayacak. Beş ana dalla yetineceğiz. Şimdilik yönetim kurulu oluşuyor. Sonra spor dallarının yönetimleri ve direktörleri belirlenecek.
Şu an hocalarla temaslar sağlanıyor. Alanında profesyonel isimlerle görüşülüyor. Herhalde ilk olarak futbol takımında hızla yol alacağız. Bu takımlarımız amatör kümede rahatlıkla mücadele edebilecek seviyeye gelecek. Daha da ilerlemelerini arzu ediyoruz.”

Amblemi bozkurt
Bahçeli, kulübün ambleminin küçük bir bozkurt resmi olduğunu belirterek, “Kırmızı beyaz rekli Selçuklu motifinin ortasında, ay yıldız ve küçük bir bozkurt resmi bulunuyor” dedi.
MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, “Daha önce gençlerin sokakta kavga değil, eğitimlerinin gelişen dünyaya ayak uydurmasını istemiştik. Bu yönde başarılı da olundu. Şimdi gençlerimizin enerjilerini sokaklarda değil, sahalarda harcamaları için girişim başlattık. Bu konuda da başarıya ulaşacağımız kanaatindeyim” diye kornuştu."

Kaynak: Milliyet Web Sitesi

Anelka'nın Aziz Başkan'dan Ricası

2010-05-03T12:54:00.009+02:00

Malumunuz Fenerbahçe finansal gücüyle kalecileri ve takımları dize getirmeye devam ediyor. Son dedikodular ise kulislere bomba gibi düştü. Çarşamba günü özel uçakla gizlice İstanbul'a gelen Anelka Aziz Yıldırım'la Paper Moon'da bir yemek yedi. Hasret gidilen ikili yemekten sonra geçtiğimiz hafta sonu oynanan Liverpool Chelsea maçı hakkında konuşurken Anelka'nın ilginç ricasını Aziz Yıldırım gülümseyerek karşıladı ve eski futbolcusunu kırmadı. Şampiyonluk yolunda Manchester United ile kapışan Chelsea'nın önündeki en önemli engel olan Liverpool'un kaptanı Gerrard'ı cepten arayan Aziz Başkan EPL şampiyonluk yarışına da bu şekilde karıştı. Gerrard'ın buna karşılık olarak: "Başkanım zaten Manchester şampiyonluk sayısında bizi geçmesin diye yatacağız biz ama seni mi kıracağım imzayı ben atarım" dediği öğrenildi. Bunlar olurken Aziz Başkan'nın Anelka'yla Paris aksanıyla Fransızca Gerrard ile espirili bir İngilizce konuşması dikkat çekti.

Dün oynanan maçta Gerrard kırılma noktasında Drogba'ya inanılmaz bir ara pası atarak takımının mağlubiyetide baş rolü oynamıştı...

Çivili Krampon Haber - Amsterdam

Ada'da Seçimler ve Değişim (!)

2010-05-03T10:22:00.002+02:00

Ada'da önemli gelişmeler yaşanıyor,yaşanacak da...Bahsettiğim,Liverpool'un ruhsuz futbolu,Chelsea'nin şampiyonluğu ya da United'in son hafta inadı değil.6 Mayıs'ta ülke seçime gidecek ve büyük ihtimalle 13 yıllık İşçi Partisi iktidarı sona erecek.Küresel kriz öncesinden beri yaşanan sıkıntılardan bu yana bir takım değişimler yaşanmıştı.Kuşkusuz bu değişimlerin,siyasi ve iktisadi tesirlerinin dışında her türlü sosyal alana yansıdığını da söyleyebiliriz.Bugün gazeteler yazdı,mesela İngiliz futbolunun son Şampiyonlar Ligi'nde yarı finalist dahi çıkaramaması ya da kulüplerin birer birer borç batağına saplanmaları birer tesadüf müdür?Her köşeye sıkıştığımızda -haklı olarak- futbolun artık endüstriyel,küresel bir olgu haline geldiğinden söz ediyorsak,bu gelişmelerin,siyasi ve iktisadi konjonktürdeki değişmelerin birer yansıması olduğunu kabul etmeliyiz.

Muhafazakarların son zaferinin üstünden (1992) 18 sene geçmiş.Ardından 1997'de İşçi Partisi (Tony Blair) iktidara gelmiş.Tabii burada,İşçi Partisi'ni daha yakından tanımak için öncelikle Batılı işçilerin nerede durduklarını iyi bilmek gerekir.Yani,Thatcher dönemindeki direnişleri ve grevleri saymazsak,son yıllarda Batılı işçinin siyasi serüvenininde elde ettiği kazanımları,belirli bir demokratik çerçeve etrafında kazanılmış belli anayasal haklar ve mevcut sistem içi bir sendikacılık geleneğinden ibaret olarak değerlendirebiliriz.Dolayısıyla,İşçi Partisi pek tabii,umud edilen değişimler bir yana artan bütçe açıkları,artan yoksulluk ve Irak ve Afganistan gibi yaralar açarak çekiliyor Ada'nın siyasetinden.

İşçi Partisi'nin en sadık destekçilerinden biri olan Guardian dahi son seçimlerde Gordon Brown'un arkasında olmadığını bildirdi.İngiltere'nin Obama'sı,Liberal Demokrat Nick Clegg'i destekleyeceklermiş.Gerek seçim sistemindeki reformlar için gerekse azınlık sorunları,sosyal adaletsizlikler gibi konularda değişime daha hevesli olarak görünüyormuş Clegg.Böyle konularda Liberal Demokrasi ne ölçüde bir çözüm getirebilir tartışılır.Ancak ilginç olan,geldiğimiz noktada giderek güçlenen Muhafazakarlar ve Liberal Demokratlar mevcutken,İşçi Partisi'ne ait desteği giderek kaybolmasıdır.Adı üstünde Muhafazakar Parti'nin,ana sloganının "değişim" olması da bir başka ironidir.Ancak asıl değişimi gerçekleştirmesi gerekenlerin küresel resesyonlardan ve siyasi buhranlardan etkilenip edilgen hale gelmesi tüm muhalefet için böyle bir sloganı zaruri kılmıştır.

Britanya'nın mevcut seçim sistemindeki(sadece genel hatlarıyla bildiğim için detaylandıramayacağım) çarpıklıklar sebebiyle İşçi Partisi hala parlementoda en çok sandalyeyle temsil edilme şansı olan parti.Ancak anketlerde,Muhafazakar Parti'nin gerisinde,Liberal Demokratlar ile yarışır bir vaziyette.Çok temsilcinin çıkarıldığı küçük bölgelerde İşçi Partisi'nin önde olması sandalye yarışında daha avantajlı bir noktaya taşıyor Brown'u.Fakat seçim büyük ihtimalle koalisyonla sonuçlanacaktır.Peki,İşçi Partisi iktidarı sona erince sorunlar çözülecek midir?Obama Amerika'sında ne kadar çözüldüyse,o kadar çözülecektir.

Sosyalistler her zamanki gibi en arkada,seçim sisteminin onları yok saydığı yerde,usulca tarihin onları haklı çıkaracağı günü bekliyorlar.Zira ne acıdır ki herhangi bir müsibet yaşamadıkça onlara kulak vermek,dinlemek pek adetimiz değil.Yine sandalyesiz kalacaklar ve siyasi mücadelelerini legal platformlarda yürütmediklerine dair eleştiriler alacaklar.

6 Mayıs'ta İngiltere,Galler,İskoçya ve Kuzey İrlanda yöneticilerini seçecek,ancak durumun diğer seçimlerden daha vahim olduğunu belirtelim.Çoğu Avrupa ülkesi gibi Britanya'da,Yunanistan ve Portekiz gibi ciddi ekonomik bunalımların içerisinde.Tabii bunun etkileri kısa sürede diğer alanlara da yayılmakta.Kısacası 7 Mayıs sabahı Britanya Adası yeni bir siyasi iktidarla uyanmış olsa da ne bütçe açıklarının ne fütursuz borçlanmaların ne ayrımcılıkların ne de batak veren İngiliz futbolunun halinde bir değişme olacaktır.

Şükrü'nün Lazio'sundan Irriducibili'ye: Roma'nın Çöküşü

2010-05-01T12:44:00.000+02:00

SS Lazio bu sene dip yapar gibi oldu ya, sağolsun bizim çok duyarlı futbolseverlerin bir kısmı hemen bayram yapmaya başladılar. "Niye?" diye sorduğumuzda ezberci eğitim sisteminin teşekkür belgesi gibi cevaplar hazır hepsinde: "Irkçılar yeaaaa, Ultras, Curva Nord, Pis Kaka!". Doğrudur, Lazio'nun aşırı sağa meyletmiş, Duce'yi hala önder belleyen bir "ultras" grubu var, tıpkı bütün İtalyan takımlarının "ultras" taraftar grupları olduğu gibi. Bu taraftar grubunun Irkçı oldukları da doğru, ama yine de insan sormadan edemiyor: bir camiayı bir taraftar grubu ırkçı diye, toptan yaftalayıp kümeye göndermek de flama ırkçılığı değil mi?

Lazio ülkemizde en fazla haksızlığa uğramış takımlardan biridir. Aslında simetrikleri Livorno'dan çok da farkları yok: biri Duce diyor, diğeri de Che. Yolun iki farklı yarısında yer alsalar da, ortak metodu uygulayan yani amaçları için şiddeti yücelten iki ikon lider. Fakat ilginçtir, Livorno bu ülkede ne kadar yüceltilirse, Lazio da o kadar aşağılanır. Tu-kaka addedilen Lazio yaşadığı bütün krizlere rağmen, hala Calcio denilince akla ilk gelen takımlar arasındadır, dünyanın her yerinde de tanınır. Bu tanınırlık çoğu zaman futbolu ve oynattığı ünlü futbolcular sayesinde olmuştur. 90larda İtalya'da yaşanan bollukta, Lazio dönem dönem dünyanın en iyi futbolcularına sahip olmuş bu sayede benim gibi pek çok yabancı tarafından tanınmış ve sevilmiştir. Fakat ne olduysa, 2000 yılından sonra oldu: kötü yönetim, harcanan paralara karşılık olarak gelmeyen başarılar, üstüne şike söylentileri eklenince Lazio uzun süren bir çöküş yaşadı. Aynı dönemde, ezeli rakipleri Roma ise Totti ve Capello önderliğinde ikinci altın çağına girince, kentteki dengeler bir anda değişiverdi. Zaten, Roma kenti ağırlıklı olarak A.S. Roma'yı tutan bir kent, buna bir de Lazio'nun sportif ve ekonomik çöküşü eklenince kentin en zengin kulubü bir anda yıldızları sökülmüş ve bir avuç fanatik taraftarı ile başbaşa kalmış bir halde buldu kendini.

Lazio'nun başına gelenler, çöküşe geçen her camianın başına gelecek şeyler. Başarı ve para kaynakları kuruyunca, takımı destekleyen taraftarlar da yavaş yavaş camiadan kopmaya başlarlar. Geriye hep, sayısı az ama son derece fanatik taraftar grupları kalır. Bu taraftar grupları da çoğu zaman mavi yakalı ya da işsiz sınıftan çıkan ve kentin politik aurası nereye meylediyorsa o görüşün partizanlığını da yapan 20-35 yaş arası kızgın erkeklerden oluşur. Bu olay ne Lazio'ya özgüdür, ne de sadece İtalyan futbolunun gerçeğidir. Mesele bakılan perspektif noktası ile ilgilidir: Lazio'ya ırkçı takım yakıştırması yapılıp, ırkçılığı resmi politikası haline getiren Bask klüpleri ayakta alkışlanıyorsa o zaman problem Lazio'da değil bakanın gözlerinde ve dünya görüşündedir.

Benzer bir durum şu an Livorno'nun başına gelseydi eminim bizim sportmen medyanın bir bölümü, çoktan ağıtlar döküp ve kötü şiirler kaleme almışlardı. Fakat uçurumun kenarında olan karşı kamptan olunca, derin bir sessizlik ile bekleniyor felaket...

Halbuki Livorno da, Lazio da futbol işine renk katan takımlar. İkisini birden sevmek çok mu bizim gibi futbol dilencilerine? En azından zamanında formasını giymiş Şükrü Gülesin aşkına, ona kalplerinde yer açan ve yıllar geçse de unutmayan Lazio'lu taraftarların hatrına, bu takım sevilmez mi?

Blog'un ilk yazılarından biri olan ve Şükrü Gülesin'e ait olan şu kısa hikayeyi anlatan yazı ile bitirelim:

Şükrü Gülesin ile ilgili bildiğim en güzel anı ise bize bir zamanlar futbolun ne olduğunu çok iyi anlatıyor. (Hikaye Yiğiter Uluğ'un Haticeye Mektuplar Kitabından alınmıştır.)

1974 dünya kupası finalini izlemek için Almanya Münih'e gelen ekipten Şükrü Gülesin, maç sonrası acıkan karnını doyurmak için kafileyi peşinden yolda gördükleri bir İtalyan lokantasına sürükler. Spagettileri söylenirken, Gülesin 15-16 yaşlarındaki garson çocuğa italyanca sorar:

"Hangi takımı tutuyorsun"
"Lazio."
"Sukru Gulesin'i tanıyor musun?"
"Hayır."
"Baban da lazio'lu mu?"
"Evet"
"Ne yapıyor şimdi?"
"İçerde, mutfakta."
"Git, babana "Sukru Gulesin geldi seni görmek istiyor" de."

Çocuk biraz şaşkın, biraz da zorlama şekilde içeri gidiyor.
O içeri giderken biz de geçmişe dönelim,
Şükrü Gülesin'in İtalya'da fırtına gibi estiği yıllar. Palermo'daki başarısından sonra daha büyük bir ekibe, Lazio'ya transfer olur Gulesin. Orada da gollerine devam eder. İlginçtir, her mac sonrası evinin kapısına asılı bir istakoz buluyor. Ne kendisi ne de eşi iskatozları bırakan şahsı görmüyorlar. Hatta bir kaç kere sabahlayıp kapının başında meçhul yabancının gelmesini beklerler fakat yabancı ikisine rağmen yine her pazar akşamı kapılarına semiz istakozları bırakmaya devam eder.

Restorana dönelim yine,
Çocuğun mutfağa şaşkın ve biraz da isteksizce yönelmesinden hemen sonra, içerden Şükrü Gülesin'in yaşlarında bir adam heyecanla çıkıverir. Islak ellerini önlüğüne siler ve italyanlara özgü o abartılı ama samimi micazıyla "Sukru, Sukru, inananmıyorum buna. Bir mucize olmalı" diyerek gider sarılır eski laziolu futbolcuya. Gulesin biraz da bu ilginin saskınlıgında sorar adama:
"Demek beni hatırladın?"
"Nasıl hatırlamam? Sen benim en sevdiğim futbolcuydun." der ve sonra biraz da mahcup bir tonda devam eder. "Peki sen istakozları hatırladın mı? Hani pazar geceleri kapında bulduğun istakozları."
"Evet..."
"İşte o istakozları getiren bendim. Balık halinde çalışıyordum o zamanlar."

.......

Fotoğraf: Şükrü Gülesin, Lazio formasıyla. Wikipedia İtalyanca Şükrü Gülesin maddesinden alınmıştır

ES-ES - A.C. Milan İşbirliği

2010-05-01T10:59:00.000+02:00

Bir süredir konuşulan Eskişehirspor-A.C. Milan işbirliği nihayet bir protokolle resmiyet kazanmış. Türk futbolu ve Eskişehirspor için faydalı olacağını düşündüğümüz bir işbirliğinde iki takıma da yarayacak çeşitli ortak çalışmalar var:

- Eskişehirspor Kulübü A takım ve altyapı teknik direktörlerimiz AC Milan kulübü tesislerinde kalarak onların tecrübelerinden faydalanacaklar

- Eskişehirspor Kulüp doktoru dünyanın en önemli sporcu sağlık merkezi Milan Lab’de eğitim alacaklar

- Eskişehirspor Altyapı oyuncuları AC Milan kulübü altyapısında eğitim alabilecek

- AC Milan altyapı teknik direktörleri Eskişehirspor Kulübü’ne gelerek gerekli eğitimleri verecekler

- AC Milan, Eskişehirspor Kulübü A takımına iki kulübün üzerinde anlaştığı oyuncuları verebilecek

- İki kulüp programları doğrultusunda belirlenecek şehirde dostluk maçı yapacak ve geliri hayır kuruluşlarına bağışlanacak

- İki kulüp bu işbirliğini sembolize eden ürünler üretecek ve taraftar mağazalarında satışa sunulacak

- AC Milan kulübü Eskişehirde ortak bir futbol okulu açacaktır.

Görüldüğü gibi, sırf Pilot Takım - Ana Takım ilişkisinin ötesinde, iki takıma da faydalar sağlayabilecek çok boyutu olan bir antlaşmadan bahsediyoruz. A.C. Milan ürünleri Eskişehirspor sayesinde özellikle kentte (ve kısmen Türkiye genelinde) satış patlaması yaşayacaktır. Hala dünyanın en iyi altyapılarından birine sahip olan A.C. Milan klübünün altyapı tecrübesinden faydalanmak, Eskişehir camiası için adeta altın tepside gelen fırsattır, umarım bunu çok iyi değerlendirirler.

Taraftar forumlarında bu işbirliği ciddi bir heyecan yaratmış durumda. Türkiye'nin belki de takımına en bilinçli sahip çıkan taraftar profili de burada kendini gösteriyor, takımlarının bu işbirliğinden öğrenecek çok şeyi olduğuna inanan Es-Es'li taraftarlar, sağlık yönetimi ve ürün pazarlaması konusunda Milan'ın örnek alınması gerektiğinde hemfikirler.

Blog yazarımız Eren Belçika'da yaşadığı dönemde bizlere İngiliz takımları ile Belçikalı takımlar arasındaki işbirliğinden bahsetmişti. Oradaki uygulamalarla kıyaslandığında, Eskişehir-Milan işbirliği iki takım için de çok daha fazla potansiyel vaat etmekte. Şimdi Eren Milano'ya yerleşti, gerçi daha çok Curva Nord ile takılsa da, oradan bizlere bu işbirliği ile ilgili yaşanacak gelişmeleri haber vereceğine eminim. (Böylece bu işi de ona paslamış oldum, rahatladım)

Son olarak şunu belirtmek lazım, bu işbirliği Türk futbolu için önemli bir kilometre taşıdır. Başarılı olmasını bir kenara bırakın, artık Anadolu'daki camiaların, kendi potansiyellerini aşmak için uluslararası işbirliklerine gitmesi gerektiğinin, bunun -en azından kağıt üzerinde- çok da imkansız olmadığının kanıtıdır bütün bu yapılanlar. Pastası paylaşılmış Türk pazarından yeterince beslenemeyen Anadolu takımları için her türlü uluslarası işbirliği hayati derecede önemlidir. Bunu ilk farkeden Gençlerbirliği olmuştu; zamanında Belçika üzerinden yürüttüğü ortak çalışmalarla takımına ve Türk futboluna pek çok oyuncu (Eskişehirspor'da da oynayan Youla gibi) kazandırmıştı. Eskişehirspor camia olarak çok daha büyük bir potansiyele sahip, Gençler'in açtığı bu yolda daha da büyük adımlar atacaklarına eminim. Darısı, hala takımlarını esnaf mantığı ile yönetilendiğer Anadolu takımlarının başına...

Not: Keşke Ümit Karan forması yerine, özel yapım bir Fethi Heper forması verselermiş Milan yetkililerine.

Yarın Kadıköy'den Bir Rıza Efendi Geçecek

2010-04-30T14:19:00.000+02:00

Yarın benim için tek takım var: Rıza Efendi'nin takımı... Kaderin cilvesi mi dersiniz, ilahi adalete mi bağlarsınız ama lebi-deryaSuadiye Apartmanları sakinlerinin basireti geldi 2 ekmek 1 süt almaya gönderdikleri Rıza Efendi'ye bağlandı.

Bu haftasonu 8 maç oynanacak, yine maç öncesi sonrası ortalık toz duman olacak. Birileri diğerlerine sataşacak, başkaları öbürlerine Bizans diyecek, şike söylentilerinin ardı arkası kesilmeyecek. Bütün o toz dumanın altında birisi sessizce hani hep o kapıcı dairelerini koydugumuz yeraltından, zengin apartmanları ile çevrelenmiş Kadıköy Stadı'na çıkacak. Karşısında o sevmeyen, büyük olasılıkla küçük gören binlerce taraftar olacak. Olsun diyecek, başkalarının sözlerine kulak assaydım ben bu işi 14'ünde bırakırdım diye kendi kendine düşünecek. Çocuklara son talimatları verdikten sonra, rakibinin patronunun elini sıkacak -eski hocasının- ve yerine oturacak. Maç sırasında kah üzülecek, kah hayıflanacak, kah sevinecek. Bazen kenarda takımını izlerken, hayallere dalacak, kendi gençliğini düşünecek. Taşla dolu fulya stadını, kömür karşılığı yapılan hazırlık maçlarını, ilk profesyonel takıma çıktığı gün hissettiklerini, sonra ilk sözleşmesini imzalarken Başkanı'nın gözlerinin içine bakamayışını hatırlayacak. Sonra bir pozisyon kaçacak, hayallerden uyanacak, oyuncusuna kızacak ama kıracak kadar değil, tam ayarında... Maçın temposu düştükçe, kimbilir belki yine düşüncelere dalacak bizim kapıcı çocuğu. Çocukluğu aklına gelecek, Sivastan İstanbul'a taşan çocukluğu, hep çalışmak zorunda olması, babasına yardım etmediği zamanlarda hınzırca top oynaması. Topa değdikçe, hayata da dokunması ve sonra altyapıya girişiyle beraber taş sahalarda bitmeyen idmanlar, Serpil Hamdi Hocası'ndan ilk dersler, sonra sırasıyla Milic, Stankovic ve Milne... Once yavastan A takıma girmek, sonra takımın vazgeçilmezi olmak ve en sonunda da bütün o okumus havalı çocukların kaptanı olmak: yakışıklı Ali'nin, asi Metin'in ve çapkın Feyyaz'ın ve nice diğerlerinin... Sürekli büyümek ama büyürken de "Rıza Efendiliği" bırakmamak, sahada da saha dışında da ona bu imkanları sunanlar için hafif bir mahçubiyetle elinden geleni ardına koymamak. Önce asker postalının, sonra serbest piyasaların ezip geçtiği değer dünyamızdan kalan değerlere sıkıca sarılmıştı Rıza Efendi: aslında çalışarak -çok da yetenekli olmasanız da- bir yerlere gelebilmenin, rüşvet ve üç kağıda gerek kalmadan adam gibi kalıp da başarılı olunabileceğinin yegane kanıtıydı Dönemin 12 Eylül'e en geniş tabanlı meydan okuması olan Beşiktaş 82-92 takımının da simgesiydi Rıza Efendi. Televizyonlardan da "serbest piyasa" pompalandıkça, Beşiktaş kendi öz kaynaklarına döndü, "serbest ithalat" dendikçe yerli oyunculara daha fazla ağırlık verildi. "Benim memurum yolunu bilir" diyenlere inat "şerefli ikincilikler" ile yetinmeyi bildi koca bir camia yıllar boyunca. İşte Rıza da, tıpkı takım arkadaşları gibi böyle bir ortamda takımının kaptanı oldu. Başka bir dünyası yoktu, burada büyümüş, burada kaptan olmuş, burada kupayı kaldırmıştı. İşte kadıköy taraflarında, 2 ekmek 1 süt almaya gönderilen Rıza Efendi, bizim oralarda zaten hep kapıcı çocuğu idi, onu bu yüzden sevmiştik. İçimizden gelen, bizim gibi olan, sokakta top oynayan bir kuşağın son temsilcisiydi. İnsanların fakirlikten değil, çalışmamaktan utandığı, emeğe değer veren bir kuşağın son temsilcisi. Kadıköy'e o pankartı aşan ve büyük olasılıkla Özal döneminin bütün nimetlerinden fazlasıyla faydalanmış bir güruhun asla anlayamacağı, hatta dalga geçeceği bir kuşağın son üyesi...

Yarın akşam Kadıköy'den Rıza Efendi geçecek. Kendisiyle dalga geçenlere efendiliği ile ders vererek hem de...

Pique Çekmek

2010-04-29T15:06:00.003+02:00

Mourinho şuymuş buymuş tartışmalarını bir kenara bırakırsak, paylaşmadan edilmeyecek bir görüntü, maçın en estetik anı... Birçok golcünün aklının ucundan bile geçmeyecek spektaküler bir hareket ile tereyağından kıl çeken defans oyuncusu Gerard Pique.

Gecenin Diğer Kaybedeni

2010-04-29T11:14:00.000+02:00

Geçen sene sonunda yenilmez görünen Barcelona takımı THY yöneticileri için iyi bir reklam takımı olacaktı. Fakat hesaplanan olmadı, Barselona finale bile çıkamadı. "Globally Yours" mottosuyla iddialı reklam ve sponsorluk harekatına başlayan THY, dün akşamdan sonra Barcelona'nın iç hatlar sponsorluğu ile yetinmek zorunda kaldı.

Chaos A.D.

2010-04-29T10:40:00.007+02:00

Gençliğimizin efsanalerinden Brezilyalı grup Sepultura İstanbul'da geçtiğimiz günlerde bir konser verdi. Modern zaman efsanemiz Lugano da Sao Paulo günlerinden kankaları olan grubun yanında pogo yapıyordu... Büyüksün Tota...

Muro di Gloria (Non-Epic Inter)

2010-04-29T10:26:00.008+02:00

Oyuna 2 uç nokta yaklaşımın savaşı oldu; Hollanda imzalı ‘pas futbolu’, ve tabir-i caizse Italyan ‘watchball’u. Pilot kamera tüm ilk yarı boyunca 30 derece sağa, ikinci yarı boyunca 30 derece sola dönük bir şekilde pas tuttu. Futbol tarihinde bir takımın rakibini üst düzey bir mücadelede topa sahip olma konusunda bu kadar ezdiği bir maç pek az görülmüştür. 10 kişi kalınmasına rağmen maçı almasını, az once Inter’li bir arkadaşımın elime tutuşturduğu La Gazetta della Sport, 3. sayfasında ‘Epik Inter’ olarak ifade etmiş. Inter, değil 10;14-15 kişi oynasa bile maçın Barca’nın üçüncü, Inter’in 1. bölgesine sıkışarak geçeceği zaten bekleniyordu. O yüzden ‘epik’ ten çok, Plevne savunması kıvamında bir futbol vasıtası ile, manşetteki ‘Muro di Gloria’ (Zafer Duvarı) tamlamasını hakeden bir mücadele sergilediler. Yüzde yüz defansif mantalitenin, yüzde yüz hücuma kafa tuttuğu bir maç oldu. Interliler’in Barca’yı tuttuğunu iddia ettiği hakem son dakikada, ele çarpma pozisyonuna devam dese dün gece Milano sokaklarındaki klakson sesleri, yerini sessizliğe bırakacak, Barselona -kendi futbol zevkime gore- hakettiği yeri, finali bulacaktı. Bunun üzerine birçok skor yazarı, son dakikada yazdıklarını çöpe atacak, Barca’nın bir sağa bir sola yapılan, ancak dün itibariyle ceza sahasına giremediği için hiçbir anlam içermeyen paslaşmalarına methiyeler düzeceklerdi.

Dün ufak çaplı bir stratejist-sanatçı tartışması yaşamıştık. Mourinho, elinde dünyanın en iyi defansif oyuncularını içeren kadrosuna uygulatabileceği en başarılı strateji ile 2 maça çıktı. İlk maçta rakibin baş döndürücü paslaşmasını 2. bölgede keserken, Camp Nou’da hayata geçirilmesi imkansız olan bu ilk maç taktiğini, daha geride çakılı kalarak, kadrodaki uzun boylu ve yüksek kalitedeki defans oyuncularına ceza sahası içi ve önüne yığılmalarını emrederek 4-5-0 / 5-4-0 arası gidip gelen bir taktik ile uyguladı. Yine Inter’li bir arkadaşımın dediği gibi Barca, standart oyununu oynarken; Inter, kapasitesinin yüzde yüzellisini ortaya koyarak turu geçmeyi başardı. Inter’li taraftarların/teknik kadronun maça yaklaşımını, yaşadıkları haklı Barcelona korkusunu, ve rakibin gücünü kabullenmelerini herhalde en iyi şu 2 resim açıklar:

- Tüm maç çıt çıkarmadan izlenen, ancak Messi’nin ayağından her top alındığında ortalığı naralarla yıkan bir taraftar topluluğu.
- Çok daha zor mali koşullarda, Porto’yu Şampiyonlar Ligi Şampiyonu yaptığında bile yüzünden mutluluk ifadesi okunmayan Mourinho’nun, dün akşamki ‘Uçan Sabri Bey’ tarzındaki maç sonrası şovları

'Sabri' Mourinho

Dünkü mücadelenin Hollanda-İtalya 2000 Avrupa şampiyonası yarı final karşılaşmasını hatırlattığı kişiler olmuştur. 30. dakika civarlarında 10 kişi kalan İtalya, mucizevi şansının ve klasik muhteşem defans anlayışının sayesinde finale çıkan takım olmuştu. Başta bahsettiğim gibi, her ne kadar teknik direktörler ve oyuncular bahsedilen pasaportları taşımasa da, 2 ülkenin yerleşik olarak görüldüğü futbol kültürünün çatışmasında 'catenaccio', 'total''i yine yendi.

Tam istatistikleri bilmiyorum ancak matematiksel bir yaklaşımla bitirelim, topla oynama yüzdeleri üzerinden:

Barcelona - %80 --> 0.8 ≈ 1
Inter - %20 --> 0.2 ≈ 0

Ne diyelim, tarih, antipatik olsa da kazananları yazar...

Barselona da Eziklik Yapar

2010-04-29T09:24:00.004+02:00

Kendini tanrılarını yaratıp tapınanlar için olmasa da benim için çok güzel bir maçtı. Yazının başlığına değinmeden önce kısaca bir maça bakalım: Yarı Final serisinin ilk ayağında 3-1 galip gelmiş ve daha farklı bir skoru kaçırmış Inter Camp Nou'da sizin evinizdeyiz alın topla oynayın dedi Barselonalılara. Barça olayı yanlış anlamış olacak ki kendi kale önü ve orta sahada yaklaşık yüzde seksen bir topla oynama oranı tutturdu ve İnter de neredeyse güle oynaya turu atladı.

Uzun uzadıya yazılacak şeyleri bir çok arkadaş yazıyor zaten, benim için en büyük zevk Eto'o gibi bir adamın yaptığı savunma Milito gibi çoğumuzun burun kıvırabileceği bir adamın verdiği mücadeleyi izlemekti. Takım adeta birbirine bağlı gibi hareket etti sahada. Ha Barselona ne yaptı derseniz ben bir şey göremedim sahada, geçen seneki yarı final ikinci ayak mücadelesi gibi on iki kişi oynamaları dışında.

Gelelim yazının başlığına; maçın bitmesinin üstünden beş dakika geçmeden saha sulama sistemi fıskiyeleri açıldı otuz sekiz yıl sonra gelen finali kutlayan ve hakeden Interlilerin üzerine. Hadi biz de görmeye alışığız bu tip eziklikleri yok ışıkları söndürmeler, adam kovalamalar ama uzay takımına yakıştı mı bu eziklik. Bir de resmi siteden "çimlerin sulama zamanları çok hassas ve sistem otomatik çalışıyor"diye açıklama yaparlarsa tam bizden olurlar...

Barcelona - Inter Maçının Ardından: Galeri & Videolar

2010-04-29T01:19:00.001+02:00

Tarihi zaferden bu akşamlık bulduğum fotoğraf ve videolardan oluşan ufak bir galeri hazırladım. Umarım bu sevinç, Barselona'dan sonra Madrid'de de devam eder.

Sona eklediğim Mourinho sevinci bana bundan 13 yıl önce yine o statta yaşanan bir olayı hatırlattı. Onun da videosunu en sona koydum.

Fotoğraflar: BBC & Reuters

Barcelona 1 - Inter 0 : 2. Şanlı Barselona Direnişi

2010-04-29T00:53:00.003+02:00

İç savaştan beri Barselona kenti böyle bir direniş görmedi. 60 yıl önceki direnişten farklı olarak, bu sefer saldıranlar ile savunanların yer değiştirmişti. İç savaşa, Franco yanında giren, uçakları ile kentleri bombalayan İtalyanlar, bu sefer Katalanlara karşı kazandıkları mevzileri korumak zorundaydılar. Franco döneminin mazlumları, şimdinin ekonomik ve sportif süpergücü Katalanlar ise kendileri için ünvanlarını koruma maçına dönen bu mücadeleyi en az 2-0 ile kazanmak zorundaydılar. Bu şartlar altında herkes savunma ağırlıklı bir maç bekliyordu ama kimse 2. bir Barselona Direnişi'ni öngörmemişti.

Sahada bugün futbol yoktu, onun yerine savaş vardı ve her savaş gibi bu da, sayısal üstünlük ya da teknikle değil, akılla ve psikolojik saldırılarla kazanıldı. Motta'nın oyundan atılması maçın kırılma noktasıydı. Her kırılma noktası aynı zamanda bir lidere kendini kanıtlama fırsatı verilen anlardandır. Mourinho takımı 10 kişi kalınca, gururu bir kenara bıraktı ve ölümüne bir savunmaya girişti. Görüntüde Barcelona'yı oyunun mutlak hakimi gibi gösterip, içten içe yaptığı direnişle morallerini ve inançlarını kırdı. Aslında bu strateji iki yönlü ve uzun vadeli bir plandı, zaten Mourinho'yu da deha yapan özellikleri bunlar. Birincisi, oyuna Barça hakimmiş gibi göstererek rakibinin psikolojik üstünlüğünü kırdı, Barça her an gol atabileceğini düşündü, maçın son 10 dakikasına kadar da bu ruh hali devam etti. İkincisi, Barça'nın bu üstün oyunu ile es kaza 2-0 yenilseler bile, özrü çoktan hazırdı: kendilerinden üstün bir takıma, hem de deplasmanda, 10 kişi ile aslanlar gibi mücadele etmişler ama işte birileri -hakem, UEFA, Katalan lobisi, siz seçin birini- Inter'in ipini maç başlamadan önce çekmişlerdi, zaten Barcelona dünyanın en iyi takımı değil miydi, ona kim 10 kişi 70 dakika dayanabilirdi ki?

Mourinho'nun bu kazan-kazan stratejisi bugün işe yaradı. Sahadaki en ilginç an, iki takımın da aynı anda liberolu sisteme geçmesiydi. Yalnız ufak bir fark vardı; Inter'de Lucio dörtlü savunmanın arkasına geçerken, Barcelona'da kaleci Viktor Valdes liberoya geçmişti. Bu kadar ciddi baskıya rağmen, Barcelona'nın son dakikalara kadar uzaktan şut bulamaması, Inter'in kademe derinliğini nasıl başarılı yaptığının kanıtıdır. Barcelona golü ya uzak bir şuttan ya da sürpriz bir golcüden bulacaktı, Pique geldi. Pique, Beckanbauer'den beri gelişen topla ileri çıkabilen defans oyuncusu tipinin günümüzdeki bayraktarı. Barcelona'nın en etkili ismi, hatta kanımca Iniesta-Xavi'den bile daha fazla katkısı var takıma. Bu akşam da gemisini kurtaran kaptan olmasına az kalmıştı fakat yetmedi. Kendisi bu arada Manchester United'tan ayrılıp kariyeri daha iyi noktaya gelen çok az oyuncudan biri, bunu da bir kenara not etmekte fayda var. (Bir diğeri de Forlan)

Barselona takımına açıkçası üzülmüyorum. Açık alanda bozkır savaşçılarının hilal taktiği ile ilk defa karşılaşan Haçlı ordusu gibiydiler: ağır ağır İnter'in göbeğine kadar girdiler, bu arda Inter'in forvetleri bile onları arkadan sarmıştı. Guardiola herhalde forvetsiz bir oyun beklemiyordu Mourinho'dan, bu da onun ölümcül hatası oldu. 70 dakika boyunca Barcelonalılar orta saha çizgisi ile Inter ceza sahası arasında hiç bir şey yapamadan top çevirdiler. Bu arada topla oynama oranları %75'lere dayandı. Fakat Pique'de hedefi biraz ıskalamış olan Sir Ferguson istatistiklerde hiç yanılmamıştı: oranlara bakan sahadan tarihi farkla ayrılacak bir Barça beklerdi, fakat mini etek bu, her şeyi gösterip, asıl gözükmesi gerekeni göstermiyor yani Mourinho'nun deha planını...

Hem Barcelona'yı hem de Inter'i çalıştırmış olan Helenio Herrera bu akşamki maçı görse sanırım Inter'i tutardı. Catenaccio'nun mucidi ve bir anlamda da İtalyan Futbolu'na ana karakterini veren Herrera'nın mirasını bugün Milanolılar taşıyordu. Sahada sadece catenaccio yoktu, çok farklı savunma taktikleri adeta bir satranç oyunu gibi iki hoca tarafından titizlikle uygulanmaya çalışıldı. Mesela, İlker Yasin-Hikmet Karaman ikilisinin ısrarla anlamak istemediği şey Toure'nin Barça adına ön savunma hattını nerdeyse tek başına kurmasıydı. Bu ikili tarafından oyunu yavaşlattığı söylenen Toure'nin bu konuda yapacağı bir şey yoktu aslında. Messi gibi oynadığı her maçta oyunun vitesini elinde tutan bir oyuncu bile peygamber vitesinden çıkamadı. Sahada Mourinho ve Guardiola gibi hocalar varken, kimse darılmasın ama insan TV'nin başında da kendi ülkesinin en bilgili spiker ve yorumcularını görmek istiyor. Star TV, rating'i garanti olan bu maçlar için tek maçlık Fatih Terim ya da Mustafa Denizli gibi hocalarla anlaşamaz mıydı?

Maçın adamı ise fıskiyelerdi... Kullanım zamanlarındaki fark bile iki takım ve iki hoca arasındaki farkı gösteriyordu: Eğer bu maç Milano'da olsaydı, gol yememek için her şeyi yapacak Mourinho fıskiyeleri maç sonunda değil, maç öncesinde açtırır, sahayı iyice ağırlaştırırdı. Fakat, Mourinho'nun hareketini hazmedemeyen Barçalılar, sahadan Interlileri kovmak için fıskiyeleri açtılar. Mourinho'nun hareketine gelirsek, burada da Kurt Hoca istediğini aldı. Bizim spikerler olaya duygusal açıdan yaklaşmaya çalışsalar da burada iki mesaj vardı: sahadaki tek general benim ve Madrid'e gidişim kalıcı olabilir...

Fotoğraflar: The Guardian / Getty İmages

Kayseri'de Makakula Fıkrası

2010-04-28T17:15:00.001+02:00

Kayserispor'da basının aktardığına göre "Makakula Depremi" yaşanıyor. Fakat olayların iç yüzü depremden çok Kayseri fıkralarını andırmakta Sezon başı Benfica'dan satın alma opsiyonlu gelen Portekizli golcü şu an 20 golle ve açık ara farkla Süper Lig'in gol kralı. Kayseri'nin bu sezon pek çok maçını da kurtaran adam. Kayserispor, bu oyuncuyu kaybetmemek için yeni bir sözleşme teklif edip, bonservisini de opsiyonunu kullanarak Benfica'dan almaya karar vermiş. Yalnız, Makakula'nın da takıldığı ufak bir pürüz var sözleşmede: golcü oyuncuya bu sene aldığından az para teklif ediliyor... Haliyle, Makakula da teklifi kabul etmemiş ve görüşmelerin nasıl gittiğini sonra gazetecilere gördüğü rakam karşısında şaşırdığını belirtmiş. Nasıl şaşırmasın ki? Makakula'nın takımına yaptığı katkının onda birini bile kendi takımlarına yapmayan futbolcular her yeni sözleşme ile daha iyi paralar alırken, emektör golcüye yapılan tam bir haksızlık.

O Anlar... / Lisandro Lopez

2010-04-28T16:04:00.000+02:00

Portolu Lisandro Lopez, Portekiz Kupası'nda Sporting'e attığı golün sevincini yaşarken....

Fotoğraf: J.M. Riberio, Reuters, 2008

Castrol Rankings Dünya Kupası Favorilerini Açıkladı

2010-04-28T15:38:00.000+02:00

Castrol desteği ile kurulan Castrol Rankings sitesi, 5 büyük ligdeki oyuncuların performanslarını istatistik ve saha içi katkılarını birlikte hesaplayarak değerlendiren, böylece oyuncuların farklı liglerde bile olsalar, karşılaştırmalı performanslarını ölçmeye çalışan bir değerlendirme sitesi. Futbolda, Amerikan temelli sporların aksine istatistikler tek başına oyuncu performansını değerlendirmek için yeterli olmuyor. Hatta futbolda, kariyerini topsuz oyun becerisi ve pasif dağılımdaki rolleri üzerinden kuran onlarca yıldız oyuncu var. Bu sitede geliştirdikleri algoritma işin bu bölümünü de istatistiklerle harmanlamaya çalışıyor. Kişisel kanaatim, yaptıklarının öncü ve farklı biri çalışma olduğu yönünde fakat futbolcuyu değerlendirmek için tek ve mutlak metod olmaktan da bir o kadar uzak bir yöntem, zaten tahminimce futbol hiç bir zaman ESPN ekran altı istatistiklerine indirgenemeyecek bir oyun olarak kalacak.

Aynı sitede benzer bir çalışma da 2010 Dünya Kupası'na katılan takımlar için yapılmış. Her takımın sırayla, gruptan çıkma, çeyrek final, yarı final ve şampiyonluk şansları hesaplanmış. Ben hepsine bakmadım sadece daha önce bu kupayı kazanmış takımların şanslarını inceledim.

ALMANYA (1954-1974-1990)

İNGİLTERE (1966)

İTALYA (1934-1938-1982-2006)

BREZİLYA (1958-1962-1970-1994-2002)

URUGUAY (1930-1950)

ARJANTİN (1978-1986)

FRANSA (1998)

Görüldüğü gibi kupayı daha önce kazanan ağır toplara -Brezilya dışında- pek şans verilmemiş. Hatta daha 10 sene öncesinin en güçlüsü Fransa'nın değil final, gruplardan çıkma şansı bile sadece %59. Niye mi dersiniz? Bu turnuvada hiç başarısı olmayan ama bu senenin gizli favorisi sayılan İspanya yüzünden olmasın?

Bir FM Efsanesi Daha Gerçekleşti: Ricardo Moniz

2010-04-28T14:05:00.002+02:00

Genç oyuncuları erken yaşta keşfetmesiyle ün yapan CM/FM menejerlik serilerinde bu sefer yetenekli bir koç önceden keşfedilmiş. Hamburg'un Hollandalı teknik koçu Ricardo Moniz, Bruno Labbadia'nın yerine geçici olarak Hamburg'un başına geçti. Normalde bakıp geçeceğim bu haberin benim için önemli yanı, kovulan Labbadia değil, Hamburg'un düşündüğü isimler arasında olan Fatih Terim hiç değil: bu mülayim suratlı Portekiz isimli Hollandalı koç! Kendisi yıllardır FM serilerinde vazgeçmediğim, tabiri caizse "para mühim değil, yeter ki gel" diyerek gittiğim her takıma da yanımda götürdüğüm Ricardo'm... Hatta kimi zaman asistanım bile yapmışlığım vardır çünkü hem taktik bilgisi hem de oyuncu raporlaması üst düzey olan bir koçtur.

Kaderin cilvesi işte, FM'den yıllar önce keşfettiğim bu koç, Hamburg'a kısa ama son derece kritik bir dönemde hocalık yapacak. 29 Nisan akşamı, Hamburg için tarihi bir akşam: 30 küsür yıl sonra ilk kez Avrupa Kupalarında final oynayabilirler, tabi Hodgson'ın Fulham'ını geçebilirlerse.

Bir tarafta, son gerçek İngiliz takımı Fulham, öbür tarafta da FM'den artık iş ortağım gibi hissettiğim Ricardo'm... Hangi tarafı tutacağıma karar veremiyorum.

Mourinho'dan "Savaş Sanatı"

2010-04-28T13:20:00.001+02:00

"Barcelona için Londra, Roma ya da Paris'te bir final oynamak gerçekleşebilen bir hayal olabilir. Ama konu Madrid'te final oynamaya gelince, Barcelonalılar bu konuda saplantılılar. Onlar için Bernabau'da Barcelona ve Katalan bayrakları açmak bir saplantı, bir anti-Madridlilik saplantısı, bunu başarmak için de herşeyi yapacaklardır. O yüzden de özellikle bu akşam hakemin son derece dikkatli olması lazım."

Jose Mourinho, 2010

"Bütün mücadeleler (savaşlar) aldatma üzerine kuruludur"

Sun Tzu, "Savaş Sanatı Bölüm 1"

Bu akşam bir sanatçı ile bir generalin mücadelesine tanık olacağız. Stratejik akıl mı, yoksa estetik akıl mı kazanacak hep beraber göreceğiz. Maçı StarTV'nin yayınlacağı söyleniyor. Umarım son dakika sürprizi olmaz da, yılın maçını rahatça seyredebiliriz. İlk maç için tahminim tutmuştu, umarım ikinci maç için de tahminim tutar da, bence yılın en başarılı takımı olan Inter, hakettiği finale çıkar.

Bozulan Bizim Huzurumuz Sayın Başkan

2010-04-28T00:21:00.000+02:00

Ellerim gitti, geldi... Bu konunun yeri burası değil ama tam bir "sussam gönül razı değil" vakası duruyor karşımda, karşımızda. Ne yazık ki, bugün Pervari Belediye Başkanı'nın malum olayla ilgili açıklaması geldi. Noktasına virgülüne dokunmadan bunu yayınlıyorum:

“Adalete karışmayız. Adalet onları serbest bırakmıştır. Pervari küçük bir yer, hepimiz akrabayız. Olayı kapattık gitti kendi aramızda. Kimse Pervari’nin huzuru bozmasın. Biz kendi aramızda kapattık diye kaymakamsız, savcısız ve emniyetten habersiz yapmadık. Onlarla beraber yaptık”

“Bu çocuk oyunudur. 7-8 yaşında çocukların yaptıkları buna benzer bir şeylerdir. 10 kişiden 3’ü cezaevinde yattı. Geri kalan 7 çocuk, Çocuk Esirgeme Kurumu’nda koruma altına alındı. Adalete karışmayız. Adalet onları serbest bırakmıştır. Pervari küçük bir yer, hepimiz akrabayız. Olayı kapattık gitti kendi aramızda. O zaman gelseydiniz herşeyi açıklardık size. YİBO’larda tüm Türkiye’deki gibi olay olur. Bu herkesin başına gelebilecek bir durumdur. Şimdi çocuklar cezalarını çektiler. Herkes görevini dört dörtlük yaptı. Evet bu olay vahşi bir şekilde oldu. Ama burada Güneydoğu’da bir kız için böyle bir olay için yüzlerce insan ölüyor ve olmuştur. Biz bu olayı kan davasına dönüştürmedik. Kimse Pervari’nin huzuru bozmasın. Biz kendi aramızda kapattık diye kaymakamsız, savcısız ve emniyetten habersiz yapmadık. Onlarla beraber yaptık. Biz bunu kınıyoruz, bence bu bir vahşettir. Olayı kendi aramızda hallettik. Gelin Pervari’nin balının haberini yapın.”

Evet yanlış okumadınız, tecavüze çocuk oyunu diyen, olayları geçiştirip aynı zamanda hazır mikrofonlar kendisine dönmüşken "balını" satmaya çalışan bir belediye başkanı. Adaletten, huzurdan, akrabalıktan bahsediyor ama sanki tanıdık gelen bütün bu kelimelerin başkanın kafasındaki anlamı farklı gibi. Adaleti biatla, huzuru kabullenmekle, akrabalığı da kan borcuyla karıştırıyor herhalde. Huzurlu dediği şehrin birkaç kilometre dışında daha bugün bir minibüs tarandı, bir kişi öldü; kimsenin sesi çıkmadı. Tecavüz olayını araştırmaya gelen milletvekili grubuna ise şehir merkezinde protesto düzenlendi ve sloganlar atıldı. Korkuyordum, abarttığımı düşünüyordum ama tam tersine düşündüğümden bile kötüymüş durum: bazı şehirleri çoktan kaybetmişiz biz, tek kurşun atmadan hem de, doğusuyla batısıyla...

Sahada Yöneticiler Tribünde Futbolcular

2010-04-27T23:17:00.000+02:00

Futbolu oynayanlar kim? Cevabın ne olduğu konusunda kesin bir cevabım olmasa da, ne olmadığını biliyorum: futbolu artık futbolcular oynamıyor. Onların herhangi bir öğleden sonra ya da akşam mücadele ettiği 90 küsür dakika üzerinden kazanılmıyor futbol artık. İşin aslı şu: her sezon ligimiz, futbolcularla oynanan maçlarla başlamasına başlıyor da, sonrası biraz karışık: önce birkaç ufak hakem olayı beliriyor, sonra belki bir maç çıkışı kavgası... Derken yenilen taraflardan birinin yöneticisi yenenleri suçlamaya başlıyor. Akabinde önce hakemler, sonra federasyon topun ağzına geliyor. Arada yine maç öncesi ve maç sonrası kavgalar oluyor, devlet de polis eliyle yavaştan kendini göstermeye başlıyor. Tribünlerden organize küfür koroları kuruluyor, sonra yine suçlamalar yine kavgalar... Derken ligin sonunda artık şampiyonluk yarışı sadece yöneticiler ve yönettikleri camialar arasında yapılıyor. Doğrudur, arada Bilica gibi adamlar çıkıp sahada köstebekçilik oynuyorlar ama Bilica zaten bunu yapmayı biliyor sadece, onun tek düsturu kazanmak, daha doğrusu vurup, kazıp, parçalayıp kazanmak! Bu tarz futbolcular hep vardı ve hep olacaklar. Mesele, kazılan çukurun olaylara sebebi değil, makul sonuçlarından biri olduğunu kabullenmekte. Federasyona zaten birileri gidip siyah çelenk bırakacaklardı, bu kara piyango Beşiktaş'a vurdu sadece... Zaten sebep çukur, bazen sebep küfür, bazen sebep çıkan (ya da çıkmayan) bir kart, ama bu oyun yıllardır her sezon sonunda oynanıyor. Daha oynanmamış maçlar şikeli, oynanmışlar da satılmış sayılıyor. Herkes başarıya uzanmak istiyor, uzanamayınca da rakibinin başarısını küçümsüyor. 90 dakikanın geyiği 90 saat yapılıyor ama futbol üzerinden değil: demeçler, karşı demeçler, internet sitelerinden son dakika açıklamaları ve sonrasında futbol yorumcularının beyanatları... Futbolun tartışılmadığı futbol programları izliyoruz, taktiğin konuşulmadığı yorumlara tanıklık ediyoruz hem de her gece... Tek duyduğumuz, isimler ve suçlamalar!

Bu sezon yarışa Bursa da dahil oldu, fakat sadece futboluyla değil. Bursaspor'un başarısı üzerinden bu sefer bir Anadolu - Bizans gerginliği başladı. Aslında tekrar başladı demek daha doğru olur çünkü bundan 10 sene önce güçlü bir Anti-Bizans hareketi vardı fakat nedense o hareket devam etmedi. Bursaspor üzerinden bugün öğrendik ki, Ankaragücü de dahil olmuş kavgalara, İstanbul büyüklerine bel altından vurmuş. Şampiyonluk peşinde koşan futbolcularından bile daha fazla mesaiye kalan Fenerbahçe basın merkezi de, bu aralar yaptığı en iyi yapmaya devam etmiş: internet sitesinden uzun ve ağdalı bir karşı cevap... Eminim bu yazıya da cevap gecikmeyecektir, bu kavga gürültüyle de cumaya kadar gidecek gibiyiz...

Ligin son üç haftasında, dört takım gelecek sezonki avrupa biletleri için kıran kırana mücadele ediyorlar. Hala kimin şampiyon olacağı belli değil, hala oynanmamış bir kaç büyük maç da bizleri bekliyor... Yani spiker ağzıyla söylemek gerekirse ortam "futbol oynamaya son derece müsait" ama nedense birileri futbolcuları tribüne gönderip, bütün ilgiyi kendi üzerlerine çekmek istiyorlar. Fakat unuttukları bir şey var, her haftasonu onbinler tribünlere başkanlarının üzerindeki ceket aşkı için değil, futbolcuların üzerindeki formanın aşkı hatrına dolduruyorlar.

Fotoğraf: Bu fotoğraf daha önceki bir yazımızda kullanılmıştır.

Takip Edilesi Bloglar 3 - Beykoz1908 & Semtimizsevdamız

2010-04-27T16:08:00.009+02:00

İstanbul Anadolu yakasını Türkiye Süper Ligi'nde Fenerbahçe ile temsil etme başarısı göstermiş tek futbol takımı...

3 büyüklerden hemen sonra, 1908 yılında İstanbul’da kurulmuş 3 kulüpten biri...

Taraftarsız, siyasi rant kaygılı belediye kulüp(!)lerinin fink attığı Türkiye Süper Lig’inde aynı dönemde kurulduğu 3 büyük semt takımının kazandığı başarılara gıpta ile bakarken, bir yandan 2. lig Klasman grubundan düşme korkusu gerçeğe dönüşmüş olan; 14 oyuncusu kulüple ilişkisini kesmesine, tamamen amatör oyuncularla sahaya çıkmalarına rağmen takımını desteklemeyi kesmeyen, ancak yönetimle yıldızları barışmayan, iç saha deplasman demeden takımının maçlarına koşturan az ama öz bir taraftar grubuna sahip kadirşinas bir semt kulübü...

2008 öncesine kadar TTNet desteği ile Beko Basketbol liginde boy gösteren, ancak basketbol liglerindeki sponsor gerçeğine uygun olarak, 2. lige düşmesiyle ismi Beykozspor olarak kalıp, bir orta sıra takımı haline gelen bir kulüp...

Boğazın Yargıçları

Beykoz 1908 kulübü ile ilgili yakaladığım 2 blog var. Bunlardan ilki:
http://semtimizsevdamiz.blogspot.com/

Kulübün durumunu ve taraftarın şu anki ruh halini en iyi şekilde ‘Semt Aşığı’ adlı yazarın bu yazıdaki paragrafından anlayabilirsiniz:

“Artık yeter 102 yıldır sabrediyoruz, sabretmek istemiyoruz, başarı istiyoruz, modern tesislerimiz olsun istiyoruz, tertemiz adı hiçbir şekilde kirlenmemiş,her mağlubiyetten sonra topçularını şuçlamayan başkan istiyoruz, kümede kalma mücadelesi yapsak bile onuruyla mücadele eden iyi niyetiyle çırpınan topçular istiyoruz, 17 yıl başkanlık yapıp şampiyonluk görmemiş başkan değil ilk yılında şampiyonluk yaşatacak başkan istiyoruz....”

İkincisi ise Beykoz 1908 blogu:
http://beykoz1908-talipercan.blogspot.com/
Talip Ercan, gelinen noktada sorumluların nerede olduğunu, ve bu kişilerin aslında sorumluluktan nasıl kaçtığını şu yazı ile belirtmiş. Bir alıntı yapmak gerekirse:

"Bir gemi düşünün ki hızlı bir şekilde su alıyor. Bütün mürettebat çoktan gemiyi terk etmiş . Ama bir kaptan düşünün ki yaşanan bütün bu olumsuzluklara karşın ısrarla gemiyi terk etmek istemiyor. Bu kaptanın ismini söylemeye gerek yok sanırım. Yalnız geminin VİP konukları bu gemiye hiç binmemişler.Nedenini şahsım olarak kendilerine hiç sormadım. Bu saatten sonra da sormaya hiç niyetim yok. İlçenin önde gelmiş onlarca ismi var. Maalesef hiçbir işadamı bu güne kadar bir maça dahi gelme tenezzülünde bulunmamışlar. Sırası gelmişken söyleyeyim İstanbul’un toprak yüz ölçümünde en büyük ikinci ilçesi olan Beykoz’un Belediye Başkanı bu yıl kaç defa gelip takımını izledi..."

Daha fazla uzatmadan sözü şu aralar pek sakin olması beklenmeyen kulüp ‘sakin’leri, 'Boğazın Yargıçları'na bırakalım...

(Resim: http://beykoz1908-talipercan.blogspot.com/)

Futbolun Not Defteri - 02 - A. Samoa 0 - Avustralya 31

2010-04-26T15:01:00.000+02:00

İşte maçın golleri: (Hepsi değil tabii ki)

Bu maç sonunda,
Avustralya daha birkaç gün önce 22-0'lık galibiyetle kırdığı rekoru yenilemiş oldu.
Archie Thompson 13 gol atarak, bir milli maçta en çok gol atan oyuncu ünvanını aldı. Thompson'un kariyerinde millli formayla 23 golü bulunuyor.

Gol sonucu yanlışlıkla 32-0 olarak yazılmıştı, Samoa federasyonunun itirazları ile düzeltilmiş.

Hayatta Herşeyin Bir Bedeli Var

2010-04-26T10:57:00.003+02:00

"Yirmi iki yaşında gencecik bir adamsın, senin yaşında milyonlar var Türkiye'de senin yerinde olmak isteyen. Milyonları cebine koyuyorsun, güzel arabalara biniyorsun, Türkiye'nin en güzel kızı ile çıkıyorsun. Bunların bir bedeli var hayatta herşeyin olduğu gibi, bu bedel de tribünlerin, oradaki bazen üç para etmez adamın hakaretlerine, hareketlerine katlanmak. Tek çaresi var takmayacaksın."

Dün akşam Ahmet Çakar'ın Arda Turan hakkında yaptığı konuşmanın benim aklımda kaldığı kadarı böyle... Ve yine çok basit ve çok açık. Daha fazla birşey söylenebilir mi?

Galatasaray-Bursaspor 0-0: Ruhumuz Yeşil, Bedenimiz Kırmızıydı

2010-04-25T20:49:00.000+02:00

"İşte Süper Lig Bu!" tarzı spot bir maça tanıklık ettik bu akşam hep beraber. Ligimizin ortalamasının üzerinde bir tempo ve hücum anlayışı vardı sahada. İki takımın da en güçlü oldukları tarafları hücumdu ve ortada bir şampiyonluk artı şampiyonlar ligi pastası vardı. Bu şartlar, haliyle, ligin en güzel maçını bizlere sundu... Açıkçası, iki takımın da taraftarı olmayan biri için, maç ikilemlerle doluydu: bir tarafta İstanbul'a başkaldıran asi ruh yeşil-beyaz, diğer tarafta ise, düşmanımın düşmanı dostumdur şiarına karşı çıkan ve sahada son dakikaya kadar ölümüne mücadele eden sarı-kırmızı... Geçen hafta yaşananlardan sonra bu haftasonu önce Şerey Bey'de olanlar, sonra bugün sırasıyla Kasımpaşa ve Mecidiyeköy'deki maçlar, hepimizin ruhunu açtı.

Bu tarz maçların değişmeyen bir formülü vardır: ya hiç gol olmaz, ya da bir gol oldu mu, devamı gelir... Bugün hiç gol olmadı ama her iki kalede de sürüsüne bereket pozisyon yaşandı. Sahadaki oyunculara baktığımızda, iki takımda da ligin en süratli ve en iyi top süren oyuncuları olduğundan bu kadar gol pozisyonuna denk gelmek sürpriz sayılmaz. Bursaspor asla bir Şampiyonluğa-Koşan-Sivasspor değil; geçen sene aynı zamanlarda maçlarını izlediğim Sivasspor'a göre çok daha soğukkanlı ve akıllı oynuyorlar. Bir kere kadroları daha zengin ve kenardan da maça girip oyunu etkileyecek oyuncuları var. Misal, bugün Sercan çıktı, yerine giren Turgay ile yine tehlike yarattılar. Zapo kart görünce, yerine giren İbrahim de ligin kalburüstü stoplerlerinden biri. Bursaspor herşeyden önce tempolu ve açık oynamayı seven bir takım, oyuncularının çoğu çizgide etkin, süratli oyuncular, hatta en önemli forvet oyuncuları Sercan bile aslında salt golcünün ötesinde dikine oynayabilen ortasaha forvet arası boşlukta da etkin bir oyuncu. Zaten dikine oynayabilen yerli oyuncuların varlığı Bursayı ligin son düzlüğüne kadar şampiyonluk potası içinde tuttu. Şu an 4 büyükler arasında yerli oyuncu kalitesi Bursaspor kadar iyi olan bir takım yok. Bu da Bursa'nın başarısının tesadüf ya da büyüklerin başarısızlığından çok, kendi kadro yapılarının başarısı olduğunun en iyi kanıtı.

Bu akşamın en kahredici yanı, geçen hafta sözde şampiyonluk mücadelesi veren iki takımın olaylı maçından sonra, bu akşamki muazzam mücadelenin iki takımın da işine yaramamış olmasıydı. Geçen hafta, kötü bir maç ve sahada çukur kazan, saç çeken, adam döven oyuncular varken, bu hafta sahada canını dişine takarak mücadele eden ama yenişemeyen iki takım vardı. Sonuçta kazanan Fenerbahçe oldu, tıpkı filmlerdeki kötü adamlar gibi; hani şu hiç olumlu bir şey yapmayıp filmin sonunda iyi adamların çanına ot tıkayan kötü adamlar olur ya, aynen onlar gibi... Fakat hayatın adaleti de böyle bir şey işte, zaten Fenerbahçe'yi seven de nefret eden de bu özelliğinden dolayı bunları hissetmiyor mu? Fırsatçılık, "1-0 olsun bizim olsun"culuk, ne olursa olsun kazanmak mübahtır felsefesi işin sonunda kupayı da başarıyı da götürmez mi? Aziz Yıldırım'ın kupaların parlak metaline yansıyan gülümsemesi bize bunları öğretmedi mi? Öyle bir nefret ki o parlak metale aksaden gülücükte gizlenemeyenler: bu hafta düşen Anadolu'nun en düzgün camialarından Denizlispor'un ardından zafer naraları, ezeli rakibine daha oynanmamış maçı satmakla suçlayan ağızların köpük saçarcasına bir nefret saldıranlar...

Ama yine de milyonlar biliyor ki bu gece sahada boks maçı tabiriyle "şampiyonların maçı" vardı... Ve iki camia bugün kendilerini tanımayanlara sahadaki futbolları ile önemli bir ahlak dersi verdiler, sonuç ikisini de şampiyonluktan uzaklaştırsa bile...

Fotoğraf: NTVSpor.net

Acaba Çok Mu Samimi Olduk?

2010-04-25T17:54:00.000+02:00

Mehmet Demirkol'un favori spor yazarlarımız arasında olmadığını blog'u takip edenler bilir. Burada kendisini pek çok kez eleştirdik, hatta kendisi üzerinden temsil ettiği spor yazarlığı akımına da karşı olduğumuzu belirttik. Hatta geçen günlerde, yine aynı konuda, fazla ağır olduğunu düşündüğüm bir post'u sonradan geri çektim. Biz bu kadar ince düşüncelerdeyken, başka bir sanal platformda birilerinin gerçek hayatta hiç tanımakları birine bu kadar bodoslama dalacağını bilemezdik tabii ki...

Demirkol ile 17 yaşındaki bir Twitter'da yaşadığı garip diyalog konusunda taraf tutacak değilim. Sonrasında hiç takip etmediğim halde Demirkol'un twitter sayfasını buldum orada konuyla ilgili açıklamasını da okudum. Açıkçası, samimi bir dille olayı anlattığını düşündüm. Her meslek grubunun "tilt olduğu" durumlar vardır, avukatlara yalancı, doktorlara paragöz, gazetecilere de "x kişinin adamı" derseniz, sinirlerini kontrol edemeyebilirler, sonuçta onlar da sabır makinesi değiller, hele bir de kafaları bozuksa zılgıdı yemeniz kaçınılmazdır. Fakat burada benim dikkat çekmek istediğim husus, bir şekilde meslekleri ve konumları yüzünden tanınır hale gelenlerin, yeni kuşak sosyal "paylaşım" platformları yüzünden bizlerle fazlasıyla samimi olması. İsteyen eski kafalı diyebilir ama, birazcık tanıdığı birine bile "siz" yerine "sen" derken acaba nezaketsizlik mi ediyorum diye düşünen bendeniz için, twitter, facebook, friendfeed gibi ortamlarda yapılan kişisel paylaşımlar fazla samimi ve manipülasyona açık geliyor. Herkesin önünde iş yapmak, herkesin önünde de hakaretin, suçlamanın binbir türünü yemeye fırsat bırakıyor. Bazıları buna "ne güzel işte, ünlüler de bizim gibi insanlar olduklarını farkediyor" açısından bakmak istese de, ünlü ünsüz farketmeden bana bu kadar samimiyet biraz fazla geliyor.

Heavy Metal in Kasimpasa

2010-04-25T16:32:00.001+02:00

Koray'in ele dikkat...

Pierce Atti 3-0 Oldu!

2010-04-24T15:26:00.000+02:00

NBA Playofflari devam ediyor. Dogu yakasinin belki de en zorlu eslesmesi olan Boston-Miami serisinde, Boston Pierce'in "buzzer-beater"iyla durumu 3-0'a getirdi. Itiraf ediyorum bu sene canli maclarini izledigimden beri Celtics'i cok ihmal ettim. Sagolsun cocuklar kendilerini hatirlattilar. En azindan bir Dogu finali bekliyorum. Bileginize kuvvet e mi.

Vali Zamana Yenilince Bayındırlık Müdürlüğü de Yenik Sayıldı

2010-04-23T15:47:00.004+02:00

Zaytung değil, bugünkü Radikal'den bir haber...

"Mardin'de 2 hafta önce başlayan ve 39 kurum takımının mücadele verdiği masa tenisi turnuvası bugün oynanan final ve yarı final maçlarıyla sona erdi. Savurkapı Mahallesi'ndeki Atatürk Spor Salonu'nda oynanan bugünkü maçlarda, final maçında Arçelik ile Bayındırlık Müdürlüğü takımları karşılaştı.

Vali Hasan Duruer'in işlerinin yoğun olduğu ve fazla zamanının olmaması nedeniyle karşılaşma 1'inci set devam ederken durduruldu. Vali Hasan Duruer, sözde şampiyon ilan edilen Arçelik takımına kupasını vermek üzere salona davet edildi. Vali Hasan Duruer de hiç bir şey olmamış gibi sahaya inerek sözde şampiyon Arçelik takımına kupasını vererek başarılar diledi. Daha sonra ikinci ilan edilen Bayındırlık Müdürlüğü takımına kupasını vermek üzere Belediye Başkanı Mehmet Beşir Ayanoğlu anonsu yapıldı. Başkan Ayanoğlu sahaya inerek ikincilik kupasını Bayındırlık ve İskan Müdürlüğü takımına verdikten sonra Vali Hasan Duruer ile birlikte salondan ayrıldı. Ardından karşılaşma kaldığı yerden devam etti.

Maç sonunda şampiyon ilan edilen Arçelik takımını 3-2'lik sonuçla yenen Bayındırlık ve İskan Müdürlüğü takımı, şampiyon oldu. Bunun üzerine Vali Duruer’in şampiyon olduğu gerekçesiyle verdiği kupa, Bayındırlık Müdürlüğü takımına verildi. İkincilik kupası alan Bayındırlık Müdürlüğü de daha önce aldığı bu kupayı Arçelik takımına vermesi salondakileri de şaşkına çevirdi. Salonda bulunan az sayıda izleyici bu durum karşısında gülmekten kendini alamadı."

(Haberin orijinali - Radikal)

Deplasman Biletleri, Manchester United ve Fenerbahçe

2010-04-23T10:48:00.001+02:00

Deplasman biletleri her zaman için problemdir. Sayısı azdır, çoğu zaman kime gideceği bellidir, biletin olsa bile bazen içeri girmekte problem yaşayabilirsin. Deplasman aynı zamanda, taraftarlar arasında bir adı konulmamış rütbelendirmedir, en çok deplasmana gidenler, en zor ya da en uzak deplasmanları seçenler daima taraftar hiyerarşisi içinde en tepeye otururlar. Çoğu zaman kulüpler taraftarlarına yardımcı olur, onların ulaşımlarını sağlarlar. Hatta bazı taraftar gruplarına el altından deplasman biletleri dağıtılır ki, takımları gurbet ellerde desteksiz kalmasın...

Deplasman biletleri ile ilgili iki haber bugün üst üste gündeme geldi. Birincisi bizim buralardan, Fenerbahçe'den; Kasımpaşa maçının fahiş fiyatla satışa çıkan deplasman biletlerini Fenerbahçe yönetimi blok olarak alıp, taraftarına daha ucuza satma kararı almış. Büyük takıma yakışan şık bir davranış ve kırk yılın başında kendisine denk gelen turisti kazıklamaya çalışan esnaf mantığından çıkamamış Kasımpaşa'ya "büyüklük" dersi adeta... Türkiye'de küçük takımların büyümemesinin özeti gibidir aslında bu hareket; bir tarafta sineğin yağını çıkarmaya çalışırken, öbür tarafta büyük takımlara sezon içi maç biletinde, sezon sonu da transferde fahiş fiyatlar vermek... Yıllardır oturtamadıkları ekonomik sürekliliği, bir maçla ya da bir transferle çözmeye çalışırlar ama iki yakaları da bir araya gelmez... Bakalım Türk futbolu bu İlhan Cavcavist hareketten ne zaman tamamıyla kurtulmuş olacak?

İkinci haber ise Manchester United'dan; Glazerlar takıma yeni gelir kaynağı olarak deplasman biletlerini kullanmaya karar vermişler. Nasıl mı? Çok basit, yıllık 20 pound gibi bir para veriyorsun, üye olan 50bin kişi arasında yapılacak çekilişle deplasman bileti "satın almaya" hak kazanıyorsun. Dahice değil mi? Zaten satın aldığın hizmet için önceden para vererek çekilişe girmek! Glazer yönetiminin hesabı basit: 50.000 x 20 = 1 milyon pound ek gelir! Dünyanın en zengin futbol kulübü, bir kalburüstü oyuncusunun yıllık maaşını bile karşılamayan bir ek gelir kalemi için karşısına taraftarını alıyor. Türkiye'nin ise en zengin futbol kulübü, kendi taraftarıyla onlara kazık atmaya çalışan rakip kulüp arasına girip, olayı taraftarı lehine, hem de para kaybetmek pahasına çözüyor.

Hani bir dönemin meşhur reklam mottosu vardı ya "insanların güvenini kaybetmektense, para kaybetmeyi tercih ederim" diye, bu reklamı sanırım Glazer ailesine tekrar tekrar seyrettirmek lazım.

Kaynak:
http://www.guardian.co.uk/football/2010/apr/22/manchester-united-glazer

Sonradan Yapılan Ek:
Yorumlarda yazdığı gibi, Fenerbahçe yönetiminin yaptığı tersine karaborsacılık sayılabilir, konuyla ilgili teknik bir bilgim yok, ne söylersem spekülasyondan öteye gitmez. Fakat yapılan işin yasallığı, o işin ahlaki boyutundan bağımsızdır. Fenerbahçe'nin yaptığı yanlış olsa bile, Kasımpaşa'nın yaptığı da şark kurnazlığıdır, bunu da bir kenara yazmak şart... Karaborsacılığın (tersine olsa bile) cezası vardır, fakat ne yazık ki şark kurnazlığının herhangi bir yaptırımı yoktur. O zaman şunu sormak lazım, Kasımpaşa normal bilet fiyatlarından satsaydı, Fenerbahçe'nin bu illegal olduğu iddia edilen hareketi yapmasına gerek olur muydu?

Karayolu Futbola Yaramiyor

2010-04-23T10:00:00.002+02:00

Son uc gunde Sampiyonlar Ligi'nde ve Avrupa Ligi'nde uc ust duzey mac seyrettim. Yanardag patlamasi sonucu alt ust olan Avrupa hava trafiginden dolayi, uc deplasman takimi da binlerce kilometre kara yolculugu yaptiktan sonra bu maclara ciktilar. Ilginc bir sekilde uc takim da yenildi. Maglubiyeti bir tek yol yorgunluguna baglamak dogru olmaz belki... Ama sonucu etkilemedigini soylemek de biraz saflik olur. Futbolda fiziksel hazirligin ne kadar onemli oldugunu herkes biliyor. Otobusde, trende en az 10 saat yolculuk yapan futbolcunun oynama kapasitesinde eminim bir degisiklik olacaktir. Hava trafigi simdilik normale dondugune gore bu haftanin evsahibi takimlari haftaya ucaklariyla rahat rahat deplasmana gidecekler. Barcelona, Lyon, ve Liverpool da tarihe 2010 senesinin Eyjafjallajokull magdurlari olarak gececekler.

Süper Lig'e Kaç Takım? 16-18-20

2010-04-23T09:43:00.000+02:00

Öncelikle, spekülasyonlara yer vermemek için, son sözü başta söylemenin faydası var: Türkiye Süper Ligi, şu an için 18 takımda kalmaya devam edecek. Bunun arkasındaki sebepse çok basit: gelecek 4 yılın yayın ihalesini daha yeni yapmış bir federasyon, kendi zararına olacak şekilde ligde takım sayısını arttırmaz, bu sadece aynı fiyata 4 büyük takımın 16 fazla maçını yayınlayacak olan yayıncı şirketin lehine bir durum oluşturur. O yüzden, 20 takım spekülasyonlarını, bir sonraki yayın ihalesine kadar rafa kaldırabiliriz.

"İspanya ve İngiltere'de ise futbolun temsil sorunu, liglerin 20 takımlı olmasını sağlamıştır. İspanya, etnik ve siyasi sebeplerden; İngiltere ise en küçük yerleşim birimine kadar yerelleşmiş futbol kültürünün daha geniş temsili için üst düzey liglerini mümkün olduğunca kalabalık tutmaya çalışmışlardır."

İşin uygulaması ne kadar rafa kalksa da, teorisi hakkında konuşmak için bundan uygun bir fırsat olamaz. Spor ortamında, takım sayısı ile ilgili üç temel yaklaşım var. Birincisi, ligin bu haliyle iyi olduğunu savunan 18-ciler; diğeri büyük ligleri örnek vererek 20 takım isteyenler; ve radikal sayıda da olsalar, ligin kalitesinin arttırma değil, azaltma yoluyla iyileşeceğine inanan eski 16 takımlı hale dönelimciler... Sondan başlamak gerekirse, 16 takım şu an için bir hayaldir. Süper Lig'den iki takımın daha düşmesinin siyasi sonuçları olacağından, federasyona yoğun baskı olacaktır. Diğer taraftan, kar marjı artacak 16 takımın oluşturacağı baskı da cabası... Federasyon daha bir derbi maçının ardından yaşanan olayları yönetemezken, bu ikili baskıya hiç dayanamaz.

20 takımı savunanların tezindeki en zayıf nokta, takım sayısı ile lig kalitesi arasında kurdukları mesnetsiz kalibrasyon. Doğrudur, kaliteli liglerden İtalya, İspanya ve İngiltere'de 20 takım var. Bunlardan İtalya Ligi, 18 takıma dönmeyi düşünüyor fakat blog'da daha önce yazdığım gibi, kuzey ile güney arasında ciddi eşitliksizlikler bulunan ülkede, bu durum büyük olasılıkla Güney'den gelecek takım sayısını azaltacağı için çok da verimli olmayacaktır.

"Liglerimiz, taraftarsız zengin kulüpler ve taraftarı olan ama parası olamayan kulüpler olarak garip bir gruplaşmaya ayrılmış durumda. Bunu aşabilen sayıca az camia var, zaten onlar da bütün başarılara ambargo koymuş durumdalar."

İspanya ve İngiltere'de ise futbolun temsil sorunu, liglerin 20 takımlı olmasını sağlamıştır. İspanya, etnik ve siyasi sebeplerden; İngiltere ise en küçük yerleşim birimine kadar yerelleşmiş futbol kültürünün daha geniş temsili için üst düzey liglerini mümkün olduğunca kalabalık tutmaya çalışmışlardır. Bu sayede, Xerez, Huelva, Stoke, Wigan gibi yerel camialar en üst düzeyde temsil şansı bulmaktadır. Bahsi geçen bu takımlar ya da benzerlerinin, Real Madrid, Barcelona, Liverpool, Chelsea, Manchester United gibi takımların olduğu liglerde, "futbolun kalitesini yükseltmek için" bulunduğunu söylemek açıkçası fazla iyimser bir yorum olur. Fakat bazen temsil, futbolun kendisi kadar önemli bir olaydır. Benzer bir örneği 20 takımlı Fransa Lig'i için de söyleyebiliriz fakat oradaki rekabet diğer iki ligden daha farklı bir boyuttadır: Fransa'da 10 takımlı bir lig bile olsa yine 10 şampiyon adayı çıkarabilirler. Ayrıca, her büyük lig 20 takımlı değildir. 18 takımlı Bundesliga şu an Avrupa'nın en iyi futbol oynanan liglerinden biri. Federal yönetime ve 80 milyondan fazla nüfusa sahip olan Almanya niye 18 takımda derseniz, bunun arkasında Almanların, Anglo-Saksonların "boom-recession" tarzı dalgalı ekonomi yerine, sürdürebilir uzun vadeli ekonomiyi tercih etmesi olduğunu söyleyebilirim. Bundesliga'nın ekonomik devamlılığı şu an 18 takımı kaldırmakta. Televizyon gelirleri takım gelirlerinin yaklaşık %30-35'ine denk geliyor ve Bundesliga ekonomisi, maç gelirleri, sponsor gelirleri ve yayın gelirleri arasındaki en az farkın olduğu, o yüzden de ekonomik tabanı en sağlam lig. Şu an temel hedefleri, sağlıklı bir büyüme elde ederek, kısa vadede İtalya'yı ekarte etmek, uzun vadede ise Premier Lig'e alternatif oluşturmak. O yüzden, takım sayısını arttırmak gibi bir konunun şu an için gündemlerinde olduğunu sanmıyorum.

Peki Türkiye gibi geniş coğrafyası ve farklı bölgeleri olan bir ülkede, 20 takım temsil eşitliği için daha doğru bir seçim değil mi? Sorunun cevabının evet olması için, öncelikle yerel düzeyde yerleşim birimlerinin hangi takımlarla temsil edildiğine bakmak lazım. Liglerimiz, taraftarsız zengin kulüpler ve taraftarı olan ama parası olamayan kulüpler olarak garip bir gruplaşmaya ayrılmış durumda. Bunu aşabilen sayıca az camia var, zaten onlar da bütün başarılara ambargo koymuş durumdalar. Her yıl milyonlarca dolar, Belediye takımlarına ya da alt liglerin seyircisiz şirket takımlarına akıyor, fakat bu takımlar kazandıkları bütün başarılara rağmen temsil gücünden yoksun oldukları için, uzun vadede futbolumuza harcanan miktarlar kadar katkı yapamıyorlar. Lig sayısını tartışmadan önce, belki de bu kulüp kurma, kulüp satın alma ve şirketleşme konularında ciddi bir revizyona gidilse daha doğru olur. 20 takımlı bir ligde, alttan gelecek takımların yine seyircisiz takımlar olma ihtimali var, belki de Federasyon bütün kamu ve özel şirket takımlarının profesyonel statüsünü değiştirmeli, ondan sonra ligin temsil sorunu ile ilgilenmeli. Adana ve İzmir'in yıllardır takımı olmayan bir ligin, 20 takıma dönmesinin bu bağlamda futbolumuza hiç bir faydası olmayacaktır.

Peki 20 takıma ne zaman dönülebilir? Açıkçası, futbolumuzun yarattığı ekonomik büyümenin, kıtasal başarı artmadıkça, aynı düzeyde artarak devam edeceğine inanmıyorum. Şu anki, yayın ihale bedeli bile ligimizden çok ligin hitap ettiği pazarın büyüklüğünden kaynaklanmaktadır. Bundan 4-5 yıl sonra olacak ihalede, yayın bedellerinde müthiş bir artış olmayacaktır, o zaman elindeki ürünü daha çekici kılmak isteyen federasyon 20 takımlı ve daha bol maçlı bir lige dönmeyi düşünebilir. Fakat, dediğim gibi, alt liglerde ve kulüp sahipliğinde değişimlere gidilmezse, değil 20, 200 takımlı olsa, Süper Lig'in kalitesinde bir değişim olmaz...

Takip Edilesi Bloglar - Beşiktaş Formaları

2010-04-23T00:03:00.000+02:00

Serimizin 2. yazısında bu sefer benim için çok özel bir blog'u tanıtıyorum. Blog'un adından aslında herşey anlaşılıyor: Beşiktaş formalarına gönül vermiş iki yazar, buldukları formaların fotoğraflarını ve hikayelerini bize aktarıyorlar. Bir spor blogundan çok bir koleksiyoncunun günlüğü gibi olan bu blog, özelde Beşiktaş taraftarlarına, genelde de nostalji ve forma konusunda takıntısı olanlara birebir.

Özellikle 7 numaralı Metin Tekin formasını görünce gözlerim doldu ve o günlere geri döndüm. Sanırım 7 numara benim için hep Metin Tekin olarak kalacak...

http://besiktasformalari.blogspot.com/

Dünya Kupası: En İyi Genç Oyuncu Ödülü

2010-04-22T17:02:00.006+02:00

Teofilo Cubillas (Peru) 1970

Bu ödül ilk olarak 2006 Almanya Dünya Kupası sırasında Almanya Ulusal takımının Polonya asıllı oyuncusu Podolski'ye verildi. Bu ödül e hak kazanmak için 22 yaşından küçük olmak gerekiyor. FIFA teknik komitesinin belirlediği bu yaş sınırına uyan en iyi oyuncular FIFA'nın resmi internet sitesinde oylanıyor ve ödüle hak kazanan oyuncu belirleniyor.

Peki bu ödül ilk defa 2006'da verildi diyorsun alttaki liste ne diyorsanız; FIFA 1958'den 2006'ya kadar olan dünya kupalarının en başarılı genç oyuncularını belirlemek için internet sitesinde bir bölüm açtı. Toplam oyların %61'ini alan Pele bu dönemde en çok oyu olan futolbcu oldu. 1970 Dünya Kupasının yıldızı Perulu Teofilo Cubillas ikinci olurken günümüzün şanssızı Michael Owen genel sıralamada üçüncü oldu.

Diğer Dünya Kupası FIFA ödülleri yazılarımız:

Altın Top Ödülü
Lev Yaşin Ödülü

Beyzbolda Gorup Gorebileceginiz En Fantastik Hareket

2010-04-22T16:39:00.001+02:00

Appiah'tan Yine(!) Mesaj Var

2010-04-22T14:03:00.003+02:00

Stephen Appiah Fenerbahçe takımı ve taraftarının gördüğü en değerli futbulculardan biri. Aynı şekilde Fenerbahçe Appiah'ın gördüğü ve göreceği en değerli kulüp belki de. Burada kastetteğim Fenerbahçe'yi Juventus'tan büyük veya değerli görmek gibi bir komiklikten ziyade Appiah'a taraftarca verilen değer ve sevgi ve belkide bundan daha önemlisi burada kazandığı para. Zaten kendisi de bu son(!) mesajında İtalya'da kazandığı paradan şikayetçi.

Appiah o ciddi sakatlığının ilk günlerinden beri devamlı Fenerbahçe'ye ve taraftara mesaj göderiyor. Bu mesajların Milliyet internet sitesinde sağ alt sütünda yeri her daim hazır. Site yöneticileri herhalde atrık hazır tuttukları kalıpların içine yeni mesajı serpiştiriyorlardır. Appiah dönmek istiyormuş ve bir telefonda soluğu burada alırmış, İtalya'da kazandığı parayı duysak çok üzülürmüşüz.

"30 yaşındayım. Bir gün futbol kariyerime son vereceğim. Ama kariyerimi tamamlamadan önce bir gün mutlaka Kadıköy’de çıkıp o formayı giymek istiyorum. Futbolu bu forma altında bırakmak istiyorum. Bunun için sadece bir telefon yeter."

Yine gönlümüz ister çubuklunun en yakıştığı futbolculardan birinin üstünde olmasını ama hayat böyle acımasız ve çoğu zaman bir pmuk ipliğinin ucunda sallanan şansa öyle bağımlı ki...

Haberin tamamını buradan okuyabilirsiniz...

Haldun Boysan'dan Kral Çıplak

2010-04-21T22:00:00.001+02:00

"...şunu söylemek istiyorum, bir hakemle işemeye bile gitmem"

Haldun Boysan

Boysan'ın canlı yayında söylediklerinden sonra Fenerbahçe kulübü bir açıklama yayınlamış internet sitesinde. Boysan'dan özür dilemesini istiyor ve ettiği "hakaretlere" karşılık dava açmakla tehdit ediyorlar. Fakat ilginçtir, aslında Boysan'ın sözlerinde hakaret içeren hiç bir şey yok. Seçtiği kelimeler ve kullandığı üslup zaten usta oyuncunun sözlerini düşünerek söylediğini ortaya koyuyor. "Fahişe" sözcüğü ile bir meslek grubunu tanımlıyor önce ve arkasından bazı futbolcuların da benzer bir iş yaptığından bahsediyor. Yasal ve vergi veren bir meslek erbabına benzetilmek ne zamandır hakaret sayılıyor acaba? Kullandığı tek küfür sayılacak kelime "ibne" kelimesi, zaten Boysan da bunu "bn" harflerini ibne diye anlayan federasyon derken kullanıyor. Küfürbaz olan o değil, federasyon sanki...

Neyse Boysan'ın avukatı değilim, olsam da bedavaya yapmam...Eğer yazılarımı daha önce okuduysanız, Belözoğlu'nu sahada görmekten hazzetmeyenlerden olduğumu da bilirsiniz. İlginçtir, genç yaşta ölümlü araba kazasına karışan, rakibine saygı duymayan hatta gerektiğinde ırkçı ithamlarda bulunan, gerektiğinde tribünlere kolunu sokan bir futbolcuya yaptıkları karşılığında bırakın en ufak bir ceza, aksine ödül üstüne ödül verilirken, eminim ki Boysan bu sözleri yüzünden aforoz edilecek, hatta belki de meslek kariyeri zora girecektir.

Ahlaksızlığı yapana ahlaksız diyen hakaretle suçlandıkça kimse adaletten bahsetmesin lütfen...

Hele sanatçı duruşu, örnek olmak diyorsanız, size "kral çıplak" hikayesini hatırlamanızı tavsiye ederim. Ülkede her şeyi "eleştirir gibi" yapanlara, "sahada oynar gibi yapanlara", "işi yaparmış gibi yapanlara" Boysan sadece kral çıplak demiştir, o kadar...

Son Dakka Notu: Malum yayının kendisini buraya koymadık. Her ne kadar bana hakaret yok gibi gelse de, işin uzmanı değilim ve adaletin taşlı yollarında kaza geçirmeye de niyetim yok. İsteyen youtube ya da benzeri sitelerden arayıp bulur. Belki benim gözden kaçırdığım detaylar varsa da paylaşırlar burada...

Dünya Cumhurbaşkanlığı Kupası - Mundialito

2010-04-21T12:14:00.011+02:00

Dünya Kupası, bilindiği gibi ilk kez 1930 yılında düzenleniyor. Avrupa katılımı olarak fakir diyebileceğimiz, ve dönemin şartlarının gerektirdiği üzere şimdikinden farklı bir düzenlemeye sahip olan bu turnuvayı evsahibi Uruguay kazanıyor. Kupanın ismi, yaratıcısı olan FIFA başkanının ismini onulandırmak amacıyla, 1946 yılında Jules Rimet Kupası olarak değiştiriliyor. Zaman içinde birçok uygulama değişikliğine uğruyor kupa, ancak 40. yılında, kurallar gereği, 3 kez kazanan ilk ülke olan Brezilya’nın müzesine bir daha ayrılmamak üzere gidiyor.

1980 yılında ise, Dünya Kupası’nın 50 yıllık geçmişi, Copa de Oro de Campeones Mundiales (Mundialito) adı altında bir turnuva ile şereflendirmeye karar veriliyor. Kupanın ilk sahibini bulduğu şehir olan Montevideo’da (Uruguay) o yıla dek kazanan 6 ülkenin katılımı ile gerçekleşmesi planlanan turnuvaya, 1960 şampiyonu İngiltere, gitmeyi reddediyor. Asal sayı karşıtı organizatörler, kupanın 6 takımla katılımının şart olduğuna, dolayısıyla İngiltere’nin yerine başka bir ülke takımını turnuvaya katmaya karar veriyor. Aday olarak, 1980 yılına kadar 2’şer kez final oynayıp kaybeden 3 ülke takımı var: Macaristan, Çekoslovakya ve Hollanda. (Bunlara ek olarak İsveç, 1 kez gümüş madalya ile yetinmek zorunda kalmış.) Dünya Kaybedenler Kupası’nın en büyük 3 adayından Macaristan ve Çekoslovakya’nın ne suçu var bilemiyoruz, ancak bu 3’lü arasından, son 8 yıla futboluyla damgasını vurmuş olan Hollanda Milli Takım çağrılıyor. Toplam 6 takımdan, 2 grup oluşturuluyor: Uruguay, Hollanda ve İtalya’dan oluşan A Grubu, ve Arjantin, Brezilya ve Batı Almanya’nın oluşturduğu B Grubu. Maçlar şu skorlarla tamamlanıyor:

A Grubu:
Uruguay – Hollanda: 2-0
Uruguay – İtalya: 2-0
İtalya – Hollanda: 1-1

B Grubu:
Arjantin – B.Almanya: 2-1
Brezilya – Arjantin: 1-1
Brezilya – B.Almanya: 4-1

Açılış seremonisi ve şampiyon Uruguay'ın tüm golleri

Bu sonuçlardan sonra ortaya çıkan finalde, 10 Ocak 1981 günü Uruguay, Brezilya’yı 2-1 yenerek kupayı müzesine götürüyor. Goller Barrios (Uruguay-50’), Socrates (Brezilya-62’), ve Victorino (Uruguay-80’)’dan geliyor. Böylece Uruguay, Mundialite Kupası’nı kazanarak, bir nevi, Jules Rimet kupasını uzun dönemde 2-0’dan 3-2 müzesine götüren Brezilya’ya karşı rövanşı almış oluyor. Jules Rimet Kupası ile karşılaştırdığında değeri devede kulak olan bu kupa, Uruguay’ın uzun süredir hasret olduğu –ve tahminimce uzun süre daha hasret kalacak olduğu- bir Dünya Kupası için bir teselli ikramiyesi oluyor.

Kupa, Rodolfo Rodriguez'in ellerinde yükselirken

Kupadan akılda kalacak ilginç bir not ise, iki Avrupa ülke takımı arasında yapılan tek maç olan İtalya-Hollanda maçını sadece 15bin seyirci izlerken, diğer maçlara gelen seyirci ortalamasının 60 bin civarında olması. Bir enteresan nokta daha, Uruguay’ın Mundialito’daki teknik direktörünün (Roque Maspoli), 1950 finalinde Brezilya’yı aynı skorla yenip kupayı müzesine götüren takımın kalecisi olması.

Kupada Passarella, Ardiles, Kempes, Socrates, Baresi, Ancelotti, Tardelli, Jol, Van Bruekelen, Briegel, Schumacher, ve o zamanlar gencecik bir fidan olan Maradona gibi birçok yakından tanıdığımız isim de yer alıyor. Ne kadar şaşaalı ülke isimlerine ev sahipliği yapmış olsa da, kupayı -daha doğrusu kazananın 50 senelik şerefi şıp diye hakedişini- anlamsız kılan bir yan var; aynen, sezonluk başarıyı ortaya koymaktansa, sponsorlara para kazandırma amaçlı bir şov maçı olan Süper Kupa, veya zamane Cumhurbaşkanlığı Kupası gibi. Yoksa o güne kadarki kupaların altında imzası olan Stabile’nin, Ademir’in, Cruyff’un, Pele’nin, Beckenbauer’in, Garrincha’nın, Moore’un, Meazza’nın, ve nicelerinin yer almadığı Dünya Kupası - 50 Yılın En Büyüğü'nden ben ne anladım ki?

Federasyona Yürüyüş Hakkında

2010-04-20T23:38:00.000+02:00

Beşiktaş taraftarı federasyona yürüme kararı almış. Protesto edebilirler bununla ilgili bir derdim yok, fakat ortada garip bir durum var. Mesele TFF'yi protesto etmekse bunu niye Beşiktaş taraftarı tek başına yapıyor. Her takım işine geldiği zaman zaten federasyona ya da hakemlere çatmıyor mu?

Şimdi eğri oturup doğru konuşmamız gerekirse, hangi taraftar grubu olursa olsun, futbolda döndüğü iddia edilen tezgahları protesto etmek istiyorsa, işin samimiyeti ve sonuç vermesi için öncelikli adresi diğer camialar olmalıdır. Yoksa bugün Beşiktaşlılar toplanır, yarın Bursalılar, ertesi gün Fenerbahçeliler... Birkaç gün haber olur, birileri provakasyon yapmaya çalışır, belki birkaç aklı evvel de gerginlik yaratmayı başarır. Sonuçta ne değişir? Hiç bir şey...

Bir kaç gündür çok takıldığım şu "Beşiktaşlı Duruşu" var ya, işte bunun gerçekten varolduğunu kanıtlamak için iyi bir şans olurdu bu gösteri fakat şimdilik fırsat kaçmış gibi görünüyor. Keşke, bu karar aceleden alınmasa ve en azından İstanbul'un diğer büyük kulüplerinin taraftarları ile birlik olunup bir gösteri düzenlenseydi. Takımdaşlarımın moralini bozmak istemem ama bu gösteri bu haliyle, fazlasıyla tek sesli, fazlasıyla samimiyetten uzak...

Darılmak yok, dost acı söyler...

Zaman Zaman... Tam da O zaman...

2010-04-20T20:35:00.000+02:00

Sağolsun ekşi sözlük sayesinde hiç bakmadığım gazetelerin yediği haltlardan da haberim oluyor. Bu kapsama giren gazetelerden Zaman, ilginç bir habere imza atmış. Herhalde Ergenekon ile ilgili yazacak komplo kalmayınca, bu konudaki yaratıcılıklarını spora taşımak istemişler:

"Bu sezon uğradığı kötü sonuçlarla lider Bursaspor ve Fenerbahçe'nin gerisinde kalan Cim Bom, deplasmanda Manisaspor'a puan kaybetmesi halinde hem şampiyonluk hem de Şampiyonlar Ligi şansını kaybedecekti. Ligin kalan maçlarında ise zirve yarışı Bursaspor ile Fenerbahçe arasında geçecekti. Fenerbahçe'nin şampiyonluk ipini göğüslemesini istemeyen birçok Sarı-Kırmızılı taraftar, bu yarışta Bursaspor'u destekleyecekti. Bu yüzden Bursaspor'un bu hafta Ali Sami Yen'den üç puan alması için taraftarların bazı planlar yaptığı öğrenildi. Karşılaşmada Bursaspor'un puan kaybetme ihtimalinin ortaya çıkması halinde Sarı-Kırmızılı tribünlerin maçın yarım kalması için her türlü olayı çıkarmayı düşündükleri öğrenildi. Çıkacak olaylar sonucu maçın hakem tarafından tatil edilmesiyle Bursaspor, Diyarbakırspor maçı gibi G.Saray karşısında da üç puanla evine dönecekti.

G.Saray'da bazı taraftarların ortaya attıkları bu kötü düşünce, cumartesi günü alınan Manisaspor galibiyetiyle rafa kalktı. Lider Bursaspor'la 5 ve Fenerbahçe ile 4 puan fark olan Sarı-Kırmızılılar, ligin kalan 4 haftasındaki şampiyonluk yarışını sonuna kadar kovalayacak. Hem Fenerbahçe hem de Bursaspor'un çok zorlu maçlar yapacağını göz önünde bulunduran Sarı-Kırmızılı taraftarlar, Bursaspor karşısında takımlarına yeniden destek verecek. Diyarbakırspor karşısında başlatılan protestoyu bitirme kararı alan Sarı-Kırmızılı taraftarların başta kaptan Arda Turan olmak üzere bütün oyuncuları tribünlere çağıracağı ve 90 dakika boyunca takımlarına destek olacakları dile getirildi.

BAŞKAN POLAT İÇİN ŞAMPİYONLAR LİGİ ÖNEMLİ

Önümüzdeki sezonun ikinci yarısında maçlarını 52 bin kişilik Türk Telekom Arena Stadı'nda oynayacak olan G.Saray'da Başkan Adnan Polat ve yönetimi, bu sezon ya şampiyon olmak ya da Şampiyonlar Ligi hedefini tutturmak istiyor. Bu yüzden kalan 4 maçı kazanmak için Polat ve futbol şube sorumlusu Haldun Üstünel, taraftarın yeniden takımlarına destek olması için gerekli girişimlerde bulunacak. Diyarbakırspor maçındaki ağır protestonun ardından Manisaspor karşısında bu kez taraftarların çağrısına sessiz kalan Arda ile de görüşecek olan Adnan Polat'ın, "G.Saray takım kaptanı taraftarıyla küs olmaz. Bu yüzden artık bu konuları bir kenara bırak. Çok zorlu süreçten geçiyoruz. Bu zorlu süreci hep birlikte aşacağız." uyarısında bulunduğu öğrenildi. Bu arada pazar günü lider Bursaspor'u ağırlayacak olan Galatasaray, dünü izinli geçirdi."

http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=975087&title=galatasaray-taraftarinin-bursa-oyununu-manisa-galibiyeti-bozdu

Takip Edilesi Bloglar - Kırmızı Siyah Kültür

2010-04-20T19:47:00.000+02:00

Okuyucularımız bilmez haliyle ama kısaca bahsetmek lazım, bizim blog'dan Eren aynı zamanda sıkı bir Gençlerbirliği taraftarıdır. Hatta Ankara'da yaşadığı dönemde, Gençler kombinesi alır, vakit buldukça maçlara da giderdi. Benim de Gençler sempatim hem kendisinden hem de Tanıl Bora'dan kaynaklanmaktadır. Geçen günlerde blog araştırması yaparken bu blog'a denk gelince açıkçası çok sevindim. Ne zaman, Anadolu takımlarıdan birinin blog'una denk gelsem okurum, çünkü bilirim ki orada küçük ama samimi bir camianın havası vardır. Belki biraz romantikçe bir tavır ama, Anadolu'daki takımlar büyük olmaya uğraşacaklarına kendileri olsalar zaten hep istedikleri başarı kendiliğinden gelecektir. Neyse lafı fazla uzatmayalım, kırmızı siyah kültür güzel bir blog, özellikle de Gençlerbirliği ile ilgileniyorsanız.

Premier Lig'in Gizli Şampiyonu

2010-04-20T19:36:00.000+02:00

Aşağıda Premier Lig kurulduğundan bugüne kadar takımların harcadıkları transfer paraları gözükmekte. Listenin tepesinde Chelsea bulunmakta. Chelsea zaten çok para harcamaya alışkın bir takımdı, Abramovic zamanında bu konuda kendi sınırlarını da aştılar. Anlaşılan kazandıkları 2 şampiyonluğun bedeli çok yüksek olmuş Chelsea için, harcadıkları 550 milyon pound karşılığında sadece 2 şampiyonluk...

Manchester United harcama tablosunda da en karlı takım olarak gözükmekte. Harcadıkları 415 milyon pounda karşılık 11 şampiyonluk yaşadılar. Bu da her şampiyonluk başına 40 milyon poundun altında harcama yaptıklarını gösteriyor.

Listenin başarılı ve kanımca gizli favori ismi Arsenal. Arsenal 3 şampiyonluk için 270 milyon pound harcamış, bu da onların şampiyonluk başına 90 milyon pound gibi bir rakam harcadıklarını gösteriyor. 2005'ten beri doğru dürüst kupa kazanmadıklarını göz önüne alsak bile, kısıtlı bütçesi olan Arsenal'in başarısı gerçekten kayda değer. Belki bu rakamlar Wenger ile Arsenal'i tanıyanlar için bir şey ifade etmeyebilir fakat 70lerin ve 80lerin Arsenal'inden Premier Lig'in en büyük klüplerinden birine dönüşmek, imkanları rakipleri kadar olmayan Londra temsilcisi için gerçekten büyük başarı. Bunda da en büyük pay, yıldız yetiştiren Arsene Wenger de olsa gerek...

Arsenal'ın başarısı 80'lerin fırtına gibi esen iki takımıyla kıyaslanınca daha da önem kazanmakta: Liverpool ve Tottenham toplamda 700 milyon pound'un üzerinde para harcamalarına rağmen hiç şampiyon olamadılar. Gerçi Liverpool'un elinde bunu telafi eden 2 Avrupa kupası bulunmakta ama Tottenham bunu bile başarabilmiş durumda değil.

Premier Lig'de şampiyon olmayı başarmış bir başka takım olan Blackburn Rovers'ın da listede alt sıralarda yer alması dünyanın en pahalı ligiyle ilgili aslında bize şu mesajı vermekte: para iyi oyuncuları garanti etse de, kupayı garantileyemiyor.

Umarım yakında böyle bir liste Süper Lig için de çıkar, böylece kimlerin ekonomik anlamda ne kadar başarılı olduğunu görürüz.

Kaynak: http://goonertalk.com/2010/04/19/picture-arsenals-net-spending-in-premier-league-era-is-32m/

Arda Turan'a Kaptanlık Yakışıyor Mu?

2010-04-20T12:18:00.000+02:00

Bu sefer atan Arda Turan, yiyen Caner Erkin. Birisi kaptan, 23 yaşında; diğeri de 22 yaşında takımda kiralık oynayan bir oyuncu. Artık bu nasıl bir kaptanlıksa, otoriteyi şiddetle çözmeye çalışıyor. Caner Erkin de anlaşılan kaptanını pek takmıyor, artık bu takım genelinde bir sorun mu yoksa Erkin'in tıynetsizliği mi bilemeyiz. Fakat bu olay bana, geçen sezon Beşiktaş'ta yaşanan "terlik kavgasını" hatırlattı. Takımın iki kaptanı birbirine girmiş, teknik yönetim de iki oyuncunun kaptanlığını ellerinden almıştı.

Bazı oyuncular sahada liderdir, saha dışında kaptanlığı beceremezler. Bunda gocunacak, bozulacak bir durum yok... Efsane Fransa Milli Takımı'nda iki lider vardı: Deschamps takımın saha dışı lideriydi ama sahanın içinde mutlak iktidar Zidane'nın ayaklarında olurdu. Sebebi de gayet basitti: Zidane saha dışında müthiş çekingen ve kendi halinde bir oyuncudur, kendisi gibi yıldızlardan oluşan Fransa'yı Deschamps gibi derleyip toparlaması beklenemez. Son zamanlarda olan olaylara bakıyorum da, belki Arda Turan da Zidane gibi saha içi liderdir, ondan sahanın dışında da benzer bir liderlik beklemek, genç oyuncuyu germekte ve sinirlerini yıpratmaktadır. Sert faul herkesin sigortalarını attıran bir olaydır, kabul ediyorum ama kaptanlık da işte bu sigortaları hep atmayacak kadar gevşek tutmaktan geçer, bir pazubandı takmaktan, maç öncesi "bu maçı alacaz, başka yolu yok" demekten çok daha ötesidir. Otorite denilen şey zaten, ne sözlerle ne de yumruklarla sağlanır. Bazen bir bakış, bir duruş, mesajı vermeye kafidir. Anlaşılan, Turan'ın kişiliği ve hayata bakışı bu tarz bir otoriteyi takımda kurmak için yeterli değil. Fakat hırslı yapısı olan oyuncu, kendisine verilen bu görevi de başarmak için müthiş bir çaba sarfediyor ve bence sahaya aktarması gereken enerjinin bir kısmını bu yüzden kaybediyor. Sonuç olarak, Zor dönemden geçen Arda Turan'dan kaptanlığı almak belki oyuncunun üstündeki yükü hafifletir ve performansını arttırabilir. Tabii bunun, zarifçe yapılıp takımda hiç kimseyi küstürmemesi kaydıyla....

Futbolun Not Defteri - 01 - The Lisbon Lions

2010-04-20T08:15:00.000+02:00

25 Mayıs 1967'de Lizbon'da oynanan finalde, Glasgow Celtic rakibi Internazionale'yi 2-1 yenerek Şampiyon Klüpler kupasını kazandı. Celtic bu başarısı ile, Avrupa kupası kazanan ilk İskoç ve ilk Britanya takımı oldu. Dönemin devi ve katenaççio ustası Helenio Herrera'nın yönetiminde yenilmez bir armadaya dönüşen Inter takımı adı üstünde teknik direktöründen oyuncularına kadar kozmopolit bir takımdı. Buna karşılık Jock Stein'ın takımının tamamı aynı mahalleden gelen gençlerden oluşuyordu ve hepsi Celtic Park'ın etrafında büyüyüp, futbolu öğrenmişlerdi. Bu zaferin anısına, kupayı Britanya kıyılarına getiren takıma "Lizbon Aslanları" lakabı verildi ve bugün bile o zamanlar doğmamış olan Celtic taraftarları Lisbon Aslanları'nın tamamını ezbere söyleyebilir.

Tarihi başarılarına rağmen, Celtic'in taraftar tüm zamanlar 11'ine Lisbon aslanlarının forvetleri yerine daha sonra gelen iki efsane isim, Kenny Dalglish ve Henrik Larsson girmiştir.

Lizbon bozgunu ise Inter'in en büyük hocası olarak anılan Helenio Herrera'nın kariyerindeki en önemli mağlubiyettir.

Iki Inter arası Çerez

2010-04-19T16:01:00.002+02:00

Günün espirisini de böylelikle yapmış olalım, biraz rahatlayalım...

Taraftar Demişken...

2010-04-19T12:27:00.000+02:00

Kendi takımdaşlarımın Beşiktaş taraftarlığını aşırı romantize etmesi ve sanki Fuzuli'nin beyitlerinde dolaşır gibi takım sevgilerini ifade etmeleri bana hep garip gelmiştir. Tribünlere ve taraftarlara bakınca açıkçası, takımların çok da farkettiğini sanmıyorum. Sahada ana avrat düz giden adamın nasıl bir farklı taraftar profili olur bir türlü anlamam. Neyse bu Beşiktaş'ın romantize edilmesi konusu ayrı bir yazı dizisi olur, buradaki asıl problem dünkü "balon olayı".

Fenerbahçeli taraftarların yaptığı kalitesiz espriye zaten gülecek insanla işim olmaz. Kötü fikir, kötü tasarım (bir kere köpek çok sevimli ulan!) ve berbat bir mesaj kaygısı. Fakat, Fenerbahçe'ye saldırma alışkanlığı üzerinden kendi taraftarlığını tanımlayanlara gün doğmuş, hemen ahlak zabıtası üniformalarıyla cezayı kesivermişler. Şimdi ben bu taraftarlar ile, yeri geldi stad önünde, yeri geldi Kazan'da "fenere operayı" söylemedim mi? Ya da bu taraftar, maç esnasında yeri geldi kendi Başkanına bile ana avrat düz gitmedi mi? Anlayamadığım bir durum; bu kadar çelişkiyle yaşayabilmek, kendi mutfağın pisken, başkasınınkine karışabilmek...

Fenerbahçe camiası, Beşiktaş caiması neyse odur aslında... Merhum "ırkçı" yazarımız İslam Çupi'nin bayat sözlerine ihtiyaç yoktur Fenerbahçe'nin büyüklüğünü anlatmak için, Beşiktaş ve Galatasaray ne kadar büyükse o kadar büyüktür işte... Diğerleri ne kadar ahlaklıysa, o kadar ahlaklıdır; ne kadar dürüstse, şikeci değilse, diğerleri kadardır... "Ayrı mahallenin çocukları", "Suyun öteki tarafı" edebiyatı yapmanın alemi yok, CHP ne kadar solcu, ne kadar düzen karşıtı, ne kadar farklıysa, Beşiktaş da o kadar farklıdır, düzen karşıtı ve solcudur işte. Bu "Beşiktaşlılık duruşu" da yeni icat oldu: zannedersin herkes yanlış, bi biz doğruyuz...

Eğer kendini illa "ayrı bir mahallede" tutmak istiyorsan, gel hep beraber iyi futbolun, ahlaklı sporun peşinden giden futbol dilencilerinin mahallesine taşınalım. Taraf tutmayan anarşistler onlar, bu futbol düzeninin bugları, göz önüne getirilmeyenleri... Ne taraftar, ne müşteri olmak isteyen, seyirciler onlar... Sayıları az, adresleri bulanık ama gerçekten de "ayrı mahallenin çocukları" olanlar onlar..

Sen Nasıl Bir Adamsın?

2010-04-19T09:39:00.002+02:00

Omuzundaki tendonları koptu dediler, ameliyat olması şart dediler, hiç antremana çıkmadı oynaması zor dediler. Gökhan Gönül sahaya çıktı sanki tatilden yeni çıkmış sapasağlan bir futbolcu gibi sağ kanattan bindirdikçe bindirdi, Fenerbahçe'nin pes etmeyen ruhu oldu dün gece. Teşekkürler Gökhan onca çirkinlik içinde bir ateş parçası gibi sahadaki yüreğimiz olduğun için...

Fenerbahce Kale Sahasi Volkan Sebebiyle Kapali

2010-04-19T08:00:00.001+02:00

Volkan Demirel tam 547 dakikadir gol yemiyor. Volkan'in bu seneki formunu daha once de ovmustum, benim ovgulerime performansini daha da arttirarak cevap verdi. Fenerbahce'nin Gaziantep, Kayseri, Galatasaray, ve Besiktas maclari da dahil son 6 macta gol yememesinin en onemli sebeplerinden biri Volkan Demirel... Bu iri yari ve bazen kendini kaybeden adam Fenerbahce'nin gelmis gecmis en onemli simalarindan biri olarak tarihe gececek gibi gozukuyor. Fenerbahce'nin Rustu'yu kaybettikten sonra ondan daha iyi bir kaleci bulacagini dusunmezdim ama su anda asil Volkansiz bir Fenerbahceyi dusunemiyorum.

Derbinin Ardından: Milyonların Gönül Göçü

2010-04-19T00:11:00.000+02:00

Sahada futbol olmayınca, derbi hakkında konuşulanlar hakemle başladı, Bilica ile devam etti ve her zamanki gibi komplo teorileri ile sona erdi. Maçın yönetimi ile fikrimizi belirttik, Gökçe maçın tek güzelliği hakkında da güzel bir gönül yazısı yazdı. Bunlardan geriye de tatsız, tuzsuz, futbolun oynanmadığı bir maç kaldı.

Ligdeki futbol kimseyi memnun etmiyor, kabul... Hatta bu memnuniyetsizlik öyle bir boyuta vardı ki, her hafta milyonlarca futbolsever, sırf güzel oyundan bir parça seyredebilmek için, bedenini burada bırakıp, gönlüyle İngiltere, İspanya, İtalya ve Almanya'nın yolunu tutuyor. Futbolumuzun yaşadığı bu "gönül göçü" aslında bir yandan satış rekorları kıran Süperligimizin ne kadar kağıttan aslan parçası olduğunu da göstermekte. Ligin para ederi şu an arena kavgaları, futbolu izlemek için sürgüne gidiyoruz, geri gelip birbirimizle doyasıya kavga ediyoruz. Bugün sebep Göçek, Bilica olsun, yarın da başkaları olacak... Artık taraftar olarak bizim başarıyı değil, iyi futbolu talep etmemizin zamanı geldi. Kalbi Camp Nou'da, bedeni Sami Yen'de tipi şizofren taraftarlık halinden çıkıp, bize fahiş fiyatlarla, kötü kalitede izletilen bu futboldan hakettiğimizi talep etmenin zamanı geldi. Madem futbolun beyleri, bize endüstriyel futbolu satmak istiyor, madem taraftar değil müşteri istiyorlar, o zaman bizler de "müşteri her zaman haklıdır" deyip, hakkımız olan iyi futbolu burada kendi memleketimizde, kendi stadlarımızda görmeyi talep edelim.

Bitsin artık bu gönül göçü...

Alex Le Sonsuza

2010-04-18T20:55:00.005+02:00

Fenerbahçe takım zekası ve isteğiyle kazandı maçı... Hala bu ligi hakeden Bursaspor'dur. Aklımız böyle diyor ama gönüle zincir vurulmuyor işte seviniyoruz.

Beşiktaş ise taraftarlarından başlayarak içlerindeki nefreti yine dökmeye başladılar, işin ilginci iki üç sene önceki kardeşlik yine kurulmuş. Başlar yine şimdi Beşiktaşlılık duruşu yok biz farklıyız, ayrı kasabanın sakinleriyiz, yok Şükrü Saraçoğlu şöyle adamdı diye...

Bir öğrenemedik bu işleri... En kaliteli dediğin adam nefret kusuyor ve ben kazandığım maçtan sonra soğuyorum. Tadı kaçtı bu işlerin artık...

Ha bir yandan da Messi falan hikayedir nazarımda, futbolun tek tanrısı Alex'dir...

Türkiye İç Savaşın Eşiğinden Döndü

2010-04-18T20:25:00.000+02:00

"....Sahada bugün Beşiktaş yerine Galatasaray oynasaydı, bu hakem yüzünden şu an sokaklarda çatışmalar yaşanıyor olurdu. Herhalde biz de postu, laptop'u aküye bağlayıp, çanak antenden modem devşirerek gönderirdik.... "

Blogiçi gtalk konuşmalarından bir alıntı

Hepimize geçmiş olsun, ucuz kurtulduk valla... Hüseyin Göçek'in yönettiği son Galatasaray maçında ne oldu diye soranlara sanırım Mustafa Sarp en iyi cevabı vermiş.

O gün anlayamamıştım seni fakat şimdi gayet iyi anlıyorum Mustafacığım, kusura bakma...

Adamım Hüseyin Göçek ...

2010-04-18T20:07:00.005+02:00

Beceriksizlik + işbilmezlik + yardakçılık + basiretsizlik = Hüseyin Göçük ...

Tebrikler TFF !!!

Liverpool'a Geçici Yönetim ve G14'ün Hazin Sonu

2010-04-16T20:05:00.000+02:00

Liverpool FC'nin satılmasında son dönemece girildi. Hicks-Gillett yönetimi, British Airways'in patronu Martin Broughton'ı satış işlemlerini gerçekleştirmesi için kulüp yönetiminin başına getirdi. Broughton sıkı bir Chelsea taraftarı ve eminim Liverpool taraftarlarının takımın başında görmek istediği bir isim değil, fakat taraftarın daha da az sevdiği Hicks-Gillett ikilisinden kurtulmak için anlaşılan bu Londralı yönetim dehasına bir süreliğine katlanmak zorunda kalacaklar.

Liverpool'un düştüğü bu durumdan tam 10 sene geriye gidelim. 2000 yılının eylül ayında içinde Liverpool'un da bulunduğu kıtanın en büyük ve başarılı 14 klübü, UEFA ve ülke federasyonlarına karşı kendi çıkarlarını korumak için G-14 adlı teşkilatı kurmuştu. Futbolun endüstrisinin büyüme hızının tavan yaptığı yıllardı, ayrıca kıtanın en prestijli ve kazançlı turnuvası olan Şampiyon Ligi'ne de olan ilgi her geçen sezon katlanarak büyümekteydi. Bu pozitif ortamda yeterince faydalanamadıklarını düşünen büyük kulüpler, futbol tarihindeki ilk defa bu kadar büyük ve planlı bir karşı saldırıya geçtiler. Aslında niyetleri, o dönem basketbolda yaşanan ayrılık gibi, UEFA'dan bağımsız kendi turnuva hatta liglerini kurmaktı. Düşmenin olmayacağı, sabit takımlı, bol sponsorlu ve bol haliyle bol gelirli bu yöntem, Avrupa tarzından çok Amerika tarzı spor organizasyonlarını (NBA,NHL vb.) çağrıştırıyordu. Sonradan gelen 4 takımla beraber, 18 takıma yükselen bu G-14(18), tek başına bu ligi kursaydı, hem ulusal liglerin, hem de Şampiyonlar Ligi'nin tozunu atacaktı, olmadı... G-14'ün potansiyelinden korkan UEFA, şampiyonlar ligindeki gelir dağılımında ciddi reformlar yaptı. O dönemde, bundan olumlu etkilenen G-14 üyeleri, UEFA'nın bu akıllı hamlesi ile baskılarından vazgeçtiler ve zamanla ağırlıklarını kaybettiler, UEFA'nın uydusu konumuna geldiler. 2008 yılında da UEFA başkanı Platini'nin çağrısı ile kendilerini feshedip, tabanı daha geniş Avrupa Klüpler Birliğine (ECA) yerlerini bıraktılar.

ECA hiç bir zaman G-14'ün gücüne ve politik manevra kabiliyetine sahip olamayacak ölü doğmuş bir oluşum. İçinde, farklı ülkelerden 103 kulüp var. Liverpool, Roma, Barcelona gibi devlerle Malta'nın, Slovenya'nın önemli takımları aynı organizasyonun içinde. Farklı ekonomik yapıları, taraftar arka planları, başarı kriterleri ve amaçları olan bu kulüplerin ortak bir politikada UEFA'ya G-14 gibi kafa tutması imkansız. G-14'ü elitist olmakta suçlayan UEFA, büyük takımları demokrasinin tuzağına düşürmüş durumda. Buna bir de, ekonomik kriz ve takımların artan borçları eklenince, eski G-14 üyeleri için her koyunun kendi bacağından asıldığı günler çoktan başladı.

G-14'ün kurucu üyelerinin çoğu ciddi borç yükü altında. Kazandıkları başarılara rağmen, bunun bedeli getirdiklerinden fazla olmuş durumda. Hatta bu ligler arasında en tutumlu hareket eden Alman ekiplerinin önde gelen yetkilileri, Şampiyon Ligi'ni kazanmanın para yakmakla eşdeğer olduğunu söylüyorlar. Almanların konuyu abarttığını düşünenler, Chelsea örneğine bakabilirler. Şampiyon Ligini kazanmayı bırakın, kendi ligini kazanmak için Chelsea'nin harcadığı para inanılmaz düzeylerde. Daha beteri, benzer paraları hatta daha fazlasını harcayan Real Madrid ve Manchester City gibi takımlar, daha kendi liglerinde bunu başarıya dönüştüremediler. Bonservis bedellerindeki kontroldışı artış, buna karşılık gelirlerde ciddi bir artış olmaması, daha da kötüsü her takımın kara geçmesi başarılı olmak zorunda olması şu an devam eden sistemin özellikle İngiltere'de sürdürebilirliğini tehlikeye sokmakta.

Herkes Barcelona'nın uzay futbolundan büyülenmiş durumdayken, bu parlak sahnenin arkasının gün be gün çürüdüğünü ve parçalanmaya başladığını unutuyor. G-14 olarak bildiğimiz kulüplerin çoğunun cüzdanı şu an delik durumda ve gelirleri giderlerini karşılayamıyor. Barcelona'nın müthiş başarısı da, bu kulüplerin en tepeye ve en çok gelire ulaşmasını engelliyor. İlerde, spor tarihini yazanlar bu dönemden hem Barcelona'nın altın dönemi hem de futbol ekonomisini çöküşe geçtiği dönem olarak yazarlarsa hiç şaşırmayın...

Alex'i sansürleyen TeReTe

2010-04-16T11:33:00.004+02:00

Futbolumuzu ilerletmek için hiç durmadan çabalıyoruz; Hiddink geliyor, toplam paketi bir milyar doları aşan yayın sözleşmeleri yapılıyor hatta Erman Toroğlu görevden alınıyor...

Salı günü oynanan Manisaspor - Fenerbahçe maçında Alex de Souza, adeta dans ederek, sanki bir basketçi gibi hareketler yaparak ve bunları da yüzünde zorlandığına (halk arasındaki tabirle kasılarak) yaptığına dair en ufak bir ifade olmadan enfes bir gol attı.

Avrupa'da bir ligde atılsa defalarca gösterilecek, ...haftanın golü, ...enfes hareketlerini golle süsledi gibi başlıklarla medyada yayınlanacak bu gölü bakın sevgili (!) TeReTe nasıl verdi.

Önce gol sonrasında Lugano'nun Manisa yedek kulübesine yaptığı hareketler gösterildi ki gayet normal her an bir kırmızı kart çıkabilir, kavga büyüyebilir. Sonrasında ise bu canım golü kesip biçerek (h)iç ettiler.

Futbolun güzellikleriyle kitleleri ekran başına çekmek ve pazarı büyükmek, kaliteyi arttırmak konusunda lafa gelince hiç susmayanlar bizi bu güzelliklerden mahrum etmeye devam ediyor.

Bu işler Erman Toroğlu'nu gönderip yerine onun tırnağı etmeyecek Hakan Ünsal, Feyyaz Uçar'ı koymakla olmuyor. Şimdi Lig TV ve TRT ne alaka demeyin bu bir ortak pazar.

Bana Alex'in golünü ver TeReTe, dört beş farklı açıdan ver ki ben kaliteyi göreyim...

Blog = Bedavacılık (Mı?)

2010-04-15T12:31:00.000+02:00

E-posta adresime gelen bir çağrı: "Efes Pilsen Blog Yazarını Arıyor". İyi, güzel, arasınlar bakalım... Meraktan, bu işin içinde neler var diye sitelerine giriyorum, blog yazarının yapacağı işler var orada: festivallerden, maçlara, sahne arkası röportajlardan, ürün tanıtım yazılarına kadar dev bir "iş listesini", allayıp pullayıp fırsat listesi olarak sunuyorlar. Sitenin sağına, soluna; altına üstüne bakıyorum; detaylı bilgiyi tıklıyorum, ama asıl bulmak istediğimi bulamıyorum. Seçilen blog yazarlarına ne kadar maaş/ödül verilecek? Bu sorunun cevabı yok, ama Efes'in yazılar hakkındaki hukuksal haklarını anlatan detaylar bile var... Herhalde, Efes bir ticari marka için reklam, pardon blog yazarlığı yapmanın kendisinin bile, paradan öte bir ödül olacağını düşünmüş ki, seçilen yazarın yapması gereken işleri allayıp pullayıp ödül olarak sunuyor.

Anlaşılan blog işini bizim kapitalisler yine bildikleri dilden anlamışlar, boşu boşuna sevinmişiz, reklam sektörü ve firmalar blogları keşfetti diye...

Sürdürebilir Ahlakçılık & Yalancı Akılcılık

2010-04-14T16:34:00.002+02:00

Spor yazarları moderniteden nasiplerini almışlar mıdır? Moderniteden kasıt, afili çağdaşlaşma ise sizden, benden kat be kat fazlasını almışlardır. Mesele, akılcılıksa -akıllılık değil- ne yazık ki hepsi sınıfta kalır. Akılcı düşünce, sadece rasyonelliği ve sebep sonuç ilişkilerini dikte etmez, aynı zamanda kollektif bir bellek de ister. Kollektif hafızanın zayıf olduğu, bizim gibi toplumlarda o yüzden ne söylemin, ne de söyleyenin tutarlığının çetelesini kimse tutamaz. Kıssadan hisse, bugün kurduğun cümlenin tersini, ertesi gün kursan, bundan da gocunmasan, söylemin sadece kendi içindeki mantığını tuttursan yeter, "akıllı" adamsındır, zekanla yazıyorsundur.

Spor yazarlığında, sahadan ve mahalle kültüründen gelenlere karşı bu "kendinden akılcılar" bir süredir yükselen bir akım. Çoğu zaman, yazıları tek tek incelendiğinde son derece başarılı tespitler, akıcı şekilde kaleme alınmış neden-sonuç ilişkileri bulunuyor. Fakat çoğu zaman, yazdıkları yazılar, düşündükleri arasında devamlılık ya da tutarlılık yok. Kimse de zaten o tutarlılığı aramıyor, "bak doğru söylüyorculukla" günü kurtarıyor, dünü de denize atıyorlar. Futboldan gelen yorumcuların aksine, çoğu beyaz türk kökenli: iyi ailelerin, iyi çocukları. Hayatta kalmak için değil, sevdikleri, biraz da avama kendilerini göstermek istedikleri için sporu -spordan da futbolu- seçmişler. Eğitim ve birikimlerinin onlara miras bıraktığı "rasyo", iyi prim yaptığından, çoğu şu an aslında çok da bilmedikleri futbolun "akil adamları" ilan ediliyorlar. Sporu, sadece o işi profesyonel yapanların bilmesi ya da eleştirmesi gibi bir kural yok tabii ki; fakat işin mutfağından gelmeyenin de öğrenmesi için katetmesi gereken zorlu bir yolu var. Bu yazarların çok sevdiği hatta başucu kitabı yaptıkları "Football Against The Enemy"nin yazarı Simon Kuper örneğin... Futbolu öğrenmek için, 5 kıtayı, öğrenci bütçesi ve azmiyle dolaşan Kuper'in öğrenme hevesine sahip değiller. Kuper'in, büyük çabalarının ve futbolla ilgili yazılmış en güzel kitaplardan birinin mükafatı sayılabilecek Financial Times'daki köşesinin bu ülkedeki muadillerine sanki doğuştan haklarıymış gibi yerleşmiş durumdalar.

Bir de bu akil-adamların karşısında yükselen yeni bir akım var: "ahlakçı" yorumcular. Ülkede nicedir yükselen "ahlak" abası altından faşizm ve linç kültürü gösteren hakim bir eğilim var. Sosyal linç o kadar kanıksandı ki, "ilk taşı günahsız olan atsın"lardan, günahkarların üzerimize adeta mancınıklarla koca koca kayaları fırlattığı zamanlara sanki bir gecede geçtik. Altında kalanı bir daha kalkamayacakmış gibi ezen bu kayalar, kimi zaman "milliyetçilik", kimi zaman "örf-adet", kimi zaman da "aile-yapısı" ambalajlarına sarılıp fırlatılıyor. Televizyona çıkan, kendisinde her şeyi söyleme gücü ve hakkını buluyor. Kalemi eline alan, yazılanların nereye varacağını bilmeden yazıyor da yazıyor... Ceza yok çünkü, tamamen yok etme var... Ötekine karşı nasıl bir nefretse bu, suçlu bulunan yok edilmek isteniyor. İster istemez, bu yazılanların Jo ve Arda Turan'a yapılanlara alakası kurulacaktır. Fakat onların başına gelenler ne ilk, ne de son... Vicdan çarkıfeleğinde sıra onlara geldi o kadar... Hiç kimsenin kötü geçen bir günün ardından kafayı dağıtmaya ihtiyacı olmadığı, hiç kimsenin özel hayatındaki insanlara jestler yapmadığı bir ülkedeyiz sanki ve bu iki oyuncu bunları yaparak ahlak dağlarımızı yerle bir eden iki asi birey... Ama "ahlakçılık" prim yapıyor ya, bugün Arda'ya, yarın Jo'ya saydır. Dün de Nouma'ya saydırmışlardı... Mafyatik ilişkilere girenler, futbolculuk yaşamlarında kırmadıkları ceviz bırakmayanlar bugünün ahlak neferleri. Devam edin beyler, ben sizleri bölmeyeyim....

Futbola ait külliyatı oluşturmasını beklediğimiz insanların durumu bu: kimisi günübirlik akla, kimisi günübirlik ahlaka ama hepsi de tribünlere oynamaktalar. Fakat ilginçtir, futbola dair aklımda kalan metinlerin hepsinin altında "asıl işi futbol yazmak olmayan" kesimden bu işe gönül koymuşlar var: Mustafa Sönmez, Ümit Kıvanç, Tanıl Bora gibi... Acaba bu isimler ve dahi fazlasıyla, yeni ve alternatif bir spor medyası oluşturmanın vakti geldi de geçiyor mu?

P.S. Bu yazı, bu blogdan çektiğim post'u ikame etmesi için yazılmıştır. Mesele ne yazık ki, bir kişi ve onun yazıları değildir. Keşke o kadar basit olsaydı...

Hitler Ronaldo'nun Real Madrid'e Gidisini Yorumluyor

2010-04-14T09:45:00.001+02:00

Gormeyenler icin:

NTV Spor'da Devrim: Bayan - Kadın

2010-04-13T18:31:00.008+02:00

Zaman zaman kızsak, eleştirsek de NTV Türk medyasındaki öncü tavrına birşeyler eklemeye devam ediyor.

Dünyada uydurulmuş en saçma kelimlerden biri olan ve "kadın" yerine kullanılan "bayan" kelimesini spordan çıkartmak için ilk adımı atmışlar.

Haberden bazı tanımlar şöyle:

Fenerbahçe Kadınlar Basketbol Takımı
Türkiye Kadınlar Basketbol Ligi
27 yaşındaki Taurasi, üniversite günlerinden bu yana dünyanın en iyi kadın basketbolcuları arasında gösteriliyor.
Kadınlar Euroleague Şampiyonluğu

Teşekkürler NTV Spor...

Habere buradan ulaşabilisiniz.

Büyük ustadan bir şiirle selamlayalım güzel kadınlarımızı:

ve kadınlar,
bizim kadınlarımız:
korkunç ve mübarek elleri,
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yarimiz
ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri
öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki
ve karasabana koşulan
ve ağıllarda
ışıltısında yere saplı bıçakların
oynak, ağır kalçaları ve zilleriyle bizim olan
kadınlar,
bizim kadınlarımız

Nazım Hikmet

"Kupa Fenerbahce Kazanamadigi Icin Izleniyor" Yalani

2010-04-13T18:31:00.000+02:00

Ilk once kimin aklina geldi bilmiyorum ama eminim kendini cok zeki zannediyordur. Herkesin agzina dustu cunku bu laf. Meger Turkiye Kupasi'nin tek seyredilme sebebi Fenerbahce'nin yuzyillardir bu kupayi kazanamiyor olmasiymis. Bu mantiga gore bu sene Fenerbahce kupayi kazanirsa (istatistiksel olarak zor tabi) , Turkiye Kupasi katlanip bir sandiga koyulacak.

Kupa maclari dunyanin her yerinde oynaniyor. Hatta Ingiltere gibi bazi garip ulkelerde 2 tane kupa oynaniyor. Kupa maclarinin guzelligi akumulatif ilerleyen ligin yavasligina zit olarak eleme sistemiyle islemesi. Mesela, Fenerbahce Bursaspor serisinin ikinci macinda yasadigim heyecani bana bu sene ligde hic bir mac yasatmadi.

Bunun disinda Manisaspor gibi ligin diplerinde takilmak zorunda kalan takimlarin kupada basarili olabilmesi, kupanin genel cekiciligini daha da arttiriyor. Sonucta "lig uzun bir maraton", genelde en fazla yatirimi yapan, en iyi oyunculari olan kazaniyor. Fakat kupada sans faktoru cok daha onemli. Bireysel hatalarin telafisi yok. Bu yuzden hic sampiyon olamamis takimlarin kupa sampiyonu oldugunu gorebiliyoruz.

Evet kupanin surekli degisen sistemi hepimizi rahatsiz ediyor. Bir sekilde yapboz haline getirildi. Bence en guzel sistem sadece eleme usulu eslesmelerin olmasi. Basit ve heyecanli. Fakat televizyon gelirleri isin icine girdikce, kupa maclari da uzadi da uzuyor. Ama Fenerbahce bu sene kupayi alinca, seyretmeyi birakacak miyiz? Pek sanmiyorum. En azindan takimimiz eleninceye kadar...

Mehmet Demirkol, Toplumun Hafızası ve Mehmet'in Hafızası

2010-04-13T16:58:00.009+02:00

Dün akşam keşfettiğim bir internet bağı sayesinde artık NTV Spor seyredebiliyorum Amsterdam'da. Akşam yemeğini yerken bir yandan da Mehmet Demirkol, Sergen Yalçın ve Ercan Taner üçlüsünün programını seyrettim. Aslında pazartesi günleri için ideal bir program. Benim gözümde futbol; pazar akşamları sıcağı sıcağına sıcacık Erman Toroğlu, pazartesi günleri ise salim, dinlenmiş kafa ile Mehmet Demirkol, Uğur Meleke ve tayfası.

Ama dün gece beni popomla güldürmeyi başardı Mehmet Demirkol. Kendisi Volkan'ın da dediği gibi her zaman toplumumuzun hafızası olmadığını en az ayda iki üç yazısında hatırlatır. Dün ise gayet kendinden emin, rahat ve otoriter olarak kelimesi kelimesine olmasa da şu açıklamayı yaptı:

"Fenerbahce için Beşiktaş maçı zor. Beşiktaş Saraçoğlu İnönü demeden yeniyor. Fenerbahçe'nin nasıl Galatasray'a karşı bir üstünlüğü varsa neredeyse aynısını Beşiktaş Fenerbahçe üzerinde kurmuş durumda."

Sanırım böyle bir konuşmayı en fanatik Beşiktaşlı yapmaz. Buradaki konu Fenerbahçe Beşiktaş maç sonuçlarından ziyade hafıza sorunu, ücretli olarak bir işi yapan biri amatör bir blog yazıyor gibi sallayamaz, sallamamalı. Hele ki belli bir kitleye hitabetme isteği varsa. Beni en çok güldüren de bunu söylerken ki jestleri idi, çok emin, çok serin(!). Ah be Memedim, toplumsal hafıza, toplumsal hafıza, ya senin hafızan? Sanırım Mehmet Demirkol'un hafızası ya tek maçlık ya da yaklaşık on sene geriden geliyor...

Öptüm, KİB, BYE!!!

"EL CLASICO"

2010-04-13T12:53:00.003+02:00